trad's music blog

Τα καλύτερα του 2010

2010-12-29T03:34:00.000-08:00

Το 2010 τελειώνει. Ό,τι κυκλοφόρησε κυκλοφόρησε, ό,τι ακούσαμε ακούσαμε, ...ό,τι έγινε έγινε.

Σε γενικές γραμμές ήταν μία μάλλον αρκετά καλή χρονιά για την δισκογραφία με την οποία ασχολείται το blog. Τα releases της χρονιάς ήταν πολλά, μεγάλο μέρος των οποίων ήταν υπογεγραμμένα από μεγάλα ονόματα της εναλλακτικής μουσικής.

Όπως κάθε χρόνο τέτοιες μέρες το blog θα παρουσιάσει τα 5 καλύτερα και τα 5 πιο απογοητευτικά albums της χρονιάς.

Καταρχήν, καλό είναι να ξεκαθαρίσουμε ότι σύμφωνα με την άποψή μας, οι όροι "καλό", "καλύτερο", "κακό", "χειρότερο" είναι τελείως αδόκιμοι όταν μιλάμε για κάτι τόσο υποκειμενικό όπως η μουσική. Διαφορετικά αυτιά αντιλαμβάνονται διαφορετικά τη μουσική και διαφορετικοί άνθρωποι με ποικίλα γούστα και προτιμήσεις διαμορφώνουν διαφορετικά την κατάταξη των προτιμήσεών τους. Οι λίστες, λοιπόν, που παραθέτουμε εδώ είναι τίποτα άλλο παρά "yet another opinion" για τα releases του 2010 όπως τα αντιλήφθηκαν τα δικά μας αυτιά και όπως ταιριάξανε στις δικές μας προτιμήσεις και standards.

Τα καλύτερα
1. Groove Armada - Black Light
Με την κορύφωση της διάδοσης της indie μουσικής, κάπου στα μέσα του 2009, η οποία έφερε τον πολλαπλασιασμό των releases, τα συγκροτήματα και οι καλλιτέχνες του είδους παρουσίασαν μία γενικότερη τάση "αποφυγής της επανάληψης", κυνηγιού του "διαφορετικού" και του "πρωτότυπου". Σε πολλές περιπτώσεις αυτή η προσπάθεια γέννησε αναπάντεχα δημιουργήματα όπως άκρως πειραματικά albums με τελείως διαφοροποιημένο ήχο από αυτό που μας είχαν μάθει οι ίδιοι οι δημιουργοί τους.
Οι Groove Armada με το Black Light μας κέρδισαν, και ψηφίζουμε τον δίσκο τους ως τον καλύτερο της χρονιάς 2010, ακριβώς γιατί ΔΕΝ κάνανε τίποτα απ' όλα αυτά. Δεν χρειάστηκε να τα κάνουν.
Το Black Light είναι ένας δίσκος οποίος φέρει απόλυτα την σφραγίδα και την ταυτότητα των δημιουργών του από την πρώτη ως την τελευταία νότα. Δεν είναι απολύτως τίποτα παραπάνω ή παρακάτω από αυτό που το νεοϋορκέζικο δίδυμο μας έχει δώσει όλα τα 15 χρόνια της ύπαρξής του. Το Black Light είναι άλλη μία καλή δόση ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΗΣ ΠΟΙΟΤΗΤΑΣ, μελωδικής μουσικής που αλλάζει 1000 πρόσωπα και ντύνεται με εκατομμύρια διαφορετικά κοστούμια, αποτέλεσμα της απίστευτης παραγωγής των 2 djs. Μία παραγωγή η οποία ναι μεν φέρει πολλά νέα στοιχεία και αρκετούς πειραματισμούς, δεν αποτελεί όμως αυτοσκοπό. Αντίθετα, είναι στην απόλυτη υπηρεσία των συνθέσεων, της μελωδίας, των φωνητικών και των οργάνων, προσθέτοντας μία ακόμα διάσταση στο τελικό αποτέλεσμα, χωρίς να αλλοιώνει την ουσία του.
2. Broken Bells - Broken Bells
Έχουμε ήδη ασχοληθεί, μέσα από τις γραμμές αυτού του blog, με τους Broken Bells και το πρώτο τους release. Το μουσικό δίδυμο Brian Burton - James Mercer μας έδωσε έναν δίσκο ο οποίος, με το τέλος της χρονιάς, συνειδητοποιούμε ότι έχει το ρεκόρ στροφών μέσα στο cd player μας σε σχέση με οποιονδήποτε άλλο του 2010.
Το Broken Bells, είναι ένας indie δίσκος του οποίου η μουσική έχει την ευγένεια και διακριτικότητα της lounge, την αμεσότητα του ροκ και την πρωτοτυπία της electro, χωρίς να είναι τίποτα απ' όλα αυτά. Για το τι ακριβώς είναι μπορεί να μας απαντήσει μόνο ο κύριος Brian Burton ο οποίος υπογράφει την πανέμορφη, smooth παραγωγή.
Ως τελευταίο σχόλιο, θα αναφέρουμε ότι ο δίσκος αυτός μπορεί άνετα να κοσμήσει την πιο δραστήρια και εύκολα προσβάσιμη περιοχή μιας δισκοθήκης αφού θα ακουστεί ξανά και ξανά για αρκετό (άγνωστο το πόσο) καιρό ακόμα.
3. Dosh - Tommy
Στον πρόλογο αυτού του review κάναμε τη διαπίστωση ότι στην εποχή μας η "πρωτοτυπία", η "διαφορετικότητα" και η "εναλλακτικότητα" είναι ζητούμενα. Αν κρατήσουμε αυτή τη διαπίστωση ως παραδοχή τότε οι Dosh είναι σίγουρα πολύ μα πάρα πολύ επίκαιροι.
Οι Dosh, για όσους δεν τους γνωρίζουν (το αντίθετο είναι μάλλον σπάνιο), είναι ένα free-style συγκρότημα με πολύ συγκεκριμένη και μοναδική τεχνοτροπία στο παίξιμό του. Είναι αλήθεια ότι η μουσική τους δεν είναι προσανατολισμένη προς το ευρύ κοινό. Ούτε, όμως, και προς κάποιο συγκεκριμένο, εξειδικευμένο κοινό. Είναι μία μάλλον μη-προσανατολισμένη μουσική. Μία μουσική η οποία απλά υπάρχει τοποθετημένη σε ένα πολύ καλά καθορισμένο σημείο στον χώρο, δελεάζοντας, με τα όμορφα "άνθη" και τα ακόμα πιο όμορφα "αγκάθια" της, τους ανυποψίαστους περαστικούς. Το trads music είναι ένας από αυτούς που έτυχε να περάσουν κοντά από τα στέκια των Dosh, να ακούσουν το νέο τους δημιούργημα και φυσικά να υποκύψουν στην γοητεία του.
Ο τελευταίος δίσκος των Dosh, αν και εξακολουθεί να φέρει στο απόλυτο τον χαρακτήρα του συγκροτήματος, χωρίς την παραμικρή έκπτωση, είναι μάλλον ο καλύτερός τους γιατί είναι αυτός που κάνει τον ήχο και την μουσική του συγκροτήματος πιο προσιτά από ποτέ ακόμα και στους πιο μη-μυημένους στο είδος.
4. Yeasayer - Odd blood
Πρόκειται για ό,τι πιο πειραματικό ακούσαμε φέτος. Έχουμε αναφέρει και στο αντίστοιχο review ότι πρόκειται για μία μουσική ακροβασία (πόοοοσο μας αρέσουν αυτά τα δισκάκια!!) ανάμεσα σε πολλά είδη μουσικής. Εξαιρετική παραγωγή, συνεχής εναλλαγή ρυθμών, συνεχής εναλλαγή συναισθημάτων. Δεν ξέρω αν το κατατάσω στα "καλύτερα" της χρονιάς επειδή είναι όντως στα "καλύτερα" της χρονιάς. Ξέρω όμως ότι είναι ο δίσκος που μου έκανε την μεγαλύτερη εντύπωση τόσο με το πρώτο άκουσμά του όσο και και με τα επόμενα.
5. ........
Στην πέμπτη θέση όσο κι αν προσπάθησα δεν μπορώ να ξεχωρίσω έναν μόνο δίσκο. Θα μπορούσε να είναι το Down the way των Angus & Julia Stone, αν ψάχνουμε για κάτι ήπιο, ακουστικό και αυθεντικό, θα μπορούσε να είναι το Congratulations των MGMT, όμως από την άλλη νομίζω ότι το παρατράβηξαν με την σαρωτική αλλαγή στον ήχο τους (αυτά που λέγαμε στον πρόλογο), θα μπορούσε να είναι και το Suburbs των Arcade Fire αν είχαν φροντίσει να ξεσκαρτάρουν λίγο παραπάνω το εξαιρετικό υλικό του (αρκετά μεγάλου) δίσκου από κάποια τραγούδια δεύτερης ταχύτητας. Θα μπορούσαν να είναι και όλα αυτά μαζί.

Οι "απογοητεύσεις"
1. Burn the negative - How to weigh the human soul
Πρώτο στη "μαύρη" λίστα και μάλιστα με διαφορά. Επανερχόμαστε στην εμμονή ορισμένων συγκροτημάτων να μεταβάλλουν τον ήχο τους από δίσκο σε δίσκο συμπεριφερόμενοι ως σαν να υπάρχει νόμος ο οποίος να επιβάλλει στους καλλιτέχνες να διαφοροποιούνται σε κάθε δίσκο, ως σαν κάποιος αόρατος κριτής των πάντων καιροφυλακτεί στη γωνία να τους κατηγορήσει για επανάληψη, λες και η αλλαγή αποτελεί αυτοσκοπό και ζητούμενο.
Οι Burn the Negative δεν κατάλαβαν, μάλλον, ότι αυτό που τους έκανε γνωστούς και αγαπημένους στον κόσμο, με τον πρώτο τους δίσκο, ήταν το dark στοιχείο τους, η ικανότητα να παντρέψουν το pop με το dance με το rock ΜΕ ΤΟ DARK. Ο δίσκος "How to wight the human soul" είναι μία προσπάθεια της μπάντας και των μανατζαρέων της να εκμεταλλευτούν εμπορικά τη μεγάλη βάση ακροατών, που δημιουργήθηκε με την κυκλοφορία του πρώτου τους δίσκου, και να την χρησιμοποιήσουν ως "σκαλοπάτι" και όχημα προς τον χώρο της ευρείας κατανάλωσης. Δεν λάβαν υπόψη τους, όμως, ότι εκεί που πηγαίνουν πολλοί, μα πάρα πολλοί, από τους ακροατές του πρώτου τους δίσκου δεν μπορούν να τους ακολουθήσουν και αυτό γιατί αυτή η μερίδα οπαδών της μπάντας ανήκει, δυστυχώς, αλλού. Ανήκει σε έναν χώρο τον οποίο οι ίδιοι οι Burn the Negative έφτιαξαν (μαζί με άλλους) και τον οποίο, αφού τον έφτιαξαν, πρώτοι φρόντισαν να εγκαταλείψουν!
Το δυστύχημα του πράγματος είναι ότι ακόμα κι αν αντιμετωπίσουμε το "how to weight the human soul" ως έναν "εμπορικό", κάπως πιο "ανάλαφρο", "dance-pop" δίσκο σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να θεωρηθεί αξιόλογος σε σχέση με την υπόλοιπη δισκογραφία του χώρου.
Προσωπικά πιστεύω ότι οι Burn the Negative οδεύουν (μάλλον ήδη την ζουν) προς μία μεγάλη εμπορική αποτυχία. Το group είναι νέο (είναι μόλις ο δεύτερος δίσκος του μέσα στα ισόποσα χρόνια της ύπαρξής του), οι εμπειρίες του είναι ελάχιστες και η "φτιάξη" του, η "πάστα" του δεν έχει ακόμα δοκιμαστεί. Η αποτυχία αυτή μπορεί να οδηγήσει στη διάλυση, στην απλή μετριότητα ή και να λειτουργήσει ευεργετικά ώστε να επανακαθοριστεί η ταυτότητα της μπάντας. Δεν το ξέρουμε. Αν η μπάντα είναι φτιαγμένη για να πρωταγωνιστήσει σε παγκόσμιο επίπεδο θα φανεί τώρα.
Προσωπική μου άποψη, δυστυχώς, είναι ότι οι Burn the Negative δεν κατάλαβαν ποτέ και δεν πίστεψαν σε κάτι τέτοιο. Θα παραμείνουν, λοιπόν, όπως φαίνεται μία dance μπάντα του Λονδίνου που θα κάνει καλά μεροκάματα στα club της πόλης και θα εμφανίζεται ως δευτεροκλασάτο όνομα σε φεστιβάλ. Δυστυχώς...
2. New Young Pony Club - The Optimist
Εδώ έχουμε να κάνουμε με την τελείως αντίθετη πορεία σε σχέση με αυτή των Burn. Μία μπάντα "η χαρά της ζωής" μετατράπηκε μαυροφορεμένες κλαίουσες οι οποίες δεν ξέρουν καν γιατί κλαίνε. Ο δεύτερος δίσκος της μπάντας, ο οποίος ήρθε μετά από πολύ μακρά απουσία από τη δισκογραφία, απλά δεν έχει να πει απολύτως τίποτα.

