Στις μέρες μας οι αγοραστές δίσκων ή βινυλίων είναι, πλέον, είδος προς εξαφάνιση. Το γεγονός οφείλεται κυρίως στην πειρατεία (κυρίως μέσω Internet) η οποία με την πάροδο του χρόνου ολοένα και "ανθεί". Οι προσπάθειες να καταπολεμηθεί το φαινόμενο έχουν πέσει στο κενό και οι δίαυλοι πρόσβασης σε "παράνομα διακινούμενο υλικό" μέσω του διαδικτύου ολοένα και εξελίσσονται, μεταλλάσσονται και πολλαπλασιάζονται. Rapidshare, torrent, p2p είναι μόνο λίγα από τα πολλά κανάλια απ' όπου ο καθένας μπορεί να αναζητήσει και να βρει σχεδόν ό,τι επιθυμεί να ακούσει. Σχεδόν πάντα σε μορφή mp3...
Και αφού είναι έτσι τα πράματα σκέφτεται κανείς "γιατί να πληρώνω για CD?". Κι όμως υπάρχουν λόγοι! Υπάρχουν πολλοί λόγοι!
Τελικά ακούς ή "ακούς" μουσική;
Υπάρχουν πολλές παράμετροι που καθορίζουν την απάντηση σε αυτή την απλή ερώτηση. Δεν θα μπω στην διαδικασία να τις αναλύσω μαθηματικά μία προς μία αλλά θα φέρω ένα απλό παράδειγμα. Μέχρι την ηλικία των 24 (ηλικία κατά την οποία ζούσα στο σπίτι των γονιών μου) στο σπίτι υπήρχε ένα και μοναδικό στερεοφωνικό σύστημα. Ένα αρκετά καλό σύστημα της AIWA (καμία σχέση με τα κλασικά 3θέσια cd players που έβγαζε ένα φεγγάρι) το οποίο την εποχή που βγήκε ήταν το καλύτερο της σειράς της εταιρείας και στοίχιζε περίπου τα διπλά χρήματα απ' αυτά που στοίχιζε το αμέσως επόμενο. Για την ιστορία το σύστημα "χάλασε" μετά από 10 χρόνια, περίοδος στην οποία δεν είχε παρουσιάσει το παραμικρό πρόβλημα. Εκεί, λοιπόν, ακούσαμε μουσική. Πολύ μουσική.
Κάποια στιγμή ο αδερφός μου αγόρασε ένα σύστημα κομμάτι-κομμάτι. Να μην τα πολυλογώ, κάποια στιγμή άρχισα να πηγαίνω στο δωμάτιο του (άλλοτε καλεσμένος άλλοτε ακάλεστος) και άκουγα μουσική.
Η ποιότητα στην αναπαραγωγή και την απόδοση του ήχου ήταν το κάτι άλλο! Σε χιλιοακουσμένα δισκάκια ανακάλυπτα, κάθε φορά, και κάτι ακόμα, και κάτι ακόμα, και κάτι ακόμα που μέχρι τότε δεν είχα ποτέ παρατηρήσει! Που μέχρι τότε κρυβόταν πίσω από την κακοζυγισμένη αλληλουχία συχνοτήτων που απέδιδε το στερεοφωνικό μας! Δεν χρειάστηκε πολύς καιρός για να συνειδητοποιήσω ότι πλέον στο ηχοσύστημα της AIWA δεν άκουγα αλλά "άκουγα" μουσική! Έφτασα σε σημείο να αρνούμαι να εκφέρω άποψη για ένα δίσκο αν πρώτα δεν τον άκουγα στο καινούριο ηχοσύστημα.
Το σοκ όμως δεν ήταν αυτό. Το σοκ ήρθε όταν αποφάσισα να ακούσω κάτι από τον υπολογιστή, πάντα στο νέο ηχοσύστημα του αδερφού μου. Άνοιξα, λοιπόν, τον υπολογιστή, συνέδεσα τα καλώδια και άραξα στην πολυθρόνα να απολαύσω. Αμέσως η "φτώχεια" και η "ψευδαίσθηση" της δήθεν "πληρότητας του ήχου" του mp3 ξεγυμνώθηκε μπροστά μου.
Που είναι το βάθος ρε παιδιά?
Που είναι η λεπτομέρεια?
Που είναι, τελικά, το ίδιο το feeling της μουσικής?!
Ένα τραγούδι δεν είναι μία μαθηματική συνάρτηση συχνοτήτων που άμα τις κόψουμε και μετρήσουμε την ικανότητα "του μέσου αυτιού" απλά "κανένας δεν θα καταλάβει τη διαφορά"! Η μουσική είναι ένα ηχητικό σύνολο του οποίου πρώτος και βασικός στόχος είναι να προκαλέσει συναισθήματα. Συναισθήματα τα οποία εξαπλώνονται και περιγράφονται αδιακρίτως σε όλες τις συχνότητες! Είναι μία εγκεφαλική διαδικασία η οποία σε πολύ μεγάλο ποσοστό εξελίσσεται στο υποσυνείδητο, εκεί όπου οι "επιστήμονες" δεν ξέρουν τι συμβαίνει, τι αντιλαμβανόμαστε και πως αντιδρούμε. Και γράφω "επιστήμονες" γιατί πράγματι, μία ομάδα ανθρώπων η οποία κατάφερε να πείσει το ευρύ κοινό ότι το mp3 μπορεί να αποδώσει στοιχειωδώς αξιοπρεπώς την αυθεντική ηχογράφηση είναι όντως μεγάλοι επιστήμονες. ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΕΣ του marketing, ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΕΣ της κονόμας και ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΕΣ της αγοράς οι οποίοι θα έπρεπε να παραδίδουν σεμινάρια για το, πράγματι, μεγάλο τους επίτευγμα.
Συλλέκτης άυλων αρχείων ή συλλέκτης δίσκων;
Φυσικά, κάποιος θα μπορούσε να πει εδώ "δεν ξέρω τι λες εσύ. Το δικό μου το αυτί δεν καταλαβαίνει διαφορά". ΟΚ. Ούτως ή άλλως αν κάποιος μάθει να τρώει μια ζωή κονσέρβα Β' κατηγορίας όχι μόνο αγνοεί το κανονικό φαγητό αλλά ακόμα και αν του δώσουν φιλέτο αυτός θα το φτύσει!
Ακόμα κι αν πάμε με τη λογική του "εγώ δεν καταλαβαίνω" τότε φτάνουμε στο ζήτημα της συλλογής μουσικής.
Όντως, οι συλλογές ψηφιακών κομματιών, σήμερα, αγγίζουν σε πολλές περιπτώσει τεράστια μεγέθη και προκαλούν δέος. "Τα άπαντα από τα άπαντα" ήταν η απάντηση στην ερώτηση "από ροκ τι έχεις?" που έκανα σε φίλο, φανατικό συλλέκτη mp3, εδώ και χρόνια. Και το παράξενο δεν είναι η άνεση με την οποία δόθηκε αυτή η απάντηση. Το παράξενο είναι ότι πράγματι ισχύει! Όταν, λοιπόν, αποφασίσαμε με ενθουσιασμό να ανοίξουμε τον "θησαυρό" και να σκαλίσουμε ήρθε η ώρα της δικής μου απογοήτευσης. Καθίσαμε, λοιπόν, μπροστά σε μια οθόνη και αρχίσαμε να κάνουμε κλικ. Μπροστά μου έβλεπα φακελάκια, ονοματάκια, υποφακέλους και πλήκτρα. Μετά από 2 ώρες γύρισα σπίτι. Μπήκα στο σαλόνι, κάθισα απέναντι από τη δισκοθήκη μου και άρχισα να την κοιτάω. Το μάτι μου ξεχώρισε το χαρακτηριστικό κόκκινο χρώμα του πρώτου μου cd που πήρα σε ένα ταξίδι μου στην Αθήνα όταν ήμουν 12. Λίγο πιο κάτω ένα cd που μου χάρισε η Ελένη τον πρώτο χρόνο που ήμασταν μαζί και λίγο πιο δεξιά δύο δισκάκια που "δανείστηκα" από τον Λάκη και ακόμα μου τα ζητάει... Σχεδόν κάθε μία απ' αυτές τις χρωματιστές κοκάλινες θήκες, κάθε σημάδι επάνω τους και κάθε ατέλεια οριοθετούσε μία περίοδο, μία στιγμή, έναν άνθρωπο, μια παρέα, μια ιστορία. Τα cd αυτά έχουν ταξιδέψει έχουν δανειστεί και έχουν επιστραφεί, λίγα απ' αυτά έχουν γρατσουνιστεί ενώ κάποια, που δεν είναι εδώ, βρίσκονται κάπου αλλού, στα χέρια κάποιου άλλου για να του θυμίζουν τις κοινές μας φάσεις και στιγμές.
Γρήγορα μεράκλωσα, με μία γρήγορη ματιά αποφάσισα τι θέλω να ακούσω έβαλα ένα ποτό και απόλαυσα στο ηχοσύστημα του αδερφού μου (το οποίο πλέον βρίσκεται στο σπίτι μου, δώρο του Βασίλη). "Πως μπορείς να συλλέγεις κάτι που είναι άυλο?" σκέφτηκα και "διέγραψα" όλα τα mp3 του φίλου μου μια για πάντα από το μυαλό μου.
Πλήρες άρθρο και σχόλια
Friday, July 31, 2009
Tuesday, July 28, 2009
Κάντε στην άκρη, έρχονται οι Hockey!
Ποιοι είναι οι Hockey? Πρόκειται για μια Αμερικάνικη μπάντα η οποία το 2008 κάθισε, έφτιαξε και "κυκλοφόρησε" (όσο μπορεί κάποιος από μόνος του να κυκλοφορήσει τη δουλειά του) ένα home-made EP με το όνομα Mind Chaos. Δεν πρόλαβαν να περάσουν μερικοί μήνες και τα τραγούδια του EP άρχισαν να ακούγονται σε Αμερικάνικα ραδιόφωνα και να αρέσουν.
Οι δισκογραφικές εταιρείες τους "άρπαξαν" αμέσως και οι Hockey αυτή τη στιγμή έχουν υπογεγραμμένο συμβόλαιο με την Capitol Records στην Αμερική και τη Virgin, εδώ, στην Αγγλία.