Δεν θα αναφέρουμε άλλους στη λίστα των απογοητεύσεων γιατί κανένας άλλος δίσκος δεν "αξίζει" να είναι δίπλα στους δύο προαναφερθέντες. Το μόνο που μπορούμε να αναφέρουμε, κλείνοντας, είναι ότι το 2010 ήταν σαφώς καλύτερο από το 2009, όμως για άλλη μια φορά το 2008 παραμένει η καλύτερη χρονιά της εναλλακτικής δισκογραφίας, τα τελευταία χρόνια.
Από την άλλη το 2011 μπαίνει με πολυ-αναμενόμενες κυκλοφορίες όπως τον νέο δίσκο των Ting-Tings, πιθανό νέο δίσκο των Libertines (!!) και πολλές άλλες κυκλοφορίες που θα είμαστε εδώ να τις σχολιάσουμε.

Το tradsmusic σας εύχεται να έχετε ένα 2011 γεμάτο υγεία και καλή διάθεση, να μην τρώτε τον τσαμπουκά και να μη μασάτε από καταπίεση. Μην ξεχνάτε να ακούτε μουσική γιατί είναι ένα από τα πράγματα που μας βοηθάν να ανταπεξερχόμαστε και να παλεύουμε όλες τις δυσκολίες της ζωής.

Jeff Beck - Emotion & Commotion (2010)

2010-09-26T01:44:00.000-07:00

Ο Jeff Beck δεν είναι ένας ακόμα καλός κιθαρίστας. Ανήκει σε εκείνη την πολύ ιδιαίτερη και μικρή ομάδα μουσικών που αποτελεί μία συνομοταξία από μόνος του. Παρά το γεγονός ότι όλοι οι σύγχρονοί του τον σεβόταν και τον θεωρούσαν κορυφαίο μουσικό ο Jeff ήταν στην πραγματικότητα, μουσικά, πάντα μόνος του και μόνος του μας έδωσε τις μεγαλύτερες και σημαντικότερες δημιουργίες του.

Χαρακτηριστικό στιγμιότυπο της καριέρας και της ζωής του που κυριολεκτικά περιγράφει με τον πιο γλαφυρό τρόπο τον τρόπο με τον οποίο οι μουσικοί της γενιάς του αντιμετώπιζαν το φαινόμενο Beck διαδραματίστηκε, πίσω, στο 1967 τη στιγμή της αποχώρησης του Syd Barrett από τους Pink Floyd. Η μπάντα ψάχντας τον αντικαταστάτη του κατέληξε στον Beck. Η συνεργασία αυτή όμως δεν έγινε ποτέ. Ο λόγος γίνεται ξεκάθαρος μερικά χρόνια αργότερα, μέσα από την αυτοβιογραφία του drummer των Floyd. Όπως, λοιπόν, περιγράφει ο Manson «Κανένας μας δεν είχε τα κότσια – το θράσος να του το ζητήσει»!!!

Ο ήχος του Beck, ιδιαίτερα στις σόλο δουλειές του, πάντα πατούσαν έστω και λίγο στον πειραματισμό. Πειραματισμό καθαρά πάνω στο όργανο της κιθάρας, τον ήχο της και της δυνατότητές της. Ο πειραματισμός, φυσικά, πάντα βασιζόταν επάνω στο απίστευτα χαρισματικό και ταλαντούχο παίξιμο του Beck. Τα τελευταία χρόνια δεν δίστασε να «παίξει» και με την παραγωγή ώστε να αναδείξει ακόμα περισσότερο τις δυνατότητες του όργανου, οδηγώντας το σε πρωτόγνωρα για την ηλεκτρική κιθάρα μονοπάτια. Βέβαια, μια και ο πρωταγωνιστής των δίσκων του είναι η κιθάρα ο Beck παίζει με την παραγωγή χωρίς όμως να το παρακάνει, χωρίς να «κλέβει» παραδίδοντας τελείως παραμορφωμένο ή «φτιαχτό» ήχο.

Στον τελευταίο δίσκο του “Emotion & Commotion” αυτό που προσπαθεί να κάνει ο Beck είναι να «βάλει το μπουζούκι στα σαλόνια». Να βάλει την κιθάρα μέσα σε ορχήστρα, δίπλα στα έγχορδα και τα κρουστά, πάντα μαζί με απίστευτα drums (αυτά κι αν είναι εγκεφαλικά) και ντουέτο με υπέροχες γυναικείες λυρικές εκτελέσεις. Ο άνθρωπος καταφέρνει σε στιγμές να σε κάνει να αναρωτηθείς αν σταμάτησε η σοπράνο και μπήκε κιθάρα, αν αυτό που ακούω εξακολουθεί να είναι η υπέροχη γυναικεία φωνή ή αν τα παιχνίδια του Beck με τις συχνότητες με πιάσανε για άλλη μια φορά «κορόιδο».

Και δεν σταματά εκεί. Juzz εκτελέσεις, ροκ ξεσπάσματα και απίστευτα ατμοσφαριρικά τραγούδια συνθέτουν ένα ακόμα Beck classic.
Βέβαια, εδώ πρέπει να υπογραμμίσω ότι ο Beck είναι θεωρητικός και απευθύνεται σε θεωρητικούς. Επίσης, όσο καλύτερο το ηχοσύστημα που θα ακουστεί ο δίσκος τόσο το καλύτερο.
Ως κλείσιμο θα πω ότι κάθε φορά που τυχαίνει να κουβεντιάσω, να γράψω (καλή ώρα), να συστήσω ή να διαβάσω για τον Beck πάντα περνάει αυτή η διαβολική σκέψη απ’ το μυαλό μου. Τι θα γινόταν αν αυτός ο κιθαρίστας έμπαινε τότε στους Floyd; Πραγματικά αυτή η σκέψη ανέκαθεν με εξιτάρει και με σκανδαλίζει.
Ότι έγινε έγινε όμως, ο Beck είναι ακόμα εδώ και συνεχίζει να μας εκπλήσει. Καλή ακρόαση!

Two new songs from Arcade Fire

2010-05-21T00:01:00.000-07:00

Arcade Fire are to release a new album later during 2010. The band has made available the preview "teasers" of two of the songs to be included on their new album.

Meanwhile, two of our favorite bands, the !!! and Arcade Fire announced their new LPs dates. Both bands will release their new LP on August 23. Check out our calendar on the side of the blog for more details.

A. The Suburbs
AA. Month of May

From podcast to broadcast

2010-05-20T00:41:00.000-07:00

Hi all!

First of all, there's an important announcement to make about the blog. As you may have already noticed the April's podcast never came out. To be honest this happened because even though the track list is there waiting, there was no time at all for me to prepare, record and upload it. You see, my Operating System is Linux and, unfortunatelly, the audio tools for Linux are not on the level of the equivalent software that is available for Mac and Windows. So, on Linux, tasks like recording a podcast, believe me, are time consuming, difficult and some times irritating.

As we didn't manage to upload a podcast this month and because I work as freelancer and my free time is not standard, I can't be sure that I'll be able to be consistent on this monthly date of ours. Instead I decided to ask from my dear friends on postradio web radio (www.postradio.gr) to provide some time of their weekly schedule and start a new show presenting all the music and all the songs that we love, here on tradsmusic. So it happened and we move from podcast to broadcast and tradsmusic has its own radio show on postradio twice a week.

On this show you will listen only to music. No blah blah, no commercials, no nothing but music. All of the songs presented on this show are taken from the latest indie releases of all subgenres. And by "latest releases" I mean releases that begin from the second half of 2009 and end to the very same day that you will listen to the show. Of course, the playlist will be updated and as we move on on 2010 the oldest songs will be discarded and new songs will take their place, keeping the music 100% up to date.

The tradsmusic picks is scheduled for
Every Tuesday and Thursday on:
- UTC time: 15:00
- For Greece: 18:00
- For Brussels, Milan and Berlin: 17:00
- For London: 16:00
- For New York: 11:00
- For Los Angeles: 8:00
- For Melburne: 1:00 (the next day...)

Bye for now. I hope you'll enjoy the show.

Muse new song "Neutron star collision"

2010-05-18T10:15:00.000-07:00

Muse just finished and made available their new song titled "Neutorn star collision" that is going be part of the soundtrack of the movie "Twilight saga: Eclipse".

The song is on the radio since Monday (16 of May) and is available as an immediate bonus download if you pre-order the soundtrack through the official website.

Listen to it:

Arcade Fire to release new single

2010-05-18T00:06:00.000-07:00

Via a short message posted on the band's official web site, Arcade Fire informed the fans that are to release a new single during the next couple of weeks. Let me remind you that the Canadian indie rock band's latest release was on 2007 (Neon Bible).

A full LP is expected to be released later during 2010. The exact message on the band's web site is the following:

"Just finishing up pressing our new 12-inch. Should be in stores in the next couple weeks. God willing."

Underworld's new song "Scribble" available for download

2010-05-17T09:01:00.000-07:00

Don't miss it. Underworld return after almost three years and give to their fans the oportunity to download for free the brand new song "Scribble" right from the band's official web site.

So, click here, register and download. 100% worths your time and attention.

Two new tracks from Kele

2010-05-13T23:36:00.000-07:00

Two tracks from Bloc Party's Kele forthcoming, fist solo album "Boxer" have been published by the artist. The album is to be releasesed on June 21 on the UK and on June 22 on USA. Check them out.

Rise
Risebykeleokereke

Walk tall
Walk Tallbykeleokereke

MIA's video Born Free that was banned from youtube

2010-05-13T09:55:00.000-07:00

M.I.A, Born Free from ROMAIN-GAVRAS on Vimeo.

MIA has said about this video: "It baffles me that everyone seems to be obsessed with deciphering the meaning to it. It baffles me in the same way as the Brick Lane riot for American Apparel leggings baffled me. We don't know what the process is for this one is yet. I haven't thought about it yet and I don't want to have to."

Nicole Fiorentino, the new bassist of Smashing Pumpkins

2010-05-11T00:04:00.000-07:00

The Smashing Pumpkins bass has never been held by a male since now and it seems that it will never be. The new bass player is, again, a lady and her name is Nicole Fiorentino.

Fiorentino follows, on the SM bass, the original member D'arcy and her successor, Melissa Auf der Maur.

I don't know how well the new bassist will fit the band. What I can tell for sure is that Nicole 100% has the looks. Either way, the latest years, the phenomenal America's band's problem wasn't neither the looks nor the bassist. It is the lack of inspiration and the missing Billy Corgan's angel-devil's voice and feeling that we used to adore during the good old days of the band (especially during the early 90s).

Anyway, I still am a huge fan of the band and I wish that this small change will push the band forward. Good luck Nicole!

Check her out here: http://www.myspace.com/nicolefbass

The Fall - Bury Pts 2 + 4 video premiere

2010-05-06T23:38:00.000-07:00

The Dead Weather - Sea of cowards streams online

2010-05-06T23:32:00.000-07:00

The Dead Weather decided to make available their new album for online streaming. Unfortunately only users inside the UK have the ability to listen to the full songs. Users outside the UK are able to listen only to 30 seconds preview of each song.

The official release of the album is on Monday 10 of May.

Here's the link: http://www.we7.com/#/album/Sea-Of-Cowards!albumId=470315
and from here: http://www.nme.com/news/the-dead-weather/50969

Broken Social Scene - Forgiveness Rock Record

2010-05-05T00:13:00.000-07:00

First of all I would like to apologize about the delay of May's podcast. The last two weeks were too busy for me and I hope I will have it ready during the couple of days.

Artist: Broken Social Scene
LP: Forgiveness Rock Record
Year: 2010
Genre: Indie rock
Artists' origin: Canada
Label: Arts and Crafts

Tracklisting:

1.     "World Sick"       6:48
2.     "Chase Scene"       3:32
3.     "Texico Bitches"       3:50
4.     "Forced to Love"       3:35
5.     "All to All"       4:50
6.     "Art House Director"       3:32
7.     "Highway Slipper Jam"       4:27
8.     "Ungrateful Little Father"       6:42
9.     "Meet Me in the Basement"       3:44
10.     "Sentimental X's"       5:41
11.     "Sweetest Kill"       5:10
12.     "Romance to the Grave"       4:48
13.     "Water in Hell"       4:25
14.     "Me and My Hand" 2:05

Now, let's talk about something really nice... Let's talk about Broken Social Scene and their new (fourth in the row) album "Forgiveness Rock Record".

The band from Canada returned after 5 years of absence and released, maybe, the best indie rock album of the year, since now, and one of the best during the last two years!