Ήδη δύο από τα τραγούδια του home-made EP τους ("Too fake" & "Learn to Lose") έχουν κυκλοφορήσει ως singles. Το τραγούδι "too fake" δεν μπορούσε να λείπει με τίποτα από το τρέχον playlist μας και είναι διαθέσιμο (νούμερο 15) στα αριστερά της σελίδας. Η συγκεκριμένη εκτέλεση που φιλοξενούμε είναι αυτή η οποία πρωτοπαίχτηκε στα ραδιόφωνα της Αμερικής, προέρχεται από την home ηχογράφηση και παρά τον ερασιτεχνικό της ήχο έχει κάτι που κερδίζει αμέσως τον ακροατή.
Οι Hockey βρίσκονται αυτή τη στιγμή στο studio και τον Σεπτέμβριο έρχονται να κυκλοφορήσουν τον πρώτο επίσημο δίσκο τους.
Πρόβλεψη? Οι Hockey θα αποτελέσουν μία από τις πιο hot μπάντες και αποκαλύψεις του ερχόμενου χειμώνα. Ψάξτε τους.
Πλήρες άρθρο και σχόλια
Friday, July 24, 2009
Mercury Prize 2009 - Best album of the year nominees
Αν μπορούσαμε να επιλέξουμε εμείς θα διαλέγαμε Kasabian (west rider pauper lunatic asylum) & Friendly Fires & led bib ως τις τρεις πρώτες μας επιλογές.
Πλήρες άρθρο και σχόλια
Wednesday, July 8, 2009
The Libertines
Υπάρχουν μπάντες και μπάντες. Υπάρχουν αυτές που κάνουν μία επιτυχία και εξαφανίζονται, υπάρχουν και αυτές που μέχρι τα βαθιά γεράματα αρνούνται να σταματήσουν να αρμέγουν τη λεγόμενη "cash cow", υπάρχουν και οι Libertines.
Υπάρχουν αυτές που μεσουρανούν για κάποια χρόνια και μετά δεν τους θυμάται κανείς, αυτές που με τη διάλυσή τους μας αφήνουν πίσω μερικά καλά CD (ή LP), και αρκετές καλές αναμνήσεις, υπάρχουν και οι Libertines.
Ποιοι είναι (ήταν) οι Libertines;
Πίσω στο 1997. Ένας νεαρός (19 χρονών τότε) από το Basingstoke της Αγγλίας ονόματι Carl Barât ξεκινά τις σπουδές του στο Brunel University του Uxbridge και συγκεκριμένα στη σχολή θεάτρου. Συγκάτοικος του Carl, στο φοιτητικά του διαμέρισμα, είναι η, επίσης φοιτήτρια, Amy-Jo Doherty. Η Amy διατηρεί πολύ καλές σχέσεις με τον μικρότερο αδερφό της Pete (φοιτητής, τότε, της Αγγλικής Φιλολογίας), ο οποίος, την επισκέπτεται συχνά. Σιγά σιγά ο Carl και ο Pete γνωρίζονται καλύτερα, ανακαλύπτουν τις κοινές καλλιτεχνικές τους ανησυχίες και δένονται με μία πολύ δυνατή φιλία.
Οι δύο νέοι αποφασίζουν να ξεκινήσουν μία μπάντα και σε λιγότερο από χρόνο σχηματίζονται οι Libertines.
Η αρχική σύνθεση του group ήταν: Carl Barât (frontman, vocals, lead guitar), Pete Doherty (vocals / rhythm guitar), ως βασικά μέλη, ενώ συμπλήρωναν ο John Hassall (bass) και ο Johny Borrell (αντικαταστάθηκε αργότερα από τον Powel) στα drums.
Οι Libertines αρχίζουν να δουλεύουν. Άμεσα πραγματοποιούνται κάποιες demo ηχογραφήσεις, γρήγορα έρχονται ανακατατάξεις και αλλαγές στην αρχική σύνθεση και οι συνθήκες ωριμάζουν για την πρώτη δισκογραφική απόπειρα.
Up the bracket
Η πρώτη ολοκληρωμένη δισκογραφική δουλειά της μπάντας έρχεται το 2002 με τον τίτλο "Up the bracket". Την παραγωγή αναλαμβάνει ο Mick Jones (ο πρώην lead κιθαρίστας των Clash) ο οποίος (πιθανόν τότε να μην το γνώριζε) θα ξεκινήσει μια συνεργασία που θα αποτελέσει την κορυφαία της καριέρας του ως παραγωγός, μέχρι και σήμερα.
Ο δίσκος θα δώσει την 35η θέση στα Βρετανικά και την 13η θέση στα Αμερικάνικα album charts ενώ το έγκυρο βρετανικό μουσικό περιοδικό NME θα βραβεύσει τους Libertines ως την καλύτερη νεοεμφανιζόμενη μπάντα για το 2002.
Παρά το γεγονός ότι η κατάταξη στα chart δεν ήταν και η καλύτερη δυνατή, ο δίσκος θα αποδειχτεί διαχρονικός και τέσσερα χρόνια αργότερα, 2006, το ίδιο περιοδικό θα κατατάξει το Up the bracket στη 10η θέση των σπουδαιότερων Βρετανικών album όλων των εποχών!!
Την περίοδο του Up the bracket η μπάντα θα πραγματοποιήσει, κυριολεκτικά, εκατοντάδες εμφανίσεις. Πέρα από τα αμιγώς "Libertines" live, το group θα εμφανιστεί ως support στους Sex Pistols και στον Morrissey και η Βρετανία θα αρχίσει σιγά-σιγά να αποκτά την επερχόμενη μανία...
2003
Από το ξεκίνημα, ακόμα, του group ο Pete Doherty ήταν χρήστης βαριών ναρκωτικών ουσιών. Το γεγονός αυτό δημιουργούσε συχνά προβλήματα στην μπάντα, κάτι που ο Barat το είχε εντοπίσει και είχε αρχίσει, σταδιακά, να τον ενοχλεί. Δεν ήταν λίγες οι φορές που οι δύο φίλοι ήρθαν σε ρήξη για το συγκεκριμένο θέμα με τον Carl να πιέζει τον Pete για αποτοξίνωση, χωρίς, όμως, αποτέλεσμα.
Το 2003 η ρήξη θα πάρει διαστάσεις. Ο Doherty έχει, πλέον, βυθιστεί για τα καλά στην ηρωίνη, την κοκαΐνη και το κρακ, ο Carl εκδηλώνει τάσεις απώθησης του Pete από την μπάντα και ο Doherty βάζει, πρόχειρα, στα σκαριά ένα νέο μουσικό project, τους Babyshambles, που το διατηρεί ως καταφύγιο και καβάτζα αρνούμενος (ή ανίκανος) να συμμορφωθεί με τις απαιτήσεις του Carl.
Tον Μάιο του 2003, και ενώ η μπάντα βρίσκεται στην Αμερική για την ηχογράφηση νέου προωθητικού υλικού, με το τίτλο "Babyshambles sessions", η ρήξη μετουσιώνεται σε καυγά. Ο Doherty είναι τελείως χαμένος από τα ναρκωτικά και ο Carl ξεσπάει έντονα. Η αδυναμία συνεννόησης είναι τόσο μεγάλη που ο Barât τα μαζεύει αμέσως και φεύγει, αφήνοντας την μπάντα στα μισά των ηχογραφήσεων. Ο Doherty θα παραμείνει και θα ολοκληρώσει μόνος του τις ηχογραφήσεις οι οποίες δόθηκαν λίγο αργότερα για free download στο διαδίκτυο:
Την αμέσως επόμενη μέρα η μπάντα θα πετούσε για Γερμανία, τον πρώτο σταθμό της προγραμματισμένης Ευρωπαϊκής περιοδείας της. Ο Pete, ενεργώντας εκδικητικά, αρνείται να συμμετάσχει και αφήνει την μπάντα στα κρύα του λουτρού ανήμερα της πτήσης! Τα περιθώρια αντίδρασης ήταν ελάχιστα.
Ο Carl, προκειμένου να αποφύγει την αναβολή της περιοδείας αναγκάζεται να σκαρφιστεί λύσεις, κάτι χειρότερο από, ανάγκης . Ένας τεχνικός για τις κιθάρες ονόματι Nick, (μέλος της αποστολής) μαθαίνει τα ακουόρντα του Pete και καλύπτει τη θέση του στα live! Για τα φωνητικά καλείται ο Didz Hammond (αργότερα μέλος των Dirty Pretty Things), τραγουδιστής, τότε, των The Cooper Temple Clause (τραγούδια της μπάντας υπάρχουν στο τέλος του άρθρου), ο οποίος, μετά από τηλέφωνο του Carl, πηγαίνει εσπευσμένα στην Γερμανία.
Μέσα σε αυτή την εκτροχιασμένη κατάσταση, ο Doherty, πίσω στην Αγγλία, είναι κυριολεκτικά "out of his mind". Η χρήση δεν έχει σταματήσει και ο Carl, αντιστρέφοντας τους ρόλους, του στέλνει σαφές μήνυμα ότι η επάνοδός του στην μπάντα περνάει υποχρεωτικά μέσα από την πλήρη αποτοξίνωσή του.
Ο Pete, ξεκινά προσπάθεια μπαίνοντας σε κέντρο αποτοξίνωσης μα σε λιγότερο από εβδομάδα τα παρατάει. Η σύγχυσή του, εκείνη τη χρονική περίοδο, είναι μεγάλη και προδίδεται έντονα από τα post που έκανε στο επίσημο forum των Libertines. Στα post αυτά ο Pete παρουσιαζόταν έντονα (παθολογικά) κυκλοθυμικός αφού μέσα στην ίδια μέρα υπήρχαν χαρούμενα, πεσιμιστικά, αισιόδοξα και απαισιόδοξα post. Τόσο η έκρυθμη ψυχολογική του κατάσταση όσο και δηλώσεις που πραγματοποιούσε, και στις οποίες εμφανιζόταν ως σαν να μην έχει απολύτως κανένα πρόβλημα τόσο με τον Carl όσο και με την υπόλοιπη μπάντα, μπέρδεψαν τους οπαδούς των Libertines οι οποίοι αδυνατούσαν να καταλάβουν για ποιο λόγο ο Pete απουσίαζε από την τρέχουσα, υπέρ-επιτυχημένη, περιοδεία της μπάντας σε Ευρώπη και Ιαπωνία.
Μέσα σε αυτό το κλίμα, και ενώ οι Libertines συνεχίζουν την περιοδεία τους, ο Doherty φτάνει στα άκρα. Εισβάλει και διαρρηγνύει το διαμέρισμα του Carl κλέβοντας μία συλλεκτική κιθάρα, ένα cd player, ένα video recorder, ένα laptop και μία φυσαρμόνικα και λίγες μέρες αργότερα πραγματοποιεί την πρώτη επίσημη εμφάνισή του με τους Babyshambles!
Η διάρρηξη δεν περνάει ατιμώρητη. Ο Pete συλλαμβάνεται από την Βρετανική αστυνομία, οδηγείται στο δικαστήριο και καταδικάζεται σε 6 μήνες κάθειρξη (εξέτισε μόνο τους 2). Στο διάστημα των 2 αυτών μηνών ο Doherty βρίσκει σε υποχρεωτική αποτοξίνωση. Όπως έχει δηλώσει, άλλωστε, και ο manager του Andy Boyd σε συνέντευξή του στην εφημερίδα "Daily Mail" "η μόνες φορές που δεν βλέπεις τον Pete υπό την επήρεια ηρωίνης ή κρακ είναι όταν είναι σε πρόγραμμα, στην φυλακή ή όταν κοιμάται". Κατά τη διάρκεια της φυλάκισής του, Pete έρχεται σε επικοινωνία με τα υπόλοιπα μέλη της μπάντας και με, σαφώς, πιο καθαρό μυαλό προσπαθεί να βρει νέα σημεία επαφής μαζί τους.
Οκτώβριος του 2003 και έρχεται η ώρα της αποφυλάκισης. Έξω από την πόρτα της φυλακής περιμένει τον Pete μία ανέλπιστη παρουσία. Ήταν ο Carl!
Ακολουθεί συγκινησιακό ξέσπασμα! Οι δύο φίλοι περνούν όλη τη μέρα μαζί και το ίδιο βράδυ οργανώνουν μία αυθόρμητη, μη-προγραμματισμένη εμφάνιση στο Tap'n'Tin pub στο Kent. Η μπάντα εμφανίζεται σε πλήρη σύνθεση μετά από μήνες. Όσοι ζήσανε αυτό το live το περιγράφουν ως το καλύτερο της μπάντας, ενώ, σχεδόν όλα, τα μουσικά έντυπα της Βρετανίας θα το καταγράψουν ως ένα από τα ιστορικότερα live όλων των εποχών.
Το κλίμα αντιστρέφεται και η απήχηση του group ανεβαίνει ραγδαία. Οργανώνονται τρεις sold-out συναυλίες στο London Forum και μία απόλυτα επιτυχημένη περιοδεία σε όλη τη Βρετανία.
Στο διάστημα αυτό ο Doherty δεν θα καταφέρει να μείνει μακρυά από τους εθισμούς του και σταδιακά θα ξαναβυθιστεί στην ηρωίνη. Ο Carl φτάνει στα όριά του και το κλίμα ξαναχαλάει, αυτή τη φορά... ανεπιστρεπτί.
"The Libertines"
Η ώρα για το δεύτερο album της μπάντας έφτασε. Η τετράδα μπαίνει στο studio και αρχίζει να ηχογραφεί. Ηχογραφεί, όμως, κάτω από πολύ κακές συνθήκες μια και οι δύο leaders, Carl & Pete, συνεχίζουν να βρίσκονται "στα μαχαίρια" για τους γνωστούς πλέον λόγους. O Doherty όχι μόνο αψηφά τις συστάσεις και τις απειλές του Barat, όχι μόνο συνεχίζει να δραστηριοποιείται με τους Babyshambles αλλά τραγουδάει σε μία τρίτη παραγωγή, αυτή του φίλου του Peter Wolfe στο τραγούδι "For lovers". Το τραγούδι (το οποίο μπορείτε να το ακούσετε στο playlist στο τέλος του άρθρου) πηγαίνει κάτι παραπάνω από καλά και "χτυπάει" την 7η (!) θέση στα Βρετανικά charts. Μία θέση που ποτέ μέχρι τότε δεν κατάφεραν να αγγίξουν οι Libertines. Τα γεγονότα φέρνουν τους δύο leaders της μπάντας σε τόσο μεγάλη αντιπαλότητα που η ηχογράφηση ολοκληρώνεται υπό την παρουσία security (!!) οι οποίοι αποτρέπουν τα δύο μέλη της μπάντας να βιαιοπραγήσουν αναμεταξύ τους.
Με το τέλος των ηχογραφήσεων ο Doherty αποχωρεί σε μία νέα προσπάθειά του να ξεκινήσει πρόγραμμα αποτοξίνωσης και αφήνει στα 3 υπόλοιπα μέλη της μπάντας το τελικό μιξάρισμα και την ολοκλήρωση του δίσκου.
Ο ομώνυμος δίσκος έμελλε να είναι η απογείωση (νούμερο 1 στα Βρετανικά album charts) αλλά και το τέλος των Libertines.
Ο Carl Barat με τη βοήθεια και των υπόλοιπων 2 μελών της μπάντας ξεκινά ένα νέο μουσικό project (τους Dirty Pretty Things), ο Doherty στρέφεται ολοκληρωτικά προς τους "δικούς" του Babyshambles και μετά από ένα σύντομο κύκλο εμφανίσεων (χωρίς τον Doherty) η μπάντα, τελικά, διαλύεται. Τελευταία εμφάνισή τους (χωρίς τον Pete Doherty) ήταν στις 14 Δεκεμβρίου, στο Παρίσι. Ο λόγος της διάλυσης τέθηκε σαφέστατα από τον Carl: "Δεν θέλω να συνεχίσω να δραστηριοποιούμε κάτω από το όνομα Libertines χωρίς να συμμετέχει και ο Pete σε αυτό".
Τα θραύσματα
----- Ο αυτοκαταστροφικός -----
Pete Doherty. Το πρώτο, κατά χρονική σειρά, και, για πολλούς, σημαντικότερο αποτέλεσμα της διάλυσης των Libertines είναι οι Babyshambles. Αποτελεί το μουσικό, αλλά και προσωπικό, καταφύγιο του Doherty. Μία μπάντα η οποία, φυσικά, θυμίζει τους Libertines έχοντας, όμως, αρκετές διαφοροποιήσεις στον ήχο και στο στιλ. Η πιο χαρακτηριστική των διαφοροποιήσεων είναι οι, πραγματικά όμορφες, reggae πινελιές σε πολλά από τα κομμάτια.
Η μπάντα ξεκινά με τον δίσκο "Down in Albion" στον οποίο παραγωγή κάνει ο Mick Jones και ο ο οποίος βγαίνει στην κυκλοφορία τον Νοέμβριο του 2005. Το αστέρι του Doherty λάμπει ξανά: Top 10 στα Βρετανικά album charts, #4 & #8 στα singles με το, εκπληκτικό "Fuck for ever" & "Albion" αντίστοιχα.
O Doherty αποτελεί, πλέον, ίνδαλμα στη νεολαία της Βρετανίας, νούμερο 1 στόχο των μουσικών και life style εντύπων, δεν εγκαταλείπει, όμως, τις παλιές του συνήθειες και συνεχίζει να φέρεται αυτοκαταστροφικά.
Το 2005, οι Oasis ξεκινάν περιοδεία για την προώθηση του νέου τους δίσκου "Don't believe the truth" και ζητούν από τον Doherty και την παρέα του να τους support-άρουν, δίνοντας στους Babyshambles την ευκαιρία να απογειώσουν την απήχησή τους εντός συνόρων. O Doherty έχοντας πλέον εισχωρήσει (ποικιλοτρόπως) στον χώρο της μόδας παρευρίσκεται, συνοδεία της Kate Moss, στο γενέθλιο πάρτι του σχεδιαστή μόδας Hedi Simane και αποτυγχάνει να δώσει το παρόν στην πρώτη προγραμματισμένη εμφάνιση με τους Oases. Τα πράγματα, όμως, έχουν αλλάξει και οι Oasis δεν είναι άλλο πια ο Carl που θα συγχωρήσει τον παλιόφιλο Pete. Οι Oasis ακυρώνουν αμέσως τη συνεργασία και η ευκαιρία χάνεται.
Το group συνεχίζει έως και σήμερα τη δραστηριότητά του. Στο ενεργητικό του έχει ακόμα δύο δισκογραφικές δουλειές, το EP The Binding (Δεκέμβριος 2006) και το ολοκληρωμένο studio album "Shotter's Nation" (Οκτώβριος του 2007) [τραγούδια από τις δύο αυτές δισκογραφικές δουλειές θα βρείτε στο τέλος του άρθρου]. Αποτελεί μία από τις μπάντες "φετίχ" των Βρετανών, ενώ, ο Doherty έχει περάσει ήδη στην ιστορία ως μία από τις πιο αμφιλεγόμενες, πιο πολυσυζητημένες και πιο προβεβλημένες προσωπικότητες της σύγχρονης μουσικής ιστορίας της Μ. Βρετανίας. Ο ίδιος ποτέ δεν κατάφερε, παρά τις πολυάριθμες προσπάθειές του, να αποτραβηχτεί από τη χρήση των ναρκωτικών και μέχρι και σήμερα συνεχίζει να είναι εξαρτημένος από παραπάνω από μία ουσίες.
Ο δημιουργικός
Carl Barât. Είναι ο Mr. Dirty Pretty Things. O Carl μαζί με τον Didz Hammond (θα τον θυμάστε ως το πρόσωπο που έσπευσε να αντικαταστήσει στα φωνητικά τον Doherty κατά τη διάρκεια της περιοδείας των Libertines στην Ευρώπη) και τον Gary Powel (τον drummer των Libertines) ξεκινάν ένα νέο group, τους Dirty Pretty Things.
Η πρώτη δισκογραφική δουλειά της μπάντας στέφεται με επιτυχία, μια και το Waterloo to anywhere (Μάιος 2006) φτάνει στο #3 των Βρετανικών album charts. Ο ήχος του δίσκου είναι, κατά την άποψή μας, καταπληκτικός! Ο Carl και η παρέα του, απαλλαγμένοι από τον βαθύ, ποιητικό - λόγιο ήχο του Doherty, συνθέτουν ένα πιο ελεύθερο, πιο γκαζιάρικο και πιο ροκ δίσκο.