The album is full of easy, smooth and relaxing rock compilations that will, definatelly, offer us many nice, relaxing moments during the upcoming summer. One of the key characteristics of the "Forgiveness Rock Record" is the very rich instrumentation (including piano and trumphets) that, along with the, smoothly distorted, guitars and the excelent percussions idealy dress the calming vocals.

Of course, not all of the 14 (!) songs are on the same top-level. Some of the songs of the album are a bit flat (someone could say boring) though the production quality remains high even on them.

The albums "diagram" goes like this:
The first 6 songs have intense rock characteristics referring straight to the BSS past works. Number 7 and 8 ("Highway slipper jam" and "Ungrateful little father") include some experimentation with folk and Beck-like guitars and smoothly distorted percussions. Number 9 ("Meet me in the basement") reminds us that we are still listening to the BSS's new album. The rest of the album is the "down tempo" part of it.

In conclusion, "Forgiveness Rock Record" is a solid, nice produced, high quality studio album from the Broken Social Scene that has to teach something to some of the indie rookies. Release a new album when you have something new to say. Do not rush just because some label's managers consider you a "cash cow" rather than an artist.

Friendly Fires about MGMT

2010-05-04T23:22:00.000-07:00

Friendly Fires are currently working on their new album follow-up to their 2008 self-titled album. During an interview about their new album, on Daily Record, the band's guitarist Edd Gibson said:

"I really hope we are not going to do what MGMT did. Whatever it is they have done, we want to steer well clear of it. I don't understand why they would make such a leap, go from great pop songs to just any old acoustic music played in anyone's bedroom."

MGMT's album "Congratulations" is currently number 18 on the Billboard and number 19 on the official UK charts.

May, the releases month

2010-05-03T00:42:00.000-07:00

May is, for sure, the most productive month of the year until now. As you can always find out on our calendar on the sidebar of the blog, during May we are expecting many and very interesting releases from great bands.

Furthermore, we can say that May is the "indie rock" month of the year as during this month the most of the interesting upcoming releases come from this genre.

Check out the schedule:
03 of May:
Broken Social Scene - Forgiveness Rock Record
The Fall - Your Future Our Clutter

11 of May:
Crash Test Dummies - Oooh La La!
Foals - Total life forever
Keane - Night Train [EP]
Stereophonics - Keep Calm And Carry On
The Dead Weather - Sea of cowards
The National - High Violet
Tokyo Police Club - Champ
UNKLE - Where Did the Night Fall

17 of May:
LCD Soundsystem - This is happening

18 of May:
Band Of Horses - Infinite Arms

24 of May:
Crystal Castles - Crystal Castles

Brandon Flowers becomes the second Killers member to release album outside the band

2010-04-30T01:03:00.000-07:00

A few days before we were informed that the Killers' drummer Ronnie Vannucci is set to release an album with members of Mumford and Sons, Keane and Noah And The Whale, under the name Mt Desolation.

What we didn't know is that the band's vocalist Brandon Flowers goes solo too, as he has confirmed he is set to release his debut solo album and it will be called 'Flamingo'.

Don't worry, for now, this doesn't mean that the Killers are breaking up, as none of the two is officially leaving the band. The truth is that the Killers seem to be in strange phase of their career as, during the last months, all of the band's members seem to be exhausted from the non-stop live tours, shows and recordings. In our opinion, the two band members just have a creative break from the Killers project that will bring in fresh passion and ideas when the time is right.

LCD Soundsystem "drunk girls" video premiere

2010-04-29T00:35:00.000-07:00

Is Congratulations a grower?

2010-04-29T00:32:00.000-07:00

It was only two days ago, on this post, when we discussed about MGMT's new album "Congratulations". Our point was that, even though initially the album didn't live us the best possible impressions, it seems to be an album that needs some extra time in order to speak to our minds and hearts.

Bruce VanWyngarden, father of frontman Andrew, totally agrees with that. The very next day of our post Bruce VanWyngarden wrote on his Memphis Flyer blog:
"'Congratulations', MGMTs second album, is dense, lush, textured, difficult in places, absolutely euphoria-inducing in others. It is, as they say in the music business, a 'grower' — that is, repeated listens reveal more depth and complexity. The lyrics blossom and begin to live in your head. The songs become earworms. It was the second-best selling album in the US last week. So yeah, I'm proud of my son."

So, we both agree the album is a "grower", though I must admit that we probably both love the band a little too much :)

Give us a feedback on this one. Seems to be interesting.

April, MGMT and reviewers

2010-04-27T09:04:00.000-07:00

April is almost over and, I suppose, it's time to talk about the albums released during it. Of course we are already preparing April's podcast where we will discuss and listen to some songs from the month's releases, though let's make a brief sum of this month's production.

The albums that surprised us this month are two: "Tommy" from Dosh and "Crystal Castles" from Crystal Castles [released only digitally. Official release later during 2010]. Two totally different albums, coming from totally different music genres, though with one thing in common: the psychedelia. Both bands brought us exactly what we've been expecting for. Same old GOOD Dosh and same old NICE Crystal Castles gave to their fans a strong dose of exactly the sound in which they are addicted to.

An album that really disappointed me (of course is always a matter of taste) is my favorite's MGMT "Congratulations". After the breath taking first album "Time to pretend" (one of the best and most important albums of the last decade that initiated and installed the sound and style that many other bands like "Empire of the Sun", "Passion Pit" and others followed later on) MGMT returned with their second album "Congratulations". In our opinion "Congratulations" do not really deserve congratulations, as the album lacks of the top-level inspiration and atmosphere found on the band's first one.

Here, I would like to mention something relevant. Sometimes, people, like me, professionals or not, people that review albums, or just state in public their opinion about LPs, in their hurry to review first or immediately all the latest releases, do not give the required time and space to some "strange" LPs that need more than the average time to speak to their minds and hearts. I have the feeling that MGMT's "Congratulations" might belong to this kind of albums. So, even though initially my impressions about the album are not the best I will insist listening to it during the following month, just in case. When it comes to MGMT you never know...I'll let you know.

The rest of the releases, along with comments and some blah blah will be presented on our upcoming podcast. Stay tunned.

P.S.: A great THANKS to the USA visitors that, according to my google analytics account are the most fanatic tradsmusic readers. Thanks folks!

Participate on Johnny Cash new video

2010-04-26T10:22:00.000-07:00

First of all, sorry for my 3 days absence but I was away, following my favorite football team (ARIS THESSALONIKI) on the final of the Greek Cup. Unfortunately we didn't manage to win the cup but it was a great experience as 25.000 fans of the team moved from Thessaloniki to Athens (at about 500 km) mainly by cars and buses suprising the whole country.

Any way, "let's go back to the rock", like Apollo 440 used to say on one of their songs with very interesting news.

Johnny Cash comes with an excellent idea for his new video for the song 'Ain't no grave' included on his last LP and which we have included on March's podcast.

The idea is simple. Each one of Johnny Cash's fans can create (by the use of provided tools on the project's website) a single video frame. Don't worry, this won't lead to epilepsy as there are certain templates that you can use and certain rules that you should follow, in a way that the final result is, really, solid, consistent and beautiful!

To take an idea about the video project and for your participation on it you can follow this link.

Kissaway Trail, 'Beat Your Heartbeat' -- Video Premiere

2010-04-22T00:10:00.000-07:00

Editors - new video premiere

2010-04-21T00:01:00.000-07:00

EDITORS - Eat Raw Meat = Blood Drool on muzu.tv

Interesting collaboration between 4 groups

2010-04-20T00:08:00.000-07:00

Mt Desolation is the name of a very interesting band consisting of members of 4 different groups.
The band features The Killers' drummer Ronnie Vannucci, Noah And The Whale fiddle player Tom Hobden, banjo player Winston Marshall of Mumford and Sons and Keane's keyboard player/songwriter Tim Rice-Oxley, plus live bassist Jesse Quin.

The new band has already recorded an album of country songs which is going to be released sometime during this year.

Interesting, isn't it?

Blur new song "Fool's day" made available for download

2010-04-20T00:01:00.000-07:00

Blur’s new song Fool’s Day recorded especially for Record Store Day has sold out on limited edition 7 inch vinyl record. Fool’s Day was available across the UK at independent music retailers participating in Record Store Day. 1000 7 inch vinyl copies were pressed.

Blur’s manager Chris Morrison has said it is important that the song was made available to fans legally. "To avoid fans having to illegally obtain an inferior copy of this track from pirate sites – we have made it freely available through the band’s website".
Go to http://www.blur.co.uk/ to download your free copy.

We're here

2010-04-18T23:58:00.000-07:00

Nothing is really going on the last few days and that's the reason you haven't heard from us.

The most important news of the last days is about Blur. The British band is going to release a new album (the last one was on 2003). The story begins from the Blur's participation on Record Store Day by the release of a limited edition EP containing a couple of new songs. It seems that the band's members remembered the good old days and decided to get into the studio and start recording a brand new album.

This was the good news. Unfortunately, we have some bad news to. "You say Party! We Say Die!", 30 years old, drummer Devon Clifford passed away after collapsing during the band's gig in Vancouver on Friday.
A tribute from the band's record label Paper Bag has since been released, saying:
"It is with absolute sadness to report that our dear friend Devon Clifford passed away just hours ago in a Vancouver hospital surrounded by his family and friends. He will be deeply missed by everyone who knew him. I request that we respect the family's privacy during this incredibly difficult time."

Devon Clifford R.I.P.

Crystal Castles and Scissor Sisters new album details

2010-04-14T00:11:00.000-07:00

Crystal Castles and Scissor Sisters anounced details about their upcoming new albums.

Crystal Castles announced that their second album will be self-titled and released

on June 7.

The tracklisting of 'Crystal Castles' will be:
'Fainting Spells'
'Celestica'
'Doe Deer'
'Baptism'
'Year Of Silence'
'Empathy'
'Suffocation'
'Violent Dreams'
'Vietnam'
'Birds'
'Pap Smear'
'Not In love'
'Intimate'
'I Am Made Of Chalk'

Meanwhile, the band are set to release 500 copies of new album song 'Doe Deer' on 12-inch vinyl on Saturday (April 17) for Record Store Day.

Scissor Sisters, also, announced the details for their new album. The album will be titled "Night Work" and it will be release on June 20.

New track 'Invisible Light' is available from the band's website Scissorsisters.com now.

The tracklisting for 'Night Work' is:

'Night Work'
'Whole New Way'
'Fire With Fire'
'Any Which Way'
'Harder You Get'
'Running Out'
'Something Like This'
'Skin This Cat'
'Skin Tight'
'Sex and Violence'
'Night Life'
'Invisible Light'

Last Gang Records announces limited edition sampler

2010-04-13T07:37:00.000-07:00

Last Gang Records (one of the most important electro labels) announced a FREE limited edition sampler in celebration of Record Store Day. The album will be released exclusively through independent retailers this Saturday, April 17th.

Track Listing
01. Fan Death // Reunited
02. Boys Noize // Transmission
03. Tiga // What You Need (Chromeo Remix)
04. Silver Starling // Closer
05. Mother Mother // Haylof (UK Edit
06. Mark Sultan // Misery's Upon Us
07. Wolf & Cub // What Are They Running
08. Ten Kens // Screaming Viking
09. Ohbijou // Wildfires
10. Lindi Ortega // Dying of Another Broken Heart
11. Terry Lynn // Jamaican Girls
12. K-OS // I Wish I Knew Natalie Portman
13. O'Luge // Istanbul

For now you can listen or download "Tiga // What You Need (Chromeo Remix)" from here.

MGMT for Brian Eno

2010-04-12T08:36:00.000-07:00

What do MGMT have to say about Brian Eno? Listen to the same-titled track from their brand new album Congratulations.

MGMT - Brian Eno [from their new album Congratulations]

Blur to release brand new material

2010-04-09T08:07:00.000-07:00

As you may already know Parlophone is one of the most important independent music labels of the world. What you may not know is that on the 17 of this month the label, just for the celebration of the Record Store Day is to release 12 (and counting) seven inch singles limited to 1000 copies each. These copies will be sold only from independent music stores mainly in the USA and from selected ones all over the world. The series features tracks by Babyshambles, The Beatles, Danger Mouse & Sparklehorse, Chiddy Bang, Hot Chip, Bat For Lashes, Jonsi, Lily Allen, Pet Shop Boys and more.

Just for your information the Record Store Day is an idea conceived by Chris Brown in 2007 "as a celebration of the unique culture surrounding over 700 independently owned record stores in the USA, and hundreds of similar stores internationally", as the official web site of RSD states.
During this day every year the independent record stores along with the artists celebrate by exlusive releases, happenings, festivals, performances and more. For information visit the Record Store Day official web site.

Rock En Seine 2010

2010-04-08T00:42:00.000-07:00

What are you doing between 27 and 29 of August this year? Too soon to have plans, isn't it?