Η δεύτερη δισκογραφική απόπειρα της μπάντας πραγματοποιείται τον Ιούνιο του 2008 με τίτλο "Romance at short notice". Με το δίσκο αυτό οι Dirty Pretty Things απογοήτευσαν οπαδούς και κριτικούς αλλά και τους ίδιους τους τους εαυτούς. Ο δίσκος δεν έχει καμία σχέση με το εκρηκτικό Waterloo to anywhere, η μπάντα δείχνει να μην έχει λόγο υπόστασης και με μία λυτή ανακοίνωση στις 1 Οκτωβρίου του 2008 ανακοινώνει την διάλυσή της, η οποία θα πραγματοποιούνταν με το τέλος της προγραμματισμένης περιοδείας της στα πάτρια εδάφη.
Τα υπόλοιπα μέλη
Οι Libertines αλλά και οι Babyshambles δεν ήταν μόνο οι δύο πρωταγωνιστές (Carl & Pete). Οι μουσικοί που κόσμησαν τα δύο group, κατά καιρούς, μόνο τυχαίοι δεν ήταν. Ονόματα όπως David Byrne, Brian Eno, Corrine Bailey Rae, Herbie Hancock και Eddy Grand είναι μόνο μερικά από τα ονόματα που θα βρει κανείς σκαλίζοντας τα βιογραφικά των μουσικών που συμμετείχαν στα 2 group.
Πλήρες άρθρο και σχόλια
Υπάρχουν αυτές που μεσουρανούν για κάποια χρόνια και μετά δεν τους θυμάται κανείς, αυτές που με τη διάλυσή τους μας αφήνουν πίσω μερικά καλά CD (ή LP), και αρκετές καλές αναμνήσεις, υπάρχουν και οι Libertines.
Ποιοι είναι (ήταν) οι Libertines;
Πίσω στο 1997. Ένας νεαρός (19 χρονών τότε) από το Basingstoke της Αγγλίας ονόματι Carl Barât ξεκινά τις σπουδές του στο Brunel University του Uxbridge και συγκεκριμένα στη σχολή θεάτρου. Συγκάτοικος του Carl, στο φοιτητικά του διαμέρισμα, είναι η, επίσης φοιτήτρια, Amy-Jo Doherty. Η Amy διατηρεί πολύ καλές σχέσεις με τον μικρότερο αδερφό της Pete (φοιτητής, τότε, της Αγγλικής Φιλολογίας), ο οποίος, την επισκέπτεται συχνά. Σιγά σιγά ο Carl και ο Pete γνωρίζονται καλύτερα, ανακαλύπτουν τις κοινές καλλιτεχνικές τους ανησυχίες και δένονται με μία πολύ δυνατή φιλία.
Carl Barat Pete Doherty
Οι δύο νέοι αποφασίζουν να ξεκινήσουν μία μπάντα και σε λιγότερο από χρόνο σχηματίζονται οι Libertines.
Η αρχική σύνθεση του group ήταν: Carl Barât (frontman, vocals, lead guitar), Pete Doherty (vocals / rhythm guitar), ως βασικά μέλη, ενώ συμπλήρωναν ο John Hassall (bass) και ο Johny Borrell (αντικαταστάθηκε αργότερα από τον Powel) στα drums.
Οι Libertines αρχίζουν να δουλεύουν. Άμεσα πραγματοποιούνται κάποιες demo ηχογραφήσεις, γρήγορα έρχονται ανακατατάξεις και αλλαγές στην αρχική σύνθεση και οι συνθήκες ωριμάζουν για την πρώτη δισκογραφική απόπειρα.
Up the bracket
Η πρώτη ολοκληρωμένη δισκογραφική δουλειά της μπάντας έρχεται το 2002 με τον τίτλο "Up the bracket". Την παραγωγή αναλαμβάνει ο Mick Jones (ο πρώην lead κιθαρίστας των Clash) ο οποίος (πιθανόν τότε να μην το γνώριζε) θα ξεκινήσει μια συνεργασία που θα αποτελέσει την κορυφαία της καριέρας του ως παραγωγός, μέχρι και σήμερα.
Ο δίσκος θα δώσει την 35η θέση στα Βρετανικά και την 13η θέση στα Αμερικάνικα album charts ενώ το έγκυρο βρετανικό μουσικό περιοδικό NME θα βραβεύσει τους Libertines ως την καλύτερη νεοεμφανιζόμενη μπάντα για το 2002.
Τραγούδια του δίσκου
Παρά το γεγονός ότι η κατάταξη στα chart δεν ήταν και η καλύτερη δυνατή, ο δίσκος θα αποδειχτεί διαχρονικός και τέσσερα χρόνια αργότερα, 2006, το ίδιο περιοδικό θα κατατάξει το Up the bracket στη 10η θέση των σπουδαιότερων Βρετανικών album όλων των εποχών!!
Την περίοδο του Up the bracket η μπάντα θα πραγματοποιήσει, κυριολεκτικά, εκατοντάδες εμφανίσεις. Πέρα από τα αμιγώς "Libertines" live, το group θα εμφανιστεί ως support στους Sex Pistols και στον Morrissey και η Βρετανία θα αρχίσει σιγά-σιγά να αποκτά την επερχόμενη μανία...
2003
Από το ξεκίνημα, ακόμα, του group ο Pete Doherty ήταν χρήστης βαριών ναρκωτικών ουσιών. Το γεγονός αυτό δημιουργούσε συχνά προβλήματα στην μπάντα, κάτι που ο Barat το είχε εντοπίσει και είχε αρχίσει, σταδιακά, να τον ενοχλεί. Δεν ήταν λίγες οι φορές που οι δύο φίλοι ήρθαν σε ρήξη για το συγκεκριμένο θέμα με τον Carl να πιέζει τον Pete για αποτοξίνωση, χωρίς, όμως, αποτέλεσμα.
Το 2003 η ρήξη θα πάρει διαστάσεις. Ο Doherty έχει, πλέον, βυθιστεί για τα καλά στην ηρωίνη, την κοκαΐνη και το κρακ, ο Carl εκδηλώνει τάσεις απώθησης του Pete από την μπάντα και ο Doherty βάζει, πρόχειρα, στα σκαριά ένα νέο μουσικό project, τους Babyshambles, που το διατηρεί ως καταφύγιο και καβάτζα αρνούμενος (ή ανίκανος) να συμμορφωθεί με τις απαιτήσεις του Carl.
Tον Μάιο του 2003, και ενώ η μπάντα βρίσκεται στην Αμερική για την ηχογράφηση νέου προωθητικού υλικού, με το τίτλο "Babyshambles sessions", η ρήξη μετουσιώνεται σε καυγά. Ο Doherty είναι τελείως χαμένος από τα ναρκωτικά και ο Carl ξεσπάει έντονα. Η αδυναμία συνεννόησης είναι τόσο μεγάλη που ο Barât τα μαζεύει αμέσως και φεύγει, αφήνοντας την μπάντα στα μισά των ηχογραφήσεων. Ο Doherty θα παραμείνει και θα ολοκληρώσει μόνος του τις ηχογραφήσεις οι οποίες δόθηκαν λίγο αργότερα για free download στο διαδίκτυο:
http://rapidshare.com/files/105205142/Babyshambles_Sessions_-_Disc_1.rar http://rapidshare.com/files/105364200/Babyshambles_Sessions_-_Disc_2.rar http://rapidshare.com/files/105374975/Babyshambles_Sessions_-_Disc_3.rarΗ παραμονή στην Αμερική τελειώνει και ο Doherty επιστρέφει στην Αγγλία, συμπτωματικά, λίγες μέρες πριν τα γενέθλια του Carl. Αποφασίζει, λοιπόν, σε μια προσπάθειά του να εξομαλύνει τις σχέσεις τους, και οργανώνει ένα πάρτι για τα γενέθλιά του φίλου του. Ο Carl αρνείται να γιορτάσει τα γενέθλιά του με τον Pete, γεγονός που μεταφράζεται, στο μυαλό του Pete ως προδοσία.
Την αμέσως επόμενη μέρα η μπάντα θα πετούσε για Γερμανία, τον πρώτο σταθμό της προγραμματισμένης Ευρωπαϊκής περιοδείας της. Ο Pete, ενεργώντας εκδικητικά, αρνείται να συμμετάσχει και αφήνει την μπάντα στα κρύα του λουτρού ανήμερα της πτήσης! Τα περιθώρια αντίδρασης ήταν ελάχιστα.
Ο Carl, προκειμένου να αποφύγει την αναβολή της περιοδείας αναγκάζεται να σκαρφιστεί λύσεις, κάτι χειρότερο από, ανάγκης . Ένας τεχνικός για τις κιθάρες ονόματι Nick, (μέλος της αποστολής) μαθαίνει τα ακουόρντα του Pete και καλύπτει τη θέση του στα live! Για τα φωνητικά καλείται ο Didz Hammond (αργότερα μέλος των Dirty Pretty Things), τραγουδιστής, τότε, των The Cooper Temple Clause (τραγούδια της μπάντας υπάρχουν στο τέλος του άρθρου), ο οποίος, μετά από τηλέφωνο του Carl, πηγαίνει εσπευσμένα στην Γερμανία.
Μέσα σε αυτή την εκτροχιασμένη κατάσταση, ο Doherty, πίσω στην Αγγλία, είναι κυριολεκτικά "out of his mind". Η χρήση δεν έχει σταματήσει και ο Carl, αντιστρέφοντας τους ρόλους, του στέλνει σαφές μήνυμα ότι η επάνοδός του στην μπάντα περνάει υποχρεωτικά μέσα από την πλήρη αποτοξίνωσή του.
Ο Pete, ξεκινά προσπάθεια μπαίνοντας σε κέντρο αποτοξίνωσης μα σε λιγότερο από εβδομάδα τα παρατάει. Η σύγχυσή του, εκείνη τη χρονική περίοδο, είναι μεγάλη και προδίδεται έντονα από τα post που έκανε στο επίσημο forum των Libertines. Στα post αυτά ο Pete παρουσιαζόταν έντονα (παθολογικά) κυκλοθυμικός αφού μέσα στην ίδια μέρα υπήρχαν χαρούμενα, πεσιμιστικά, αισιόδοξα και απαισιόδοξα post. Τόσο η έκρυθμη ψυχολογική του κατάσταση όσο και δηλώσεις που πραγματοποιούσε, και στις οποίες εμφανιζόταν ως σαν να μην έχει απολύτως κανένα πρόβλημα τόσο με τον Carl όσο και με την υπόλοιπη μπάντα, μπέρδεψαν τους οπαδούς των Libertines οι οποίοι αδυνατούσαν να καταλάβουν για ποιο λόγο ο Pete απουσίαζε από την τρέχουσα, υπέρ-επιτυχημένη, περιοδεία της μπάντας σε Ευρώπη και Ιαπωνία.
Μέσα σε αυτό το κλίμα, και ενώ οι Libertines συνεχίζουν την περιοδεία τους, ο Doherty φτάνει στα άκρα. Εισβάλει και διαρρηγνύει το διαμέρισμα του Carl κλέβοντας μία συλλεκτική κιθάρα, ένα cd player, ένα video recorder, ένα laptop και μία φυσαρμόνικα και λίγες μέρες αργότερα πραγματοποιεί την πρώτη επίσημη εμφάνισή του με τους Babyshambles!
Η διάρρηξη δεν περνάει ατιμώρητη. Ο Pete συλλαμβάνεται από την Βρετανική αστυνομία, οδηγείται στο δικαστήριο και καταδικάζεται σε 6 μήνες κάθειρξη (εξέτισε μόνο τους 2). Στο διάστημα των 2 αυτών μηνών ο Doherty βρίσκει σε υποχρεωτική αποτοξίνωση. Όπως έχει δηλώσει, άλλωστε, και ο manager του Andy Boyd σε συνέντευξή του στην εφημερίδα "Daily Mail" "η μόνες φορές που δεν βλέπεις τον Pete υπό την επήρεια ηρωίνης ή κρακ είναι όταν είναι σε πρόγραμμα, στην φυλακή ή όταν κοιμάται". Κατά τη διάρκεια της φυλάκισής του, Pete έρχεται σε επικοινωνία με τα υπόλοιπα μέλη της μπάντας και με, σαφώς, πιο καθαρό μυαλό προσπαθεί να βρει νέα σημεία επαφής μαζί τους.Οκτώβριος του 2003 και έρχεται η ώρα της αποφυλάκισης. Έξω από την πόρτα της φυλακής περιμένει τον Pete μία ανέλπιστη παρουσία. Ήταν ο Carl!
Ακολουθεί συγκινησιακό ξέσπασμα! Οι δύο φίλοι περνούν όλη τη μέρα μαζί και το ίδιο βράδυ οργανώνουν μία αυθόρμητη, μη-προγραμματισμένη εμφάνιση στο Tap'n'Tin pub στο Kent. Η μπάντα εμφανίζεται σε πλήρη σύνθεση μετά από μήνες. Όσοι ζήσανε αυτό το live το περιγράφουν ως το καλύτερο της μπάντας, ενώ, σχεδόν όλα, τα μουσικά έντυπα της Βρετανίας θα το καταγράψουν ως ένα από τα ιστορικότερα live όλων των εποχών.
Το κλίμα αντιστρέφεται και η απήχηση του group ανεβαίνει ραγδαία. Οργανώνονται τρεις sold-out συναυλίες στο London Forum και μία απόλυτα επιτυχημένη περιοδεία σε όλη τη Βρετανία.
Στο διάστημα αυτό ο Doherty δεν θα καταφέρει να μείνει μακρυά από τους εθισμούς του και σταδιακά θα ξαναβυθιστεί στην ηρωίνη. Ο Carl φτάνει στα όριά του και το κλίμα ξαναχαλάει, αυτή τη φορά... ανεπιστρεπτί.
"The Libertines"
Η ώρα για το δεύτερο album της μπάντας έφτασε. Η τετράδα μπαίνει στο studio και αρχίζει να ηχογραφεί. Ηχογραφεί, όμως, κάτω από πολύ κακές συνθήκες μια και οι δύο leaders, Carl & Pete, συνεχίζουν να βρίσκονται "στα μαχαίρια" για τους γνωστούς πλέον λόγους. O Doherty όχι μόνο αψηφά τις συστάσεις και τις απειλές του Barat, όχι μόνο συνεχίζει να δραστηριοποιείται με τους Babyshambles αλλά τραγουδάει σε μία τρίτη παραγωγή, αυτή του φίλου του Peter Wolfe στο τραγούδι "For lovers". Το τραγούδι (το οποίο μπορείτε να το ακούσετε στο playlist στο τέλος του άρθρου) πηγαίνει κάτι παραπάνω από καλά και "χτυπάει" την 7η (!) θέση στα Βρετανικά charts. Μία θέση που ποτέ μέχρι τότε δεν κατάφεραν να αγγίξουν οι Libertines. Τα γεγονότα φέρνουν τους δύο leaders της μπάντας σε τόσο μεγάλη αντιπαλότητα που η ηχογράφηση ολοκληρώνεται υπό την παρουσία security (!!) οι οποίοι αποτρέπουν τα δύο μέλη της μπάντας να βιαιοπραγήσουν αναμεταξύ τους.
Με το τέλος των ηχογραφήσεων ο Doherty αποχωρεί σε μία νέα προσπάθειά του να ξεκινήσει πρόγραμμα αποτοξίνωσης και αφήνει στα 3 υπόλοιπα μέλη της μπάντας το τελικό μιξάρισμα και την ολοκλήρωση του δίσκου.
Ο ομώνυμος δίσκος έμελλε να είναι η απογείωση (νούμερο 1 στα Βρετανικά album charts) αλλά και το τέλος των Libertines.
Τραγούδια από τον δίσκο
Ο Carl Barat με τη βοήθεια και των υπόλοιπων 2 μελών της μπάντας ξεκινά ένα νέο μουσικό project (τους Dirty Pretty Things), ο Doherty στρέφεται ολοκληρωτικά προς τους "δικούς" του Babyshambles και μετά από ένα σύντομο κύκλο εμφανίσεων (χωρίς τον Doherty) η μπάντα, τελικά, διαλύεται. Τελευταία εμφάνισή τους (χωρίς τον Pete Doherty) ήταν στις 14 Δεκεμβρίου, στο Παρίσι. Ο λόγος της διάλυσης τέθηκε σαφέστατα από τον Carl: "Δεν θέλω να συνεχίσω να δραστηριοποιούμε κάτω από το όνομα Libertines χωρίς να συμμετέχει και ο Pete σε αυτό".
Τα θραύσματα
----- Ο αυτοκαταστροφικός -----
Pete Doherty. Το πρώτο, κατά χρονική σειρά, και, για πολλούς, σημαντικότερο αποτέλεσμα της διάλυσης των Libertines είναι οι Babyshambles. Αποτελεί το μουσικό, αλλά και προσωπικό, καταφύγιο του Doherty. Μία μπάντα η οποία, φυσικά, θυμίζει τους Libertines έχοντας, όμως, αρκετές διαφοροποιήσεις στον ήχο και στο στιλ. Η πιο χαρακτηριστική των διαφοροποιήσεων είναι οι, πραγματικά όμορφες, reggae πινελιές σε πολλά από τα κομμάτια.
Η μπάντα ξεκινά με τον δίσκο "Down in Albion" στον οποίο παραγωγή κάνει ο Mick Jones και ο ο οποίος βγαίνει στην κυκλοφορία τον Νοέμβριο του 2005. Το αστέρι του Doherty λάμπει ξανά: Top 10 στα Βρετανικά album charts, #4 & #8 στα singles με το, εκπληκτικό "Fuck for ever" & "Albion" αντίστοιχα.
Τραγούδια από τον δίσκο
O Doherty αποτελεί, πλέον, ίνδαλμα στη νεολαία της Βρετανίας, νούμερο 1 στόχο των μουσικών και life style εντύπων, δεν εγκαταλείπει, όμως, τις παλιές του συνήθειες και συνεχίζει να φέρεται αυτοκαταστροφικά.
Το 2005, οι Oasis ξεκινάν περιοδεία για την προώθηση του νέου τους δίσκου "Don't believe the truth" και ζητούν από τον Doherty και την παρέα του να τους support-άρουν, δίνοντας στους Babyshambles την ευκαιρία να απογειώσουν την απήχησή τους εντός συνόρων. O Doherty έχοντας πλέον εισχωρήσει (ποικιλοτρόπως) στον χώρο της μόδας παρευρίσκεται, συνοδεία της Kate Moss, στο γενέθλιο πάρτι του σχεδιαστή μόδας Hedi Simane και αποτυγχάνει να δώσει το παρόν στην πρώτη προγραμματισμένη εμφάνιση με τους Oases. Τα πράγματα, όμως, έχουν αλλάξει και οι Oasis δεν είναι άλλο πια ο Carl που θα συγχωρήσει τον παλιόφιλο Pete. Οι Oasis ακυρώνουν αμέσως τη συνεργασία και η ευκαιρία χάνεται.
Το group συνεχίζει έως και σήμερα τη δραστηριότητά του. Στο ενεργητικό του έχει ακόμα δύο δισκογραφικές δουλειές, το EP The Binding (Δεκέμβριος 2006) και το ολοκληρωμένο studio album "Shotter's Nation" (Οκτώβριος του 2007) [τραγούδια από τις δύο αυτές δισκογραφικές δουλειές θα βρείτε στο τέλος του άρθρου]. Αποτελεί μία από τις μπάντες "φετίχ" των Βρετανών, ενώ, ο Doherty έχει περάσει ήδη στην ιστορία ως μία από τις πιο αμφιλεγόμενες, πιο πολυσυζητημένες και πιο προβεβλημένες προσωπικότητες της σύγχρονης μουσικής ιστορίας της Μ. Βρετανίας. Ο ίδιος ποτέ δεν κατάφερε, παρά τις πολυάριθμες προσπάθειές του, να αποτραβηχτεί από τη χρήση των ναρκωτικών και μέχρι και σήμερα συνεχίζει να είναι εξαρτημένος από παραπάνω από μία ουσίες.
Ο δημιουργικός
Carl Barât. Είναι ο Mr. Dirty Pretty Things. O Carl μαζί με τον Didz Hammond (θα τον θυμάστε ως το πρόσωπο που έσπευσε να αντικαταστήσει στα φωνητικά τον Doherty κατά τη διάρκεια της περιοδείας των Libertines στην Ευρώπη) και τον Gary Powel (τον drummer των Libertines) ξεκινάν ένα νέο group, τους Dirty Pretty Things.