Check out these names:
Massive Attack
Arcade Fire
Blink-182
Cypress Hill
Roxy Music
Queens Of The Stone Age
LCD Soundsystem
Underworld
Paolo Nutini
The Kooks
Eels
Beirut
2 Many DJs
Foals
Black Rebel Motorcycle Club
Two Door Cinema Club
Wave Machines
Fat Freddy's Drop
Kele
Chew Lips
,all announced to play this year's Rock En Seine festival, near Paris, on 27, 28 and 29 of August! The sooner you arrange it the best.

So, for more info about the fest, tickets and booking check out the festival's official web site:
http://www.rockenseine.com/
and stay tunned on its twitter page:
http://twitter.com/rockenseine

Bloc Party's Kele Okereke goes solo

2010-04-06T23:59:00.000-07:00

Bloc Party's frontman Kele Okereke goes solo. Kele has named his first solo album "The Boxer" which is going to be released on June 21. A single, 'Tenderoni', is out on June 14. The album was mainly produced in New York and the production has been made by XXXchange.

As Kele said on his last interview about "The Boxer", it is going to be an electro-pop, dance album.

Some parts of his interview about "The Boxer":
"The key for the sound of the record was to take things as harsh and as physical as I could make it. The reason for going there was that these are the sounds that make me the happiest in the world."

"I've been into clubbing for years," he explained. "I've said from the beginning I'm into dance, it gets me excited and I think this record is going to go some way to prove that to people, hopefully."

Kele will play shows all around Europe, starting in May.

Check out the following links:
Kele Okereke website
Blog
Twitter
MySpace
Facebook page

The Dead Weather new video premiere

2010-04-06T02:51:00.000-07:00

Brand new video of The Dead Weather "Die by the Drop".

The extraordinary American band teases us with its new video. The band announced as the official new album's release date the 10th of May. Here's the brand new video of the song "Die by the drop" that is gonna be included on their new album:

New single from We Are Scientists

2010-04-06T00:57:00.000-07:00

On April 5 We Are Scientists released their new single with the title "Rules don't stop". Here is the official video of the song:

Podcast 2 - March 2010 releases

2010-04-02T03:55:00.000-07:00

Our second podcast is ready! Listen to 13 tracks from 13 selected albums, all released during March 2010.

In this podcast we are presenting (Artist - Album):

Errors - Come down with me
Archie Bronson Outfit - Coconut
Efterklang - Magic Chairs
New Young Pony Club - The Optimist
Gorillaz - Plastic Beach
Broken Bells - Broken Bells
Groove Armada - Black Light
Goldfrapp - Head First
Angus and Julia Stone - Down the way
Two Door Cinema Club - Tourist History
The Black Box Revelation - Silver Threats
Black Rebel Motorcycle Club - Beat the Devil's Tattoo
Johnny Cash - Ain't no Grave

You can listen to our podcast from the player placed on the sidebar of the blog or you can download it from here.

The Libertines reunite!!

2010-04-01T01:03:00.000-07:00

Today's news couldn't have been greater!!!!

One of the most important (and one of our favorites) British rock bands of the last decades (The Libertines) confirmed their reunion in a 30 minutes press conference. All four members of the original scheme (Pete Doherty, Carl Barat, Gary Powell and John Hassell) were there to announce the good news.
The band will play this year's Reading and Leeds festivals on Aug. 27 (Leeds) and Aug. 28 (Reading), six years after the band's break-up (2004).
The band will play old stuff since there's not enough time to come up with new material due to the fact that the band have just been reunited.

Listen: Gorillaz: "Empire Ants" (Club Clique Dancefloor Edit)

2010-04-01T00:31:00.000-07:00

Songs from great upcoming releases

2010-03-30T01:35:00.000-07:00

MGMT - Flash delirium [April 13 2010]
We Are Scientists - Rules don't stop me [June 2010]
Dr. Dog - Shadow people [April 6 2010]

LCD Soundsystem - Drunk girls

Bonobo - Black Sands

2010-03-30T00:27:00.000-07:00

Just yesterday (29 March 2010) Bonobo released his fourth LP, named Black Sands (Ninja Tune).
Take small taste:

Eyesdown (Preview edit)
Eyesdown (Warrior One remix)
The Keeper (Album version)

David Byrne & Fat Boy Slim - Here Lies Love

2010-03-30T00:14:00.000-07:00

To be released April 6 2010. Take a small taste:

NYPC - The Optimist

2010-03-29T02:57:00.000-07:00

Artist: New Young Pony Club
LP: The Optimist
Year: 2010
Genre: Indie rock, new wave, nu-rave
Band's origin: UK (London)
Label: The Numbers

Tracklisting:

"Lost A Girl" - 4:21
"Chaos" - 3:39
"The Optimist" - 5:36
"Stone" - 4:10
"We Want To" - 4:42
"Dolls" - 3:16
"Before The Light" - 5:28
"Oh Cherie" - 5:04
"Rapture" - 4:23
"Architect Of Love" - 4:48

Album's playlist:

It's been three years since the, British band, New Young Pony Club released its first album “Fantastic Playroom”. A very promising, fresh and groove album which highlighted the band as an interesting alternative to the kings of new wave - post-punk, by that time, Cansei de Ser Sexy. The sound of NYPC on Fantastic Playroom was a bit more solid, funky and, in occasions, more “square” compared to the sound of CSS. This sound brought NYPC a number of great reviews, a Mercury Music Award, a large number of funs, CD sales and successful live performances.

As the time went by, since the summer of 2007 (when Fantastic Playroom released) things kept changing in a funny and rapid way, regarding the modern postpunk and new wave sound. CSS kept going with their second studio album “Donkey”, though the radio stations and the media seemed to have lost their initial enthusiasm for the new sound that CSS and the NYPC represented. While the band kept delaying the release of the second studio album, new trends emerged.
In such circumstances and after 3 years of discographic absence, the band had to satisfy its funs by not diverging a lot beyond its initial sound, incorporate all (or some of) the new trends of the music spectrum all around their own mark, and, of course, all this, in a way that, the band's identity would remain undefeatured.

In the 8th of March 2010 NYPC, finally, release their second studio album named “The Optimist”, a 10 tracks', 45 minutes and 27 seconds' album. Indeed, NYPC have changed their sound very much. In some cases the songs reminded the XX (clean leading bass lines) or Hot Chip (intense synths). Of course the characteristic voice and attitude of Tahita Bulmer along with other special characteristics of the band lead the listener to, immediately identify the band, even, after 3 years of absence.

The feeling and atmosphere of the album is dark. It seems even darker if we compare it with the feeling of the Fantastic Playroom. The difference in the mood of the two albums can be pictured perfectly by placing the two albums' covers next to each other.

My first reaction when I listened the album for the first time was discomfiture. Neither bad nor good. Not what I expected, but still NYPC. Dark but not sad... What a mess!
It feels just like when you watch the third episode of a sequel having lost the very crucial second one and you can't figure out what's going on! It feels like you've met a friend from the past and you can hardly recognize him, because he has grown up in a very unexpected way, too fast!

There's not much more to say about the album. NYPC still remains one of the most important bands of their genre and the album contains two-three songs that they are really nice.

As the album's title is “the Optimist”, as an afterword, I will borrow some lyrics from the same titled song:

New Young Pony Clug, The Optimist: “I'll try not to be disappointed”

Broken Bells - Broken Bells

2010-03-27T11:59:00.000-07:00

Artist: Broken Bells
LP: Broken Bells
Year: 2010
Genre: Indie rock
Artists' origin: America
Label: Columbia Records

Tracklisting:

"The High Road" – 3:54
"Vaporize" – 3:32
"Your Head Is on Fire" – 3:06
"The Ghost Inside" – 3:19
"Sailing to Nowhere" – 3:46
"Trap Doors" – 3:19
"Citizen" – 4:29
"October" – 3:37
"Mongrel Heart" – 4:26
"The Mall and Misery" – 4:06

Album's playlist:

No doubt, Broken Bells' first album was one of the releases that we have been expecting with great anticipation since its final release date (March 9 2010). And this because of the very interesting cooperation of the two artists that compose the band.

The first one is the American musician and producer Danger Mouse (real name: Brian Joseph Burton). Having been nominated for a Grammy Award in the Producer of the Year (in 2008) for the “Modern Guilt”, (Beck's album) and worked with the Gorillaz (2005) and many other important musicians, Danger Mouse is considered to be one of the most talented producers of our days.

James Russell Mercer is the second member. You may have already recognized the name as James is the front man, creator and lead vocalist of the Shins. Mercer has, also, participated on the latest Modest Mouse's album making backing vocals in a number of songs. It seems that “Mouse” was destined for James. But not Modest, Mickey or any other Mouse. It was Danger Mouse.

Back to 2004. The two men met each other on a Danish music festival and as it turned out, they were funs of the other's work. Immediately they started recording and experimenting in a potential cooperation and boom! It was the 29th of September 2009 when the two artists officially announced their new project “Broken Bells”.

The band's first album was released in March 9, 2010 by Columbia Records. A 10 tracks', 35 minutes and 50 seconds' album that, in our opinion, is worth waiting. The sound is “clear” and crystal, as Brian Burton worked on the production with a very relaxed and easy mood, leaving out any “dirty”, “experimental” or “strange” touches, providing all the available space to its partner to fill in all the songs, exactly in the same mood and manner.

Even though the album is categorized as “indie rock” the Danger Mouse's production is far beyond everything else we have heard during this year (2010). A smooth electric cover with delicate and polite electro sounds pairs perfectly, in harmony, with the physical, undistorted voice of a rather big variety of instruments (guitars, pianos and wind instruments) creating the relaxing atmosphere of the “Broken Bells” planet. The rock origins of James Mercer and the songs' rock compositions complete the alternative and original Broken Bells' approach on the concurrent indie rock sound.

A fantastic first album, that undoubtedly is going to have more than one of its songs on the UK and American charts, which is 100% worth listening and, why not, buying.

March is coming to its end

2010-03-26T10:36:00.000-07:00

As March is coming to its end, tradsmusic is already preparing its next podcast. Despite our first post, our podcasts will be available monthly, and not on every two months, as we initially announced.

So, stay tunned as March was a really great month with many nice LP releases. Big names as Gorillaz, Groove Armada, Goldfrapp, Black Rebel Motorcycle Club and, of course, Johnny Cash have released new albums during the last 4 weeks, selected songs from which we are presenting in our upcoming podcast. And that's not all. 8 more songs, from 8 selected releases (some of which were, believe me, outstanding), coming from many and different genres are going to be on the March podcast's menu.

Even though English is not tradsmusic official language, from now on, some of our posts are going to be in English. We, also, going to try switching our podcasts' language to English too.

Have fun and hear ONLY good music.

Trads music podcasts! / Podcast 1 / Jan - Feb 2010

2010-03-02T04:37:00.000-08:00

English:
Listen to tradsmusic blog! Tradsmusic is now podcasting. Every month tradsmusic will be presenting selected songs from the 12 to 14 best releases of the month. Every month's podcast will be available here, on tradsmusic, some time between the last day of each month and the 4th of the next.

In order to subscribe on tradsmusic's podcasts please add the url:
http://tradsmusic.blogspot.com/feeds/posts/default
on the import podcast menu of your favorite media player and you will be automatically informed for any future podcasts.

If you are not comfortable with the podcast technology you can always listen to our podcasts by the use of the player, placed on the left column of the blog, or you can, even, download and hear it later from links that will be included on every podcast's announcement post, here on the blog.

The first podcast's language was Greek. From now on the podcasts' language will be English. So stay tunned and have fun.

Ελληνικά:
Το blog μας, tradsmusic, πλέον, όχι μόνο διαβάζεται αλλά ακούγεται κιόλας! Από σήμερα και κάθε δύο μήνες μέσω της τεχνολογίας των podcasts (προηχογραφημένες εκπομπές), θα παρουσιάζουμε επιλεγμένα τραγούδια από κυκλοφορίες, αποκλειστικά του τελευταίου διμήνου.

Ξεκινάμε, λοιπόν, με το πρώτο podcast, όπου παρουσιάζουμε τραγούδια από νέες κυκλοφορίες, των μηνών Ιανουαρίου και Φεβρουαρίου του 2010.

Για να κάνετε subscribe στα podcasts του tradsmusic δεν έχετε παρά να προσθέσετε τη διεύθυνση
http://tradsmusic.blogspot.com/feeds/posts/default στο menu της εισαγωγής podcast του αγαπημένου σας media player και θα ενημερώνεστε αυτόματα για όλα τα νέα podcast του blog.

Για όσους δεν έχουν ευχέρεια με τη συγκεκριμένη τεχνολογία μπορούν να ακούσουν το podcast από τον player που υπάρχει στη δεξιά στήλη της σελίδας ή να το κατεβάσουν ώστε να το ακούσουν αργότερα από εδώ.