Η πρώτη δισκογραφική δουλειά της μπάντας στέφεται με επιτυχία, μια και το Waterloo to anywhere (Μάιος 2006) φτάνει στο #3 των Βρετανικών album charts. Ο ήχος του δίσκου είναι, κατά την άποψή μας, καταπληκτικός! Ο Carl και η παρέα του, απαλλαγμένοι από τον βαθύ, ποιητικό - λόγιο ήχο του Doherty, συνθέτουν ένα πιο ελεύθερο, πιο γκαζιάρικο και πιο ροκ δίσκο.
Τραγούδια από τον δίσκο
Η δεύτερη δισκογραφική απόπειρα της μπάντας πραγματοποιείται τον Ιούνιο του 2008 με τίτλο "Romance at short notice". Με το δίσκο αυτό οι Dirty Pretty Things απογοήτευσαν οπαδούς και κριτικούς αλλά και τους ίδιους τους τους εαυτούς. Ο δίσκος δεν έχει καμία σχέση με το εκρηκτικό Waterloo to anywhere, η μπάντα δείχνει να μην έχει λόγο υπόστασης και με μία λυτή ανακοίνωση στις 1 Οκτωβρίου του 2008 ανακοινώνει την διάλυσή της, η οποία θα πραγματοποιούνταν με το τέλος της προγραμματισμένης περιοδείας της στα πάτρια εδάφη.
Τα υπόλοιπα μέλη
Οι Libertines αλλά και οι Babyshambles δεν ήταν μόνο οι δύο πρωταγωνιστές (Carl & Pete). Οι μουσικοί που κόσμησαν τα δύο group, κατά καιρούς, μόνο τυχαίοι δεν ήταν. Ονόματα όπως David Byrne, Brian Eno, Corrine Bailey Rae, Herbie Hancock και Eddy Grand είναι μόνο μερικά από τα ονόματα που θα βρει κανείς σκαλίζοντας τα βιογραφικά των μουσικών που συμμετείχαν στα 2 group.
Το υπόλοιπο soundrack της ιστορίας
Πλήρες άρθρο και σχόλια
Sunday, July 5, 2009
Kasabian - West Ryder Pauper Lunatic Asylum
Καλλιτέχνης: Kasabian
Δίσκος: West Ryder Pauper Lunatic Asylum
Έτος: 2009
Είδος: indie rock
Χώρα προέλευσης καλλιτέχνη: M. Βρετανία (Λέστερ)
Label: RCA / Columbia
Track listing
1. Underdog (live)
2. Where Did All the Love Go? (live)
3. Swarfiga (live)
4. Fast Fuse (live)
5. Take Aim
6. Thick as Thieves
7. West Ryder Silver Bullet
8. Vlad the Impaler (video) (live)
9. Ladies & Gentlemen, Roll the Dice
10. Secret Alphabets
11. Fire (video)
12. Happiness
Οι Kasabian δεν είναι, φυσικά, ένα νέο ή ένα άγνωστο group. Ευρύτερα γνωστοί έγιναν από τον πρώτο τους, κιόλας, ομώνυμο, δίσκο (2005), όπου η νεοεμφανιζόμενη, τότε, μπάντα καμάρωσε την πρώτη της δισκογραφική απόπειρα να σκαρφαλώνει στο #4 των βρετανικών Album Chart!. Και όχι άδικα...
Τραγούδια όπως το Club Foot, το Reason is treason, LSF & ID σίγουρα δεν γράφονται κάθε μέρα, ακόμα και από τους Kasabian.
Τον Ιούλιο του 2006 η μπάντα επιστρέφει με το δεύτερο studio album της "Empire". Ένας δεύτερος δίσκος που έμελλε όχι μόνο να συνεχίσει αλλά να διευρύνει την επιτυχία της μπάντας, ουσιαστικά, καθιερώνοντάς την. #1 στα Βρετανικά Album Chart (!), σταθερά καλός, μα κυρίως ξεχωριστός, ήχος.
Φτάνοντας στο σήμερα, οι Kasabian μας παρουσιάζουν το τρίτο κατά σειρά ολοκληρωμένο studio album τους με τον (πράγματι) τεράστιο τίτλο "West Ryder Pauper Lunatic Asylum". Η επίσημη ημερομηνία διάθεσης του LP ήταν 5 Ιουνίου 2009.
Ένας δίσκος ο οποίος, λόγω της επιτυχίας της μπάντας, φέρει ένα αρκετά βαρύ φορτίο. Και αυτό γιατί, οι εδραιωμένοι πλέον Kasabian, δεν είναι η μπάντα που παλεύει να ξεχωρίσει ανάμεσα στη θάλασσα των indie rock συγκροτημάτων αλλά μία μπάντα που έχει δημιουργήσει θόρυβο (οπαδούς, εχθρούς, υποστηρικτές και κατακριτές) και οι προσδοκίες είναι πλέον πολύ αυξημένες.
Τις εκπλήρωσαν?
Η αλήθεια είναι ότι οι Kasabian, κατά την άποψή μας, με το τρίτο αυτό album, χάσανε την ευκαιρία τους να γιγαντωθούν. Επικοινωνιακά, ο δίσκος έρχεται στην κυκλοφορία την ίδια ακριβώς ημερομηνία με το "Battle for the sun" των "πολύ" Placebo. Ένα δίσκο (Battle for the sun) ο οποίος δεν είναι ολοκληρωτικός, δεν είναι αδιαφιλονίκητος όπως άλλες κυκλοφορίες των Placebo, αλλά αντιθέτως αφήνει τεράστια περιθώρια αμφισβήτησης και επισκίασης από τους "δελφίνους" Kasabian. Το παιχνίδι χάθηκε!
Και χάθηκε γιατί, όπως και στο ποδόσφαιρο, οι Kasabian "παίξανε" σαν μικρή ομάδα απέναντι στην "μεγάλη ομάδα" - Placebo με κάποιο είδος "κομπλεξισμού". Με καλύτερες ιδέες, με πιο "αληθινές" συνθέσεις με πολύ διαφορετικό ήχο χάνουν το παιχνίδι και το χάνουν στην παραγωγή. Μία παραγωγή η οποία δεν "ολοκλήρωσε" τον ήχο αλλά αφήνει τον ακροατή λίγο μουδιασμένο όταν από το 9ο track και μετά αρχίζει να αναρωτιέται αν εξακολουθεί να ακούει τον ίδιο δίσκο! Το μόνο πράγμα που επιβεβαιώνει τον ακροατή ότι δεν άλλαξε, εν αγνοία του, κάποιος το cd αλλά εξακολουθεί να ακούει το West Ryder Pauper Lunatic Asylum είναι αυτές (οι μοναδικές) ψυχεδελικές, ανατολίτικες πινελιές, σήμα κατατεθέν των Kasabian, που τους χαρακτηρίζουν αλλά και τους καθιέρωσαν. Λίγο αργότερα (track 11) μπαίνει το "Fire" να τον καθησυχάσει έχοντας, όμως, ακριβώς τον ίδιο ήχο και ταμπεραμέντο με τραγούδια του πρώτου τους ακόμα δίσκου (2005!).
Και εκεί ερχόμαστε και λέμε. Που είναι οι καινούριες ιδέες κύριε παραγωγέ? Που είναι η πρόταση ή έστω η μετεξέλιξη της γνωστής "Kasabian" συνταγής? Γιατί ένα φαγητό που είναι φτιαγμένο με τα καλύτερα υλικά που μπορούν να βρεθούν αυτή τη στιγμή παγκοσμίως είναι, τελικά, απλά "καλό"? Γιατί αυτές οι λατρεμένες ψυχεδελικές - ανατολίτικες - ροκ συνθέσεις δεν κατάφεραν να βρουν μία "ομπρέλα" κάτω από την οποία θα συνθέσουν έναν απόλυτα δεμένο δίσκο?
Αξίζει να ασχοληθώ?
Παρά την αρκετά αιχμηρή κριτική μας, θα ολοκληρώσουμε τονίζοντας ότι οι Kasabian είναι (με καλό ή μη παραγωγό) η πιο rock μπάντα από όλες αυτές που κυκλοφορούν αυτή τη στιγμή στο διεθνές indie κουρμπέτι. Έχουν εμπνεύσεις, είναι μπάντα που θα πλήρωνε κανείς πολύ ακριβά να δει ζωντανά και η οποία έχει απίστευτες προοπτικές στο να περάσει στην ιστορία ως μία από τις κορυφαίες της εποχής της.
Αυτός ο δίσκος έχει να δώσει αρκετά τραγούδια για να γουστάρει ή και να χορέψει κανείς. Σίγουρα αξίζει να ασχοληθεί κανείς μαζί του αλλά και να το αγοράσει. Πεισματικά, όμως, επειδή θεωρούμε τους Kasabian μπάντα κορυφής και πιστεύουμε ότι μπορούμε να τους δούμε εκεί, τελικά τον δίσκο θα τον βαθμολογήσουμε με, μόλις, 3,7 στα 5 και αυτό γιατί δεν καταφέρνει να εκπληρώσει αυτή μας την προσδοκία!
Τραγούδια από τον δίσκο
Πλήρες άρθρο και σχόλια
Δίσκος: West Ryder Pauper Lunatic Asylum
Έτος: 2009
Είδος: indie rock
Χώρα προέλευσης καλλιτέχνη: M. Βρετανία (Λέστερ)
Label: RCA / Columbia
Track listing
1. Underdog (live)
2. Where Did All the Love Go? (live)
3. Swarfiga (live)
4. Fast Fuse (live)
5. Take Aim
6. Thick as Thieves
7. West Ryder Silver Bullet
8. Vlad the Impaler (video) (live)
9. Ladies & Gentlemen, Roll the Dice
10. Secret Alphabets
11. Fire (video)
12. Happiness
Οι Kasabian δεν είναι, φυσικά, ένα νέο ή ένα άγνωστο group. Ευρύτερα γνωστοί έγιναν από τον πρώτο τους, κιόλας, ομώνυμο, δίσκο (2005), όπου η νεοεμφανιζόμενη, τότε, μπάντα καμάρωσε την πρώτη της δισκογραφική απόπειρα να σκαρφαλώνει στο #4 των βρετανικών Album Chart!. Και όχι άδικα...
Τραγούδια όπως το Club Foot, το Reason is treason, LSF & ID σίγουρα δεν γράφονται κάθε μέρα, ακόμα και από τους Kasabian.
Τον Ιούλιο του 2006 η μπάντα επιστρέφει με το δεύτερο studio album της "Empire". Ένας δεύτερος δίσκος που έμελλε όχι μόνο να συνεχίσει αλλά να διευρύνει την επιτυχία της μπάντας, ουσιαστικά, καθιερώνοντάς την. #1 στα Βρετανικά Album Chart (!), σταθερά καλός, μα κυρίως ξεχωριστός, ήχος.
Φτάνοντας στο σήμερα, οι Kasabian μας παρουσιάζουν το τρίτο κατά σειρά ολοκληρωμένο studio album τους με τον (πράγματι) τεράστιο τίτλο "West Ryder Pauper Lunatic Asylum". Η επίσημη ημερομηνία διάθεσης του LP ήταν 5 Ιουνίου 2009.
Ένας δίσκος ο οποίος, λόγω της επιτυχίας της μπάντας, φέρει ένα αρκετά βαρύ φορτίο. Και αυτό γιατί, οι εδραιωμένοι πλέον Kasabian, δεν είναι η μπάντα που παλεύει να ξεχωρίσει ανάμεσα στη θάλασσα των indie rock συγκροτημάτων αλλά μία μπάντα που έχει δημιουργήσει θόρυβο (οπαδούς, εχθρούς, υποστηρικτές και κατακριτές) και οι προσδοκίες είναι πλέον πολύ αυξημένες.
Τις εκπλήρωσαν?
Η αλήθεια είναι ότι οι Kasabian, κατά την άποψή μας, με το τρίτο αυτό album, χάσανε την ευκαιρία τους να γιγαντωθούν. Επικοινωνιακά, ο δίσκος έρχεται στην κυκλοφορία την ίδια ακριβώς ημερομηνία με το "Battle for the sun" των "πολύ" Placebo. Ένα δίσκο (Battle for the sun) ο οποίος δεν είναι ολοκληρωτικός, δεν είναι αδιαφιλονίκητος όπως άλλες κυκλοφορίες των Placebo, αλλά αντιθέτως αφήνει τεράστια περιθώρια αμφισβήτησης και επισκίασης από τους "δελφίνους" Kasabian. Το παιχνίδι χάθηκε!
Και χάθηκε γιατί, όπως και στο ποδόσφαιρο, οι Kasabian "παίξανε" σαν μικρή ομάδα απέναντι στην "μεγάλη ομάδα" - Placebo με κάποιο είδος "κομπλεξισμού". Με καλύτερες ιδέες, με πιο "αληθινές" συνθέσεις με πολύ διαφορετικό ήχο χάνουν το παιχνίδι και το χάνουν στην παραγωγή. Μία παραγωγή η οποία δεν "ολοκλήρωσε" τον ήχο αλλά αφήνει τον ακροατή λίγο μουδιασμένο όταν από το 9ο track και μετά αρχίζει να αναρωτιέται αν εξακολουθεί να ακούει τον ίδιο δίσκο! Το μόνο πράγμα που επιβεβαιώνει τον ακροατή ότι δεν άλλαξε, εν αγνοία του, κάποιος το cd αλλά εξακολουθεί να ακούει το West Ryder Pauper Lunatic Asylum είναι αυτές (οι μοναδικές) ψυχεδελικές, ανατολίτικες πινελιές, σήμα κατατεθέν των Kasabian, που τους χαρακτηρίζουν αλλά και τους καθιέρωσαν. Λίγο αργότερα (track 11) μπαίνει το "Fire" να τον καθησυχάσει έχοντας, όμως, ακριβώς τον ίδιο ήχο και ταμπεραμέντο με τραγούδια του πρώτου τους ακόμα δίσκου (2005!).
Και εκεί ερχόμαστε και λέμε. Που είναι οι καινούριες ιδέες κύριε παραγωγέ? Που είναι η πρόταση ή έστω η μετεξέλιξη της γνωστής "Kasabian" συνταγής? Γιατί ένα φαγητό που είναι φτιαγμένο με τα καλύτερα υλικά που μπορούν να βρεθούν αυτή τη στιγμή παγκοσμίως είναι, τελικά, απλά "καλό"? Γιατί αυτές οι λατρεμένες ψυχεδελικές - ανατολίτικες - ροκ συνθέσεις δεν κατάφεραν να βρουν μία "ομπρέλα" κάτω από την οποία θα συνθέσουν έναν απόλυτα δεμένο δίσκο?
Αξίζει να ασχοληθώ?
Παρά την αρκετά αιχμηρή κριτική μας, θα ολοκληρώσουμε τονίζοντας ότι οι Kasabian είναι (με καλό ή μη παραγωγό) η πιο rock μπάντα από όλες αυτές που κυκλοφορούν αυτή τη στιγμή στο διεθνές indie κουρμπέτι. Έχουν εμπνεύσεις, είναι μπάντα που θα πλήρωνε κανείς πολύ ακριβά να δει ζωντανά και η οποία έχει απίστευτες προοπτικές στο να περάσει στην ιστορία ως μία από τις κορυφαίες της εποχής της.
Αυτός ο δίσκος έχει να δώσει αρκετά τραγούδια για να γουστάρει ή και να χορέψει κανείς. Σίγουρα αξίζει να ασχοληθεί κανείς μαζί του αλλά και να το αγοράσει. Πεισματικά, όμως, επειδή θεωρούμε τους Kasabian μπάντα κορυφής και πιστεύουμε ότι μπορούμε να τους δούμε εκεί, τελικά τον δίσκο θα τον βαθμολογήσουμε με, μόλις, 3,7 στα 5 και αυτό γιατί δεν καταφέρνει να εκπληρώσει αυτή μας την προσδοκία!
Τραγούδια από τον δίσκο
Πλήρες άρθρο και σχόλια
Friday, July 3, 2009
Update στο playlist του Post Radio
Εχθές το βράδυ (2 προς 3 Ιουλίου) ανανεώσαμε το playlist του σταθμού στον οποίο συμμετέχω (Post radio). Τα τραγούδια, τα οποία επιλέχτηκαν από το blog μας, είναι κυρίως νέες κυκλοφορίες (2007, 2008 και πολύ 2009) σε indie προσανατολισμούς.
Τα νέα τραγούδια μαζί με την, εξαιρετικά επιλεγμένη, λίστα τραγουδιών του post radio συνθέτουν ένα ομοιογενές μουσικό σύνολο από παλιά αγαπημένα και νέα ακούσματα που, τουλάχιστον, εμείς τα γουστάρουμε πραγματικά πολύ.
Καλή ακρόαση!
Πλήρες άρθρο και σχόλια
Tuesday, June 30, 2009
Athlete - Vehicles and animalls
Καλλιτέχνης: Athlete
Δίσκος: Vehicles and animals
Έτος: 2003
Είδος: indie rock
Χώρα προέλευσης καλλιτέχνη:Μ. Βρετανία
Label: Parlophone
Track listing
1. El Salvador (video)
2. Westside (video)
3. One Million
4. Shake Those Windows
5. Beautiful (video)
6. New Project
7. You Got The Style (video) (live)
8. Vehicles & Animals
9. Out of Nowhere
10. Dungeness
11. You Know
12. Le Casio
Με ένα τίτλο: δίσκος για σπίτι
Είναι καθαρός, δεν κάνει αλητείες και βρομιές, έχει την πλάκα του αλλά είναι και βαθύς και καλλιεργημένος. Δεν μοιάζει με κάτι άλλο, έχει μέσα του ρομαντισμό αλλά σου φτιάχνει και το κέφι. Είναι με τρεις λέξεις δίσκος για σπίτι.
Ταυτότητα στον ήχο
Το πιο σημαντικό προτέρημα αυτού του δίσκου είναι η απλότητά του. Ο ήχος των Athlete, σε αυτό τον πρώτο (απίστευτα ώριμο) δίσκο τους είναι τόσο απλός που καταντά κυνικός. Η ίδια διαπίστωση ισχύει και στις δύο επόμενες δουλειές της μπάντας [Tourist (2005) και Beyond the Neighborhood (2007)] και αποτελεί, γενικότερο, χαρακτηριστικό της.
Απλότητα και διαχρονικότητα
Έχετε σκεφτεί ποτέ τι είναι αυτό που καθορίζει την χρονική ταυτότητα ενός μουσικού κομματιού; Τι είναι αυτό που κάνει ένα τραγούδι ντεμοντέ και παρωχημένο ή, αντίθετα, τι είναι αυτό που το καθιστά διαχρονικό;
Μία πρώτη, εύκολη, απάντηση είναι η ποιότητα στη σύνθεση, την εκτέλεση και την ερμηνεία. Όντως, τα τρία αυτά στοιχεία είναι απαραίτητα για να μπορέσει ένα κομμάτι να κερδίσει τον χρόνο. Παρ' όλα αυτά δεν είναι λίγα τα παραδείγματα τραγουδιών που ενώ πληρούν αυτή τη θεμελιώδη συνθήκη δεν κατάφεραν να κερδίσουν αυτό το στοίχημα. Και αυτό γιατί υπάρχει ένας παράγοντας που δεν ακολούθησε τα υψηλά στάνταρ των τριών άλλων στοιχείων: η παραγωγή.
Σήμερα, είναι εύκολο για έναν παραγωγό να μπολιάσει ένα τραγούδι με όλα τα "trends" και τις μόδες που επικρατούν στο δισκογραφικό κουρμπέτι κάθε μουσικού στιλ. Αν, για παράδειγμα, η ροκ μόδα επιτάσσει βαριά, βρώμικα μπάσα, έντονα ηλεκτρονικά στοιχεία ή παραμορφωμένα φωνητικά είναι εύκολο για έναν καλό παραγωγό να τα ενσωματώσει μέσα στον δίσκο.
Με τον τρόπο αυτό, το τραγούδι ή ο δίσκος αποκτά χρονική ταυτότητα, μέσα στο ίδιο του το DNA. Αυτό το χαρακτηριστικό είναι αυτό που μας κάνει να αναγνωρίζουμε, όταν ακούμε ένα τραγούδι, αν είναι παλιό ή καινούριο.