The Dead Weather - Horehound

2010-02-28T03:05:00.000-08:00

The Dead Weather… Μία μπάντα με βιογραφικό

4 Άσσοι

Μπορεί να δημιουργήθηκαν, μόλις, πέρσι (2009), να μετράνε μόλις ένα χρόνο ζωής και μία δισκογραφική δουλειά, κι όμως, είναι μία μπάντα με πολύ, μα πάρα πολύ, πλούσιο βιογραφικό. Μία μπάντα που αποτελείται από τουλάχιστον 4 κιθαρίστες, 3 τραγουδιστές, 2 μπασίστες και δύο drummer αριθμώντας, μόλις, τέσσερα μέλη! Πως; Απλά, οι τέσσερις καλλιτέχνες που απαρτίζουν τους Dead Weather είναι πράγματι πολυσύνθετοι και πολυτάλαντοι.

Δεν θα μπορούσαμε να ξεκινήσουμε, την αναφορά μας στα μέλη των Dead Weather, με άλλον από τον “πολύ” κύριο Jack White. Κιθαρίστας, τραγουδιστής, πιανίστας, front man αλλά και εμπνευστής των White Stripes (δεν είναι τυχαίο ότι το όνομα της μπάντας συμπεριλαμβάνει το επίθετό του), θεωρείται ένας από τους πιο χαρισματικούς σύγχρονους Αμερικανούς rock μουσικούς. Ο White, με το side-project του The Dead Weather, μας παρουσιάζει μία εντελώς διαφορετική πτυχή της, πολυσύνθετης, μουσικής του υπόστασης, αναλαμβάνοντας τις μπαγκέτες των drums (!!), ενώ, σε δεύτερο πλάνο, εμπλουτίζει την μπάντα με τα φωνητικά και την κιθάρα του.

White Stripes - Seven Nation Army

Τραγουδίστρια του συγκροτήματος είναι η Alison Mosshart, ευρύτερα γνωστή ως η τραγουδίστρια του indie rock συγκροτήματος “Kills”. Η Alison, πέρα από τα lead vocals, κάνει κι άλλες “δουλειές” στην μπάντα, παίζοντας κιθάρα και κρουστά.

The Kills - URA Fever

Κιθάρα, organ, πιάνο, synthesizer, μπάσο, backing vocals. Όλα ένας. Το όνομά του Dean Fertita. Σε πολλούς μπορεί να μην ακούγεται και τόσο άγνωστο αυτό το όνομα, αφού, ο multi-instrumentalist Dean έχει διατελέσει lead τραγουδιστής και κιθαρίστας στους Waxwings, ενώ, επίσης, έχει παίξει touring keyboard player στους Recounteurs. Από το 2007, ο Dean Fertita είναι μέλος των Αμερικανών (δυνατών) rockers “Queens of the stone age” παίζοντας keyboard και κιθάρα. Side-project και για τον Fertita, λοιπόν, αφού ποτέ δεν σταμάτησε να είναι μέλος των Queens of the stone age.

Queens of the stone age - Go with the flow

Μπάσο, κιθάρα, drums και backing vocals αναλαμβάνει ο Jack Lawrence. Άλλο ένα όνομα, που αν το μελετήσει κανείς θα βρει, μέσα, στο αρκετά μακρύ, βιογραφικό του, ότι είναι ο μπασίστας των Recounteurs.

Recounteurs - Steady, as she goes

30 sec spot for The Dead Weather:

Horehound

Έτος: 2009
Είδος: Indie rock
Χώρα προέλευσης καλλιτέχνη: Αμερική
Label: Third man records

Tracklisting
1 60 Feet Tall
2 Hang You From The Heavens
3 I Cut Like A Buffalo (video) (live)
4 So Far From Your Weapon
5 Treat Me Like Your Mother (video)
6 Rocking Horse
7 New Pony
8 Bone House (live)
9 Three Birds
10 No Hassle
11 Will There Be Enough Water? (live)

Το Horehound αποτελεί την πρώτη δισκογραφική δουλειά των The Dead Weather κάτω από το label Third Man Records, του ίδιου του Jack White. Ο δίσκος κυκλοφόρησε τον Ιούλιο του 2009, έξι, μόλις, μήνες μετά την δημιουργία της μπάντας. Όπως δήλωσε και ο White "Τα πράγματα ήρθαν από μόνα τους. Δεν είχαμε κάποιο σαφή προσανατολισμό. Εμείς απλά συνθέταμε ένα - δύο τραγούδια την μέρα, όσο περισσότερα μπορούσαμε, και μετά τα ηχογραφούσαμε κατευθείαν... Δεν υπήρχε, λοιπόν, χρόνος να σκεφτούμε τι ακριβώς ήταν αυτό που γινόταν. Απλά, έγινε."

Ο δίσκος περιέχει 11 τραγούδια. Το στυλ του δίσκου, με μία λέξη, μπορεί να χαρακτηριστεί rock. Indie rock, με πολλές και διάφορες επιρροές, όπως garage και blues, ενώ, σε πολύ μικρά διαστήματα μπορεί να θυμίσει από Rage against the machine μέχρι και dub.
Σκοτεινός, σε γενικές γραμμές, βαρύς και αλλά και δυνατός απευθύνεται σε λάτρεις του rock κάθε μήκους και πλάτους. Είναι ένας δίσκος που, ακόμα κι αν δεν το γνωρίζει κανείς, φωνάζει από μακρυά ότι είναι Αμερικανική σκηνή. Καλή Αμερικανική σκηνή, που, αν και λάτρεις της Βρετανικής σκηνής, οφείλουμε να παραδεχτούμε ότι είναι η μόνη που θα μπορούσε να βγάλει μπάντες όπως οι Dead Weather.

Η πολύπλευρη μορφή που συνθέτουν οι τέσσερις, πολυτάλαντοι, μουσικοί, αλλά, και ο τρόπος με τον οποίο δημιουργήθηκε και ηχογραφήθηκε ο δίσκος παράγει ένα αποτέλεσμα που δεν μπορεί να κριθεί με συμβατικούς όρους. Θεωρούμε λάθος την κριτική που δέχτηκε, από διάφορα μέσα, περί ύπαρξης αδιάφορων τραγουδιών που απλά γεμίζουν το χώρο και τον χρόνο γύρω από 4-5 ξεχωριστά κομμάτια. Το Horehound είναι παράξενη φύση, όπως και η ίδια η μπάντα που τον δημιούργησε.
Οι εκτελέσεις, αλλά και οι συνθέσεις των τραγουδιών παράγουν την αίσθηση ενός εύπλαστου υγρού, τόσο παχύρρευστου που, τελικά, είναι στερεό. Αυτή είναι και η στέρεη υπόσταση του δίσκου, που στα αυτιά κάθε ενός rocker θα πάρει διαφορετικό σχήμα ανάλογα με τη διάθεση, τις παραστάσεις και τις rock καταβολές του. Μέσα σε αυτό το γενικό πλαίσιο, όντως, μπορούμε να αναγνωρίσουμε ότι δημιουργείται μία μικρή κοιλιά προς το τέλος του δίσκου, καθαρά δείγμα απειρίας, ή, ίσως, υπέρμετρου ενθουσιασμού, η οποία άλλοτε συγχωρείται και άλλοτε όχι, και πάλι, ανάλογα με τις διαθέσεις του ακροατή.

Κάνοντας το τελικό μας σχόλιο, ο Horehound είναι ένας δίσκος που μας εξέπληξε θετικά, μας έκανε να θυμηθούμε, εν έτι 2009, τι πάει, πραγματικά, να πει rock και αποτελεί λαμπρό δείγμα το τι μπορεί να παράγει η Αμερική όταν θέλει.
Must have ίσως... Must listen 100%.

Delphic - Acolyte

2010-02-21T12:00:00.000-08:00

Καλλιτέχνης: Delphic
Δίσκος: Acolyte
Έτος: 2010
Είδος: alternative dance
Χώρα προέλευσης καλλιτέχνη: Μ. Βρετανία
Label: Polydor records

Tracklisting:
1. 'Clarion Call' (listen)
2. 'Doubt' (video) (live)
3. 'This Momentary' (video)
4. 'Red Lights' (listen)
5. 'Acolyte' (listen)
6. 'Halcyon' (video)
7. 'Submission' (listen)
8. 'Counterpoint' (video)
9. 'Ephemera' (listen)
10. 'Remain' (listen)

Delphic ονομάζεται η τριμελής μπάντα από τη Μ. Βρετανία, ενώ το Acolyte αποτελεί την πρώτη τους δισκογραφική δουλειά.

Ο ήχος του δίσκου χτίζεται με βάση τις ηλεκτρονικές φόρμες, με αρκετά χορευτική και μελωδική διάθεση. Παρ’ όλα αυτά οι Delphic, με το Acolyte, δεν περιορίζουν το κοινό τους αποκλειστικά στους λάτρεις της dance ηλεκτρονικής μουσικής έχοντας σαφέστατα πολύ, μα πάρα πολύ, ανοιχτούς μουσικούς ορίζοντες.

Αυτό το γεγονός επιτυγχάνεται με αρκετά “trick” που συναντά κανείς στο LP. Έντονες και ευδιάκριτες “ενέσεις” κιθάρας και φυσικών drums σε πολλά από τα τραγούδια του δίσκου προσδίδουν μία αίσθηση οικειότητας σε ανθρώπους μη-εξοικειωμένους με την ηλεκτρονική μουσική, ενώ τα φωνητικά, τα οποία έχουν άνετο και ευχάριστο flow, παίζουν αρκετά κυρίαρχο ρόλο στα τραγούδια έχοντας ένα πιο συμβατικό (ποπ-ροκ) στήσιμο, αρκετά μακρυά από το ρόλο κομπάρσου που διαδραματίζουν σε αρκετά κλασικά dance projects.

Γενικά υπάρχει μία διάθεση μίξης και αναζήτησης. Μίξης ήχων και τάσεων σε μία προσπάθεια (των πρωτοεμφανιζόμενων Delphic) να καθορίσουν σαφή ταυτότητα. Δεν είναι και εύκολο...

Το βασικό όπλο και το κύριο συστατικό γύρω από το οποίο θα "δέσουν" όλα τα συστατικά στο μαγείρεμα, αυτό, των Delphic είναι αναμφισβήτητα η μελωδία. Η μελωδία η οποία δεν λείπει πουθενά από τον δίσκο. Μελωδία η οποία, στο μεγαλύτερό της ποσοστό, είναι up-lifting, χωρίς προσπάθειες υπερβολής, χωρίς ο ήχος να φτάνει στον λυρισμό, άξιος υπηρέτης μιας (κατά την άποψή μας) καθαρά υποβόσκουσας ποπ-ροκ διάθεσης.

Το αν αξίζει τον κόπο να ασχοληθεί κανέις με τον δίσκο... Η απάντηση είναι απλή και σαφής (όπως και ο δίσκος). ΝΑΙ. Και αυτό γιατί πρόκειται για ένα κομμάτι το οποίο μπορεί να μη γίνει ποτέ το αγαπημένο σας (χωρίς να αποκλείεται αυτό), αλλά μπορεί, σίγουρα, να ακουστεί ευχάριστα από μία τεράστια ποικιλία ανθρώπων σε μία τεράστια ποικιλία ωρών και mood.

Yeasayer - Odd blood

2010-02-16T08:54:00.000-08:00

Καλλιτέχνης: Yeasayer
Δίσκος: Odd blood
Έτος: 2010
Είδος: experimental rock
Χώρα προέλευσης καλλιτέχνη: Η.Π.Α. (Brooklyn)
Label: Secretly Canadian

Tracklisting:
1. The Children
2. Ambling Alp (video)
3. Madder Red
4. I Remember
5. O.N.E.
6. Love Me Girl
7. Rome
8. Strange Reunions
9. Mondegreen
10.Grizelda

Πρόκειται για τον δεύτερο δίσκο των Αμερικάνων Yeasayer. Το Odd blood, του οποίου την παραγωγή έκανε η ίδια η μπάντα, είναι ένας σίγουρα πειραματικός, οπωσδήποτε πρωτότυπος και 100% αξιοπρόσεκτος δίσκος.

Αν και η μπάντα κατατάσεται στον experimental rock χώρο, ο δίσκος δεν θα μπορούσε να χαρακτηριστεί έτσι. Όσο κι αν έχει αλλάξει το rock, αυτό δεν μπορεί να ονομαστεί rock (ακόμα κι αν προηγείται η φλου έννοια "experimental"). Τουλάχιστον όχι στο σύνολό του. Μία πιο καλή προσέγγιση έχει γίνει από διάφορες κριτικές και άρθρα τα οποία δίπλα στον experimental rock χαρακτηρισμό έχουν προσθέσει τον όρο phsychedelic pop. Και πάλι δεν είναι αρκετοί αυτοί οι δύο όροι να οριοθετήσουν το Odd blood μουσικά! Τα ακούσματα που εναλλάσσονται κατά τη διάρκεια των 10, συνολικά, τραγουδιών του δίσκου ξεκινάν από rock, περνάνε και ακουμπάν την reggae, φλερτάρουν με electro και pop ενώ σε αρκετές περιπτώσεις θυμίζουν, rock n roll (!) ή και, αγνώστου ταυτότητας, club-ίσια χορευτική μουσική.