"'ό,τι χάνεις σε δύναμη το κερδίζεις σε ταχύτητα"
Όσο πιο εμπορικά ελκυστικό γίνεται ένα τραγούδι από τις παρεμβάσεις ενός παραγωγού τόσο πιο έντονα θα το καθορίζει η χρονική του υπόσταση και τόσο πιο εύκολα, κάποια στιγμή, θα βρεθεί στο ράφι με τα σκονισμένα παλιά μας cd. Είναι πολύ λίγες οι μπάντες οι οποίες αψήφισαν την μόδα και εμμένοντας στο προσωπικό τους γούστο παρήγαγαν δίσκους οι οποίοι δύσκολα φανερώνουν την ηλικία τους, διατήρησαν την ταυτότητα και το στιλ τους και ποτέ δεν χάσανε τη θέση τους ανάμεσα στα καινούρια, γυαλισμένα δισκάκια μας.
Το Vehicles and animals είναι ένας δίσκος για τον οποίο έγινε προσπάθεια (ηθελημένα ή όχι δεν μπορώ να γνωρίζω) να καταταγεί σε αυτή τη συνομοταξία και έως ένα σημείο το καταφέρνει. Αυτό είναι ένα, πράγματι, πολύ σπουδαίο επίτευγμα για μία άγνωστη, pop-ίζουσα, indie rock μπάντα όπως οι Athlete. Το όπλο σε αυτό το επίτευγμα, τι άλλο... η απλότητα!
Τι στιλ; Είναι pop; Εγώ δεν ακούω pop!
Πολλοί έχουν χαρακτηρίσει το Vehicles and animals ως "ραδιοφωνικό" ή και "pop" δίσκο. Όντως, τα τραγούδια είναι 100% ραδιοφωνικά και αυτό λόγω της μελωδικότητας και της απλότητάς τους.
Ο pop χαρακτηρισμός του δίσκου είναι κάτι για το οποίο έχει γίνει πολύ κουβέντα.
Προσωπικά δεν θα πάρω θέση και αυτό γιατί δεν νομίζω ότι έχει καμία ιδιαίτερη σημασία. Σημασία έχει ότι το Vehicles and animals είναι ένας δίσκος που προκάλεσε κουβέντες και διαφωνίες για το στιλ του, γεγονός που καταδεικνύει την αδυναμία κατάταξής του σε κάποιο από τα τρέχοντα μουσικά στιλ και αποδεικνύει την ιδιαιτερότητά του.
12 στα 12
Ολοκληρώνοντας, αξίζει να αναφέρουμε το γεγονός ότι το Vehicles and animals είναι ένας δίσκος απόλυτα ολοκληρωμένος. Κάθε ένα από τα 12 tracks του cd έχει τον χαρακτήρα του και έχει κάτι να πει. Κανένα δεν θα κουράσει, κανένα δεν μπήκε επειδή έπρεπε να "μαζευτούν τα λεπτά" και κανένα δεν μοιάζει παρείσακτο. Το καρδιογράφημα του δίσκου, από την ώρα που θα μπει στο cd μέχρι το τέλος του, είναι ομαλό και υγιέστατο. Δεν είναι τυχαίο ότι 3 από τα 12 τραγούδια του δίσκου μπήκαν στα Βρετανικά charts:
You got the style #37 UK singles chart
El Salvador #31 UK singles chart
Westside #42 UK singles chart
Τραγούδια από τον δίσκο
Η πληροφορία
Στις 10 Αυγούστου του τρέχοντος έτους (2009) οι Athlete επανέρχονται με τον τέταρτο κατά σειρά δίσκο τους Black Swan.
Καλή ακρόαση!
Πλήρες άρθρο και σχόλια
Δίσκος: Vehicles and animals
Έτος: 2003
Είδος: indie rock
Χώρα προέλευσης καλλιτέχνη:Μ. Βρετανία
Label: Parlophone
Track listing
1. El Salvador (video)
2. Westside (video)
3. One Million
4. Shake Those Windows
5. Beautiful (video)
6. New Project
7. You Got The Style (video) (live)
8. Vehicles & Animals
9. Out of Nowhere
10. Dungeness
11. You Know
12. Le Casio
Με ένα τίτλο: δίσκος για σπίτι
Είναι καθαρός, δεν κάνει αλητείες και βρομιές, έχει την πλάκα του αλλά είναι και βαθύς και καλλιεργημένος. Δεν μοιάζει με κάτι άλλο, έχει μέσα του ρομαντισμό αλλά σου φτιάχνει και το κέφι. Είναι με τρεις λέξεις δίσκος για σπίτι.
Ταυτότητα στον ήχο
Το πιο σημαντικό προτέρημα αυτού του δίσκου είναι η απλότητά του. Ο ήχος των Athlete, σε αυτό τον πρώτο (απίστευτα ώριμο) δίσκο τους είναι τόσο απλός που καταντά κυνικός. Η ίδια διαπίστωση ισχύει και στις δύο επόμενες δουλειές της μπάντας [Tourist (2005) και Beyond the Neighborhood (2007)] και αποτελεί, γενικότερο, χαρακτηριστικό της.
Απλότητα και διαχρονικότητα
Έχετε σκεφτεί ποτέ τι είναι αυτό που καθορίζει την χρονική ταυτότητα ενός μουσικού κομματιού; Τι είναι αυτό που κάνει ένα τραγούδι ντεμοντέ και παρωχημένο ή, αντίθετα, τι είναι αυτό που το καθιστά διαχρονικό;
Μία πρώτη, εύκολη, απάντηση είναι η ποιότητα στη σύνθεση, την εκτέλεση και την ερμηνεία. Όντως, τα τρία αυτά στοιχεία είναι απαραίτητα για να μπορέσει ένα κομμάτι να κερδίσει τον χρόνο. Παρ' όλα αυτά δεν είναι λίγα τα παραδείγματα τραγουδιών που ενώ πληρούν αυτή τη θεμελιώδη συνθήκη δεν κατάφεραν να κερδίσουν αυτό το στοίχημα. Και αυτό γιατί υπάρχει ένας παράγοντας που δεν ακολούθησε τα υψηλά στάνταρ των τριών άλλων στοιχείων: η παραγωγή.
Σήμερα, είναι εύκολο για έναν παραγωγό να μπολιάσει ένα τραγούδι με όλα τα "trends" και τις μόδες που επικρατούν στο δισκογραφικό κουρμπέτι κάθε μουσικού στιλ. Αν, για παράδειγμα, η ροκ μόδα επιτάσσει βαριά, βρώμικα μπάσα, έντονα ηλεκτρονικά στοιχεία ή παραμορφωμένα φωνητικά είναι εύκολο για έναν καλό παραγωγό να τα ενσωματώσει μέσα στον δίσκο.
Με τον τρόπο αυτό, το τραγούδι ή ο δίσκος αποκτά χρονική ταυτότητα, μέσα στο ίδιο του το DNA. Αυτό το χαρακτηριστικό είναι αυτό που μας κάνει να αναγνωρίζουμε, όταν ακούμε ένα τραγούδι, αν είναι παλιό ή καινούριο.
"'ό,τι χάνεις σε δύναμη το κερδίζεις σε ταχύτητα"
Όσο πιο εμπορικά ελκυστικό γίνεται ένα τραγούδι από τις παρεμβάσεις ενός παραγωγού τόσο πιο έντονα θα το καθορίζει η χρονική του υπόσταση και τόσο πιο εύκολα, κάποια στιγμή, θα βρεθεί στο ράφι με τα σκονισμένα παλιά μας cd. Είναι πολύ λίγες οι μπάντες οι οποίες αψήφισαν την μόδα και εμμένοντας στο προσωπικό τους γούστο παρήγαγαν δίσκους οι οποίοι δύσκολα φανερώνουν την ηλικία τους, διατήρησαν την ταυτότητα και το στιλ τους και ποτέ δεν χάσανε τη θέση τους ανάμεσα στα καινούρια, γυαλισμένα δισκάκια μας.
Το Vehicles and animals είναι ένας δίσκος για τον οποίο έγινε προσπάθεια (ηθελημένα ή όχι δεν μπορώ να γνωρίζω) να καταταγεί σε αυτή τη συνομοταξία και έως ένα σημείο το καταφέρνει. Αυτό είναι ένα, πράγματι, πολύ σπουδαίο επίτευγμα για μία άγνωστη, pop-ίζουσα, indie rock μπάντα όπως οι Athlete. Το όπλο σε αυτό το επίτευγμα, τι άλλο... η απλότητα!
Τι στιλ; Είναι pop; Εγώ δεν ακούω pop!
Πολλοί έχουν χαρακτηρίσει το Vehicles and animals ως "ραδιοφωνικό" ή και "pop" δίσκο. Όντως, τα τραγούδια είναι 100% ραδιοφωνικά και αυτό λόγω της μελωδικότητας και της απλότητάς τους.
Ο pop χαρακτηρισμός του δίσκου είναι κάτι για το οποίο έχει γίνει πολύ κουβέντα.
Προσωπικά δεν θα πάρω θέση και αυτό γιατί δεν νομίζω ότι έχει καμία ιδιαίτερη σημασία. Σημασία έχει ότι το Vehicles and animals είναι ένας δίσκος που προκάλεσε κουβέντες και διαφωνίες για το στιλ του, γεγονός που καταδεικνύει την αδυναμία κατάταξής του σε κάποιο από τα τρέχοντα μουσικά στιλ και αποδεικνύει την ιδιαιτερότητά του.
12 στα 12
Ολοκληρώνοντας, αξίζει να αναφέρουμε το γεγονός ότι το Vehicles and animals είναι ένας δίσκος απόλυτα ολοκληρωμένος. Κάθε ένα από τα 12 tracks του cd έχει τον χαρακτήρα του και έχει κάτι να πει. Κανένα δεν θα κουράσει, κανένα δεν μπήκε επειδή έπρεπε να "μαζευτούν τα λεπτά" και κανένα δεν μοιάζει παρείσακτο. Το καρδιογράφημα του δίσκου, από την ώρα που θα μπει στο cd μέχρι το τέλος του, είναι ομαλό και υγιέστατο. Δεν είναι τυχαίο ότι 3 από τα 12 τραγούδια του δίσκου μπήκαν στα Βρετανικά charts:
You got the style #37 UK singles chart
El Salvador #31 UK singles chart
Westside #42 UK singles chart
Τραγούδια από τον δίσκο
Η πληροφορία
Στις 10 Αυγούστου του τρέχοντος έτους (2009) οι Athlete επανέρχονται με τον τέταρτο κατά σειρά δίσκο τους Black Swan.
Καλή ακρόαση!
Πλήρες άρθρο και σχόλια
Subscribe to:
Posts (Atom)
Posts