Η εισαγωγή του δίσκου, πάντως, και το πρώτο τραγούδι (The Children) δεν είναι τίποτα απ' όλα αυτά!! Πρόκειται περισσότερο για μία αλληλουχία και μίξη ήχων που πατάνε σε ένα πρόημο Massive Attack-ικό ρυθμό με κερασάκι στην τούρτα μία μυστηριώδη, παραμορφωμένη φωνή που ξαφνιάζει τον ακροατή. Μόλις τα 3 λεπτά και 14 δευτερόλεπτα του πρώτου τραγουδιού τελειώσουν ξεκινάει το Ambling Alp το οποίο σιγά-σιγά ελαφραίνει το κλίμα με τους reggae ρυθμούς του και τα ήπια φωνητικά και παραγωγή.

Η συνέχεια είναι απολαυστική και τα τραγούδια εναλλάσσονται αρμονικά αραδιάζοντας όλα τα στυλ και τα ταλέντα των δημιουργών τους.

Ολοκληρώνοντας μπορούμε να πούμε ότι το Odd Blood είναι, κατά την άποψη του blog, ένα από τα πολύ καλά δισκάκια του τρέχοντος έτους που αξίζει να ανακαλύψει κανείς.

What's new Mr. Trad?

2010-02-08T09:14:00.000-08:00

Τι λέει? Καιρό έχουμε να τα πούμε. Τι τα θες... Λίγο η δουλειά, λίγο η, απαραίτητη, κρεπάλη, λίγο τα δήθεν ανέκδοτα... που καιρός για το κακομοίρικο το blog? :D

Η παρατεταμένη περίοδος σιωπής δεν σημαίνει ότι δεν ακούσαμε μουσική. Ακούσαμε και μάλιστα πολύ έχοντας ξεχωρίσει πολλούς, από αξιόλογους έως καλούς, δίσκους που θα αναφέρουμε.

Καταρχήν, είναι αξιοσημείωτο ότι το 2010 εξελίσσεται στη χρονιά των μεγάλων επιστροφών.
Πρώτη και καλύτερη η Κυρία Sade. Δισκογραφική επιστροφή μετά από 10 ολόκληρα χρόνια (τελευταίος δίσκος της Sade ήταν το Lovers rock / 2000). Επιστρέφει, λοιπόν, με το "Soldier of Love", ένα δίσκο των 10 κομματιών, που πραγματικά άξιζε την αναμονής.
Μεγάλη επιστροφή νούμερο 2: Οι Massive attack με το Heligoland. Δίσκος μετά από επταετή απουσία.
Επταετής και η απουσία των Blur από τα ράφια των "Latest releases" των δισκοπωλείων. Επιστρέφουν και αυτοί με διπλό DVD με παλιά και αγαπημένα τραγούδια τους σε ένα σετ από κλιπ το οποίο πρόκειται να αφηγείται την ιστορία του συγκροτήματος μέσα στο χρόνο. Το DVD βγαίνει στην αγορά στις 15 Φεβρουαρίου και, σίγουρα, θα τραβήξει το βλέμα όλων των φίλων και οπαδών της ιστορικής Βρετανικής μπάντας.

Πέρα των επιστροφών, όμως, το 2010 μπήκε, ομολογουμένως, πολύ καλά αφού ήδη υπάρχουν πάνω από 3-4 δισκάκια που πραγματικά κλέβουν τις εντυπώσεις. Είναι κρίμα να τα στοιβάξουμε σε ένα μόνο post όλα μαζί. Υποσχόμαστε ότι θα είμαστε πιο συνεπείς απέναντι στους φίλους του blog και θα τα παρουσιάσουμε, τόσο αυτά που ήδη μας έχουν, ήδη, κάνει καλή εντύπωση όσο και όσα παρουσιαστούν μελλοντικά.

Προς το παρόν, μπορείτε να ριλαξάρετε και να γουστάρετε φρέσκια Sade παρέα με ένα πολύ καλό ποτάκι (άμα η Sade ήταν ουίσκι θα ήταν κάποιο ακριβό 16άρι single malt. Κρατήστε τις ισορροπίες) και, κατά προτίμηση με καλή συντροφιά (εδώ, ως γνωστόν, δεν υπάρχουν αντικειμενικά στάνταρ :) ).

Εις το επανειδήν

2009

2009-12-28T09:14:00.000-08:00

In brief
2009 has come to its end. Only a week separates us from 2010.
So, what does 2009 leaves us behind? Was it a good, an average or a bad year, speaking about the music production, on our (indie) sector?

Even though 2009 had some big releases from bands like Placebo and Kasabian, in my opinion it was an average year, without big bangs and new, emerging, shocking or extraordinary bands and releases. Compared to 2008 I could easily say that it was a bit poorer.

The good ones
So, as in every music blog, paper and magazine, let's pick up the best releases of 2009, counting from number 5 blog's favorite, up, to number 1.

No 5:
Kasabian: West rider pauper lunatic asylum
No doubt, Kasabian is one of the most important, if not THE most important, indie rock band of the world. After 3 years of silence, on June 2009, the band comes up with its third studio album "West rider pauper lunatic asylum". There are not much to say about this album. Kasabian are, indeed, "on Fire". Even though my Kasabian's favorite still remains the band's first album "Kasabian" / 2004, "West rider pauper lunatic asylum" is really a great job.

No 4:
Doves: Kingdom of rust
Doves is not a new band. After 2000 and their first album "Lost souls", the Doves have never lost their shine and star, they have released two more albums and have a wide fun club, all over the world. 2009 can be considered as their year. "Kingdom of rust" is defenately a well composed, nice produced and mastered album, full of excelent songs with beautiful music and lirics.
The critics for the album were dithyrambic. Many alalysis and comments can be found on every important music magazine all over the globe. What we can say is that if you liked 2008's Coldplay's "Viva la Vida or Death and All His Friends" then this is definately a must for you and, in any occasion, is an album that you will listen over and over again.
The songs "Kingdom of rust" and "10:03" belong on the best 17 of the year and are included on our "Best of 2009" compilation.

No 3:
The Phenomenal Hand Clap Band: The Phenomenal Hand Clap Band
Oh yeah! This is, really something! Here we have to do with a sophisticated, psychedelic funk compilation. The band is formed by members of TV on the Radio, Calla and Amy Winehouse's backing band and the album has been produced by New York DJs. This "strange" mosaic of musicians composes a band that can play almost everything, from soul to funk and from club to rock music. This album has it all.

No 2:
Gossip: Music for men
Gossip has always been a very talented band with a very special sound. "Music for the men" tends to be my favourite Gossip's album. Groovy, funky and up-lifting, this album is an album that we enjoyed hearing and dancing all over since summer of 2009, time of its release.
Besides the excelent musicians and their talented singer, Gossip had the luck to count Rick Rubin on their team for this album. The production has given Gossip a totally new identity and feeling that we really liked. So, well done Gossip!

No 1:
The Features: Some kind of salvation
On June 19 of 2009 a great thing happend. Kings of Leon (along with John Rudolph) announce the foundation of a new record label "imprint". Kings of Leon are the main respnsible for choosing the artists that will sign and produce their LPs on the label.
The very first album of the "imprint" happens to be our very first favourite of the year 2009. The Features and their album "Some kind of salvation" are really something mentionable, something that we will have to remember from the year 2009.
We have to do with a 13-songs' indie rock album full of beautiful songs. We could write tones of great words about this album. Though this is not necessary at the moment. Just listen to it!

The "not good enough"s

2009 had, also, some, either big or small, disappointments. Here we will just mention the 3 biggest disappointments of the year according to our expectations and judgment.
Placebo / Battle for the sun
By "Battle of the sun" Placebo turned to be a little more "pop", a little more "easy" a little more "smooth" and "round edged". The vocals, the production, the songs' compositions, everything was a little "too pop" compared to what we were expecting.
Athlete / Black Swan
With this album, Athlete convinced us, even more than before that they will never even get close to "Vehicles and Animals" quality and charm.
Tegan and Sara / Sainthood
Saindhood got both good and bad reviews from magazines and blogs all over the world. In our opinion what's missing from this album the extraordinary lyric spirit that Tegan and Sara expresses through their previous albums. Even after lots of hearing to the album, still, I can't figure out if this was ment to be or if it just didn't happen. What I'm sure of is that I really miss T&S's teen / emotional / girl spirit.

That's all. From trad's music wish you a nice year 2010.
Mind the environment

Αγορά μουσικής vs. mp3

2009-07-31T03:46:00.002-07:00

Στις μέρες μας οι αγοραστές δίσκων ή βινυλίων είναι, πλέον, είδος προς εξαφάνιση. Το γεγονός οφείλεται κυρίως στην πειρατεία (κυρίως μέσω Internet) η οποία με την πάροδο του χρόνου ολοένα και "ανθεί". Οι προσπάθειες να καταπολεμηθεί το φαινόμενο έχουν πέσει στο κενό και οι δίαυλοι πρόσβασης σε "παράνομα διακινούμενο υλικό" μέσω του διαδικτύου ολοένα και εξελίσσονται, μεταλλάσσονται και πολλαπλασιάζονται. Rapidshare, torrent, p2p είναι μόνο λίγα από τα πολλά κανάλια απ' όπου ο καθένας μπορεί να αναζητήσει και να βρει σχεδόν ό,τι επιθυμεί να ακούσει. Σχεδόν πάντα σε μορφή mp3...

Και αφού είναι έτσι τα πράματα σκέφτεται κανείς "γιατί να πληρώνω για CD?". Κι όμως υπάρχουν λόγοι! Υπάρχουν πολλοί λόγοι!

Τελικά ακούς ή "ακούς" μουσική;
Υπάρχουν πολλές παράμετροι που καθορίζουν την απάντηση σε αυτή την απλή ερώτηση. Δεν θα μπω στην διαδικασία να τις αναλύσω μαθηματικά μία προς μία αλλά θα φέρω ένα απλό παράδειγμα. Μέχρι την ηλικία των 24 (ηλικία κατά την οποία ζούσα στο σπίτι των γονιών μου) στο σπίτι υπήρχε ένα και μοναδικό στερεοφωνικό σύστημα. Ένα αρκετά καλό σύστημα της AIWA (καμία σχέση με τα κλασικά 3θέσια cd players που έβγαζε ένα φεγγάρι) το οποίο την εποχή που βγήκε ήταν το καλύτερο της σειράς της εταιρείας και στοίχιζε περίπου τα διπλά χρήματα απ' αυτά που στοίχιζε το αμέσως επόμενο. Για την ιστορία το σύστημα "χάλασε" μετά από 10 χρόνια, περίοδος στην οποία δεν είχε παρουσιάσει το παραμικρό πρόβλημα. Εκεί, λοιπόν, ακούσαμε μουσική. Πολύ μουσική.
Κάποια στιγμή ο αδερφός μου αγόρασε ένα σύστημα κομμάτι-κομμάτι. Να μην τα πολυλογώ, κάποια στιγμή άρχισα να πηγαίνω στο δωμάτιο του (άλλοτε καλεσμένος άλλοτε ακάλεστος) και άκουγα μουσική.
Η ποιότητα στην αναπαραγωγή και την απόδοση του ήχου ήταν το κάτι άλλο! Σε χιλιοακουσμένα δισκάκια ανακάλυπτα, κάθε φορά, και κάτι ακόμα, και κάτι ακόμα, και κάτι ακόμα που μέχρι τότε δεν είχα ποτέ παρατηρήσει! Που μέχρι τότε κρυβόταν πίσω από την κακοζυγισμένη αλληλουχία συχνοτήτων που απέδιδε το στερεοφωνικό μας! Δεν χρειάστηκε πολύς καιρός για να συνειδητοποιήσω ότι πλέον στο ηχοσύστημα της AIWA δεν άκουγα αλλά "άκουγα" μουσική! Έφτασα σε σημείο να αρνούμαι να εκφέρω άποψη για ένα δίσκο αν πρώτα δεν τον άκουγα στο καινούριο ηχοσύστημα.
Το σοκ όμως δεν ήταν αυτό. Το σοκ ήρθε όταν αποφάσισα να ακούσω κάτι από τον υπολογιστή, πάντα στο νέο ηχοσύστημα του αδερφού μου. Άνοιξα, λοιπόν, τον υπολογιστή, συνέδεσα τα καλώδια και άραξα στην πολυθρόνα να απολαύσω. Αμέσως η "φτώχεια" και η "ψευδαίσθηση" της δήθεν "πληρότητας του ήχου" του mp3 ξεγυμνώθηκε μπροστά μου.
Που είναι το βάθος ρε παιδιά?
Που είναι η λεπτομέρεια?
Που είναι, τελικά, το ίδιο το feeling της μουσικής?!
Ένα τραγούδι δεν είναι μία μαθηματική συνάρτηση συχνοτήτων που άμα τις κόψουμε και μετρήσουμε την ικανότητα "του μέσου αυτιού" απλά "κανένας δεν θα καταλάβει τη διαφορά"! Η μουσική είναι ένα ηχητικό σύνολο του οποίου πρώτος και βασικός στόχος είναι να προκαλέσει συναισθήματα. Συναισθήματα τα οποία εξαπλώνονται και περιγράφονται αδιακρίτως σε όλες τις συχνότητες! Είναι μία εγκεφαλική διαδικασία η οποία σε πολύ μεγάλο ποσοστό εξελίσσεται στο υποσυνείδητο, εκεί όπου οι "επιστήμονες" δεν ξέρουν τι συμβαίνει, τι αντιλαμβανόμαστε και πως αντιδρούμε. Και γράφω "επιστήμονες" γιατί πράγματι, μία ομάδα ανθρώπων η οποία κατάφερε να πείσει το ευρύ κοινό ότι το mp3 μπορεί να αποδώσει στοιχειωδώς αξιοπρεπώς την αυθεντική ηχογράφηση είναι όντως μεγάλοι επιστήμονες. ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΕΣ του marketing, ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΕΣ της κονόμας και ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΕΣ της αγοράς οι οποίοι θα έπρεπε να παραδίδουν σεμινάρια για το, πράγματι, μεγάλο τους επίτευγμα.

Συλλέκτης άυλων αρχείων ή συλλέκτης δίσκων;
Φυσικά, κάποιος θα μπορούσε να πει εδώ "δεν ξέρω τι λες εσύ. Το δικό μου το αυτί δεν καταλαβαίνει διαφορά". ΟΚ. Ούτως ή άλλως αν κάποιος μάθει να τρώει μια ζωή κονσέρβα Β' κατηγορίας όχι μόνο αγνοεί το κανονικό φαγητό αλλά ακόμα και αν του δώσουν φιλέτο αυτός θα το φτύσει!
Ακόμα κι αν πάμε με τη λογική του "εγώ δεν καταλαβαίνω" τότε φτάνουμε στο ζήτημα της συλλογής μουσικής.
Όντως, οι συλλογές ψηφιακών κομματιών, σήμερα, αγγίζουν σε πολλές περιπτώσει τεράστια μεγέθη και προκαλούν δέος. "Τα άπαντα από τα άπαντα" ήταν η απάντηση στην ερώτηση "από ροκ τι έχεις?" που έκανα σε φίλο, φανατικό συλλέκτη mp3, εδώ και χρόνια. Και το παράξενο δεν είναι η άνεση με την οποία δόθηκε αυτή η απάντηση. Το παράξενο είναι ότι πράγματι ισχύει! Όταν, λοιπόν, αποφασίσαμε με ενθουσιασμό να ανοίξουμε τον "θησαυρό" και να σκαλίσουμε ήρθε η ώρα της δικής μου απογοήτευσης. Καθίσαμε, λοιπόν, μπροστά σε μια οθόνη και αρχίσαμε να κάνουμε κλικ. Μπροστά μου έβλεπα φακελάκια, ονοματάκια, υποφακέλους και πλήκτρα. Μετά από 2 ώρες γύρισα σπίτι. Μπήκα στο σαλόνι, κάθισα απέναντι από τη δισκοθήκη μου και άρχισα να την κοιτάω. Το μάτι μου ξεχώρισε το χαρακτηριστικό κόκκινο χρώμα του πρώτου μου cd που πήρα σε ένα ταξίδι μου στην Αθήνα όταν ήμουν 12. Λίγο πιο κάτω ένα cd που μου χάρισε η Ελένη τον πρώτο χρόνο που ήμασταν μαζί και λίγο πιο δεξιά δύο δισκάκια που "δανείστηκα" από τον Λάκη και ακόμα μου τα ζητάει... Σχεδόν κάθε μία απ' αυτές τις χρωματιστές κοκάλινες θήκες, κάθε σημάδι επάνω τους και κάθε ατέλεια οριοθετούσε μία περίοδο, μία στιγμή, έναν άνθρωπο, μια παρέα, μια ιστορία. Τα cd αυτά έχουν ταξιδέψει έχουν δανειστεί και έχουν επιστραφεί, λίγα απ' αυτά έχουν γρατσουνιστεί ενώ κάποια, που δεν είναι εδώ, βρίσκονται κάπου αλλού, στα χέρια κάποιου άλλου για να του θυμίζουν τις κοινές μας φάσεις και στιγμές.
Γρήγορα μεράκλωσα, με μία γρήγορη ματιά αποφάσισα τι θέλω να ακούσω έβαλα ένα ποτό και απόλαυσα στο ηχοσύστημα του αδερφού μου (το οποίο πλέον βρίσκεται στο σπίτι μου, δώρο του Βασίλη). "Πως μπορείς να συλλέγεις κάτι που είναι άυλο?" σκέφτηκα και "διέγραψα" όλα τα mp3 του φίλου μου μια για πάντα από το μυαλό μου.

Κάντε στην άκρη, έρχονται οι Hockey!

2009-07-28T03:36:00.000-07:00

Ποιοι είναι οι Hockey? Πρόκειται για μια Αμερικάνικη μπάντα η οποία το 2008 κάθισε, έφτιαξε και "κυκλοφόρησε" (όσο μπορεί κάποιος από μόνος του να κυκλοφορήσει τη δουλειά του) ένα home-made EP με το όνομα Mind Chaos. Δεν πρόλαβαν να περάσουν μερικοί μήνες και τα τραγούδια του EP άρχισαν να ακούγονται σε Αμερικάνικα ραδιόφωνα και να αρέσουν.

Οι δισκογραφικές εταιρείες τους "άρπαξαν" αμέσως και οι Hockey αυτή τη στιγμή έχουν υπογεγραμμένο συμβόλαιο με την Capitol Records στην Αμερική και τη Virgin, εδώ, στην Αγγλία.

Ήδη δύο από τα τραγούδια του home-made EP τους ("Too fake" & "Learn to Lose") έχουν κυκλοφορήσει ως singles. Το τραγούδι "too fake" δεν μπορούσε να λείπει με τίποτα από το τρέχον playlist μας και είναι διαθέσιμο (νούμερο 15) στα αριστερά της σελίδας. Η συγκεκριμένη εκτέλεση που φιλοξενούμε είναι αυτή η οποία πρωτοπαίχτηκε στα ραδιόφωνα της Αμερικής, προέρχεται από την home ηχογράφηση και παρά τον ερασιτεχνικό της ήχο έχει κάτι που κερδίζει αμέσως τον ακροατή.

Οι Hockey βρίσκονται αυτή τη στιγμή στο studio και τον Σεπτέμβριο έρχονται να κυκλοφορήσουν τον πρώτο επίσημο δίσκο τους.

Πρόβλεψη? Οι Hockey θα αποτελέσουν μία από τις πιο hot μπάντες και αποκαλύψεις του ερχόμενου χειμώνα. Ψάξτε τους.

Mercury Prize 2009 - Best album of the year nominees

2009-07-24T10:23:00.000-07:00

Αν μπορούσαμε να επιλέξουμε εμείς θα διαλέγαμε Kasabian (west rider pauper lunatic asylum) & Friendly Fires & led bib ως τις τρεις πρώτες μας επιλογές.

The Libertines

2009-07-08T10:42:00.000-07:00

Υπάρχουν μπάντες και μπάντες. Υπάρχουν αυτές που κάνουν μία επιτυχία και εξαφανίζονται, υπάρχουν και αυτές που μέχρι τα βαθιά γεράματα αρνούνται να σταματήσουν να αρμέγουν τη λεγόμενη "cash cow", υπάρχουν και οι Libertines.
Υπάρχουν αυτές που μεσουρανούν για κάποια χρόνια και μετά δεν τους θυμάται κανείς, αυτές που με τη διάλυσή τους μας αφήνουν πίσω μερικά καλά CD (ή LP), και αρκετές καλές αναμνήσεις, υπάρχουν και οι Libertines.

Ποιοι είναι (ήταν) οι Libertines;
Πίσω στο 1997. Ένας νεαρός (19 χρονών τότε) από το Basingstoke της Αγγλίας ονόματι Carl Barât ξεκινά τις σπουδές του στο Brunel University του Uxbridge και συγκεκριμένα στη σχολή θεάτρου. Συγκάτοικος του Carl, στο φοιτητικά του διαμέρισμα, είναι η, επίσης φοιτήτρια, Amy-Jo Doherty. Η Amy διατηρεί πολύ καλές σχέσεις με τον μικρότερο αδερφό της Pete (φοιτητής, τότε, της Αγγλικής Φιλολογίας), ο οποίος, την επισκέπτεται συχνά. Σιγά σιγά ο Carl και ο Pete γνωρίζονται καλύτερα, ανακαλύπτουν τις κοινές καλλιτεχνικές τους ανησυχίες και δένονται με μία πολύ δυνατή φιλία.

Carl Barat Pete Doherty

Οι δύο νέοι αποφασίζουν να ξεκινήσουν μία μπάντα και σε λιγότερο από χρόνο σχηματίζονται οι Libertines.
Η αρχική σύνθεση του group ήταν: Carl Barât (frontman, vocals, lead guitar), Pete Doherty (vocals / rhythm guitar), ως βασικά μέλη, ενώ συμπλήρωναν ο John Hassall (bass) και ο Johny Borrell (αντικαταστάθηκε αργότερα από τον Powel) στα drums.
Οι Libertines αρχίζουν να δουλεύουν. Άμεσα πραγματοποιούνται κάποιες demo ηχογραφήσεις, γρήγορα έρχονται ανακατατάξεις και αλλαγές στην αρχική σύνθεση και οι συνθήκες ωριμάζουν για την πρώτη δισκογραφική απόπειρα.

Up the bracket

Η πρώτη ολοκληρωμένη δισκογραφική δουλειά της μπάντας έρχεται το 2002 με τον τίτλο "Up the bracket". Την παραγωγή αναλαμβάνει ο Mick Jones (ο πρώην lead κιθαρίστας των Clash) ο οποίος (πιθανόν τότε να μην το γνώριζε) θα ξεκινήσει μια συνεργασία που θα αποτελέσει την κορυφαία της καριέρας του ως παραγωγός, μέχρι και σήμερα.

Ο δίσκος θα δώσει την 35η θέση στα Βρετανικά και την 13η θέση στα Αμερικάνικα album charts ενώ το έγκυρο βρετανικό μουσικό περιοδικό NME θα βραβεύσει τους Libertines ως την καλύτερη νεοεμφανιζόμενη μπάντα για το 2002.

Τραγούδια του δίσκου

Παρά το γεγονός ότι η κατάταξη στα chart δεν ήταν και η καλύτερη δυνατή, ο δίσκος θα αποδειχτεί διαχρονικός και τέσσερα χρόνια αργότερα, 2006, το ίδιο περιοδικό θα κατατάξει το Up the bracket στη 10η θέση των σπουδαιότερων Βρετανικών album όλων των εποχών!!
Την περίοδο του Up the bracket η μπάντα θα πραγματοποιήσει, κυριολεκτικά, εκατοντάδες εμφανίσεις. Πέρα από τα αμιγώς "Libertines" live, το group θα εμφανιστεί ως support στους Sex Pistols και στον Morrissey και η Βρετανία θα αρχίσει σιγά-σιγά να αποκτά την επερχόμενη μανία...

2003
Από το ξεκίνημα, ακόμα, του group ο Pete Doherty ήταν χρήστης βαριών ναρκωτικών ουσιών. Το γεγονός αυτό δημιουργούσε συχνά προβλήματα στην μπάντα, κάτι που ο Barat το είχε εντοπίσει και είχε αρχίσει, σταδιακά, να τον ενοχλεί. Δεν ήταν λίγες οι φορές που οι δύο φίλοι ήρθαν σε ρήξη για το συγκεκριμένο θέμα με τον Carl να πιέζει τον Pete για αποτοξίνωση, χωρίς, όμως, αποτέλεσμα.
Το 2003 η ρήξη θα πάρει διαστάσεις. Ο Doherty έχει, πλέον, βυθιστεί για τα καλά στην ηρωίνη, την κοκαΐνη και το κρακ, ο Carl εκδηλώνει τάσεις απώθησης του Pete από την μπάντα και ο Doherty βάζει, πρόχειρα, στα σκαριά ένα νέο μουσικό project, τους Babyshambles, που το διατηρεί ως καταφύγιο και καβάτζα αρνούμενος (ή ανίκανος) να συμμορφωθεί με τις απαιτήσεις του Carl.
Tον Μάιο του 2003, και ενώ η μπάντα βρίσκεται στην Αμερική για την ηχογράφηση νέου προωθητικού υλικού, με το τίτλο "Babyshambles sessions", η ρήξη μετουσιώνεται σε καυγά. Ο Doherty είναι τελείως χαμένος από τα ναρκωτικά και ο Carl ξεσπάει έντονα. Η αδυναμία συνεννόησης είναι τόσο μεγάλη που ο Barât τα μαζεύει αμέσως και φεύγει, αφήνοντας την μπάντα στα μισά των ηχογραφήσεων. Ο Doherty θα παραμείνει και θα ολοκληρώσει μόνος του τις ηχογραφήσεις οι οποίες δόθηκαν λίγο αργότερα για free download στο διαδίκτυο:

http://rapidshare.com/files/105205142/Babyshambles_Sessions_-_Disc_1.rar
http://rapidshare.com/files/105364200/Babyshambles_Sessions_-_Disc_2.rar
http://rapidshare.com/files/105374975/Babyshambles_Sessions_-_Disc_3.rar

Η παραμονή στην Αμερική τελειώνει και ο Doherty επιστρέφει στην Αγγλία, συμπτωματικά, λίγες μέρες πριν τα γενέθλια του Carl. Αποφασίζει, λοιπόν, σε μια προσπάθειά του να εξομαλύνει τις σχέσεις τους, και οργανώνει ένα πάρτι για τα γενέθλιά του φίλου του. Ο Carl αρνείται να γιορτάσει τα γενέθλιά του με τον Pete, γεγονός που μεταφράζεται, στο μυαλό του Pete ως προδοσία.
Την αμέσως επόμενη μέρα η μπάντα θα πετούσε για Γερμανία, τον πρώτο σταθμό της προγραμματισμένης Ευρωπαϊκής περιοδείας της. Ο Pete, ενεργώντας εκδικητικά, αρνείται να συμμετάσχει και αφήνει την μπάντα στα κρύα του λουτρού ανήμερα της πτήσης! Τα περιθώρια αντίδρασης ήταν ελάχιστα.
Ο Carl, προκειμένου να αποφύγει την αναβολή της περιοδείας αναγκάζεται να σκαρφιστεί λύσεις, κάτι χειρότερο από, ανάγκης . Ένας τεχνικός για τις κιθάρες ονόματι Nick, (μέλος της αποστολής) μαθαίνει τα ακουόρντα του Pete και καλύπτει τη θέση του στα live! Για τα φωνητικά καλείται ο Didz Hammond (αργότερα μέλος των Dirty Pretty Things), τραγουδιστής, τότε, των The Cooper Temple Clause (τραγούδια της μπάντας υπάρχουν στο τέλος του άρθρου), ο οποίος, μετά από τηλέφωνο του Carl, πηγαίνει εσπευσμένα στην Γερμανία.

Μέσα σε αυτή την εκτροχιασμένη κατάσταση, ο Doherty, πίσω στην Αγγλία, είναι κυριολεκτικά "out of his mind". Η χρήση δεν έχει σταματήσει και ο Carl, αντιστρέφοντας τους ρόλους, του στέλνει σαφές μήνυμα ότι η επάνοδός του στην μπάντα περνάει υποχρεωτικά μέσα από την πλήρη αποτοξίνωσή του.
Ο Pete, ξεκινά προσπάθεια μπαίνοντας σε κέντρο αποτοξίνωσης μα σε λιγότερο από εβδομάδα τα παρατάει. Η σύγχυσή του, εκείνη τη χρονική περίοδο, είναι μεγάλη και προδίδεται έντονα από τα post που έκανε στο επίσημο forum των Libertines. Στα post αυτά ο Pete παρουσιαζόταν έντονα (παθολογικά) κυκλοθυμικός αφού μέσα στην ίδια μέρα υπήρχαν χαρούμενα, πεσιμιστικά, αισιόδοξα και απαισιόδοξα post. Τόσο η έκρυθμη ψυχολογική του κατάσταση όσο και δηλώσεις που πραγματοποιούσε, και στις οποίες εμφανιζόταν ως σαν να μην έχει απολύτως κανένα πρόβλημα τόσο με τον Carl όσο και με την υπόλοιπη μπάντα, μπέρδεψαν τους οπαδούς των Libertines οι οποίοι αδυνατούσαν να καταλάβουν για ποιο λόγο ο Pete απουσίαζε από την τρέχουσα, υπέρ-επιτυχημένη, περιοδεία της μπάντας σε Ευρώπη και Ιαπωνία.
Μέσα σε αυτό το κλίμα, και ενώ οι Libertines συνεχίζουν την περιοδεία τους, ο Doherty φτάνει στα άκρα. Εισβάλει και διαρρηγνύει το διαμέρισμα του Carl κλέβοντας μία συλλεκτική κιθάρα, ένα cd player, ένα video recorder, ένα laptop και μία φυσαρμόνικα και λίγες μέρες αργότερα πραγματοποιεί την πρώτη επίσημη εμφάνισή του με τους Babyshambles!
Η διάρρηξη δεν περνάει ατιμώρητη. Ο Pete συλλαμβάνεται από την Βρετανική αστυνομία, οδηγείται στο δικαστήριο και καταδικάζεται σε 6 μήνες κάθειρξη (εξέτισε μόνο τους 2). Στο διάστημα των 2 αυτών μηνών ο Doherty βρίσκει σε υποχρεωτική αποτοξίνωση. Όπως έχει δηλώσει, άλλωστε, και ο manager του Andy Boyd σε συνέντευξή του στην εφημερίδα "Daily Mail" "η μόνες φορές που δεν βλέπεις τον Pete υπό την επήρεια ηρωίνης ή κρακ είναι όταν είναι σε πρόγραμμα, στην φυλακή ή όταν κοιμάται". Κατά τη διάρκεια της φυλάκισής του, Pete έρχεται σε επικοινωνία με τα υπόλοιπα μέλη της μπάντας και με, σαφώς, πιο καθαρό μυαλό προσπαθεί να βρει νέα σημεία επαφής μαζί τους.

Οκτώβριος του 2003 και έρχεται η ώρα της αποφυλάκισης. Έξω από την πόρτα της φυλακής περιμένει τον Pete μία ανέλπιστη παρουσία. Ήταν ο Carl!
Ακολουθεί συγκινησιακό ξέσπασμα! Οι δύο φίλοι περνούν όλη τη μέρα μαζί και το ίδιο βράδυ οργανώνουν μία αυθόρμητη, μη-προγραμματισμένη εμφάνιση στο Tap'n'Tin pub στο Kent. Η μπάντα εμφανίζεται σε πλήρη σύνθεση μετά από μήνες. Όσοι ζήσανε αυτό το live το περιγράφουν ως το καλύτερο της μπάντας, ενώ, σχεδόν όλα, τα μουσικά έντυπα της Βρετανίας θα το καταγράψουν ως ένα από τα ιστορικότερα live όλων των εποχών.

Το κλίμα αντιστρέφεται και η απήχηση του group ανεβαίνει ραγδαία. Οργανώνονται τρεις sold-out συναυλίες στο London Forum και μία απόλυτα επιτυχημένη περιοδεία σε όλη τη Βρετανία.
Στο διάστημα αυτό ο Doherty δεν θα καταφέρει να μείνει μακρυά από τους εθισμούς του και σταδιακά θα ξαναβυθιστεί στην ηρωίνη. Ο Carl φτάνει στα όριά του και το κλίμα ξαναχαλάει, αυτή τη φορά... ανεπιστρεπτί.

"The Libertines"
Η ώρα για το δεύτερο album της μπάντας έφτασε. Η τετράδα μπαίνει στο studio και αρχίζει να ηχογραφεί. Ηχογραφεί, όμως, κάτω από πολύ κακές συνθήκες μια και οι δύο leaders, Carl & Pete, συνεχίζουν να βρίσκονται "στα μαχαίρια" για τους γνωστούς πλέον λόγους. O Doherty όχι μόνο αψηφά τις συστάσεις και τις απειλές του Barat, όχι μόνο συνεχίζει να δραστηριοποιείται με τους Babyshambles αλλά τραγουδάει σε μία τρίτη παραγωγή, αυτή του φίλου του Peter Wolfe στο τραγούδι "For lovers". Το τραγούδι (το οποίο μπορείτε να το ακούσετε στο playlist στο τέλος του άρθρου) πηγαίνει κάτι παραπάνω από καλά και "χτυπάει" την 7η (!) θέση στα Βρετανικά charts. Μία θέση που ποτέ μέχρι τότε δεν κατάφεραν να αγγίξουν οι Libertines. Τα γεγονότα φέρνουν τους δύο leaders της μπάντας σε τόσο μεγάλη αντιπαλότητα που η ηχογράφηση ολοκληρώνεται υπό την παρουσία security (!!) οι οποίοι αποτρέπουν τα δύο μέλη της μπάντας να βιαιοπραγήσουν αναμεταξύ τους.
Με το τέλος των ηχογραφήσεων ο Doherty αποχωρεί σε μία νέα προσπάθειά του να ξεκινήσει πρόγραμμα αποτοξίνωσης και αφήνει στα 3 υπόλοιπα μέλη της μπάντας το τελικό μιξάρισμα και την ολοκλήρωση του δίσκου.
Ο ομώνυμος δίσκος έμελλε να είναι η απογείωση (νούμερο 1 στα Βρετανικά album charts) αλλά και το τέλος των Libertines.

Τραγούδια από τον δίσκο

Ο Carl Barat με τη βοήθεια και των υπόλοιπων 2 μελών της μπάντας ξεκινά ένα νέο μουσικό project (τους Dirty Pretty Things), ο Doherty στρέφεται ολοκληρωτικά προς τους "δικούς" του Babyshambles και μετά από ένα σύντομο κύκλο εμφανίσεων (χωρίς τον Doherty) η μπάντα, τελικά, διαλύεται. Τελευταία εμφάνισή τους (χωρίς τον Pete Doherty) ήταν στις 14 Δεκεμβρίου, στο Παρίσι. Ο λόγος της διάλυσης τέθηκε σαφέστατα από τον Carl: "Δεν θέλω να συνεχίσω να δραστηριοποιούμε κάτω από το όνομα Libertines χωρίς να συμμετέχει και ο Pete σε αυτό".

Τα θραύσματα

----- Ο αυτοκαταστροφικός -----
Pete Doherty. Το πρώτο, κατά χρονική σειρά, και, για πολλούς, σημαντικότερο αποτέλεσμα της διάλυσης των Libertines είναι οι Babyshambles. Αποτελεί το μουσικό, αλλά και προσωπικό, καταφύγιο του Doherty. Μία μπάντα η οποία, φυσικά, θυμίζει τους Libertines έχοντας, όμως, αρκετές διαφοροποιήσεις στον ήχο και στο στιλ. Η πιο χαρακτηριστική των διαφοροποιήσεων είναι οι, πραγματικά όμορφες, reggae πινελιές σε πολλά από τα κομμάτια.
Η μπάντα ξεκινά με τον δίσκο "Down in Albion" στον οποίο παραγωγή κάνει ο Mick Jones και ο ο οποίος βγαίνει στην κυκλοφορία τον Νοέμβριο του 2005. Το αστέρι του Doherty λάμπει ξανά: Top 10 στα Βρετανικά album charts, #4 & #8 στα singles με το, εκπληκτικό "Fuck for ever" & "Albion" αντίστοιχα.

Τραγούδια από τον δίσκο

O Doherty αποτελεί, πλέον, ίνδαλμα στη νεολαία της Βρετανίας, νούμερο 1 στόχο των μουσικών και life style εντύπων, δεν εγκαταλείπει, όμως, τις παλιές του συνήθειες και συνεχίζει να φέρεται αυτοκαταστροφικά.
Το 2005, οι Oasis ξεκινάν περιοδεία για την προώθηση του νέου τους δίσκου "Don't believe the truth" και ζητούν από τον Doherty και την παρέα του να τους support-άρουν, δίνοντας στους Babyshambles την ευκαιρία να απογειώσουν την απήχησή τους εντός συνόρων. O Doherty έχοντας πλέον εισχωρήσει (ποικιλοτρόπως) στον χώρο της μόδας παρευρίσκεται, συνοδεία της Kate Moss, στο γενέθλιο πάρτι του σχεδιαστή μόδας Hedi Simane και αποτυγχάνει να δώσει το παρόν στην πρώτη προγραμματισμένη εμφάνιση με τους Oases. Τα πράγματα, όμως, έχουν αλλάξει και οι Oasis δεν είναι άλλο πια ο Carl που θα συγχωρήσει τον παλιόφιλο Pete. Οι Oasis ακυρώνουν αμέσως τη συνεργασία και η ευκαιρία χάνεται.

Το group συνεχίζει έως και σήμερα τη δραστηριότητά του. Στο ενεργητικό του έχει ακόμα δύο δισκογραφικές δουλειές, το EP The Binding (Δεκέμβριος 2006) και το ολοκληρωμένο studio album "Shotter's Nation" (Οκτώβριος του 2007) [τραγούδια από τις δύο αυτές δισκογραφικές δουλειές θα βρείτε στο τέλος του άρθρου]. Αποτελεί μία από τις μπάντες "φετίχ" των Βρετανών, ενώ, ο Doherty έχει περάσει ήδη στην ιστορία ως μία από τις πιο αμφιλεγόμενες, πιο πολυσυζητημένες και πιο προβεβλημένες προσωπικότητες της σύγχρονης μουσικής ιστορίας της Μ. Βρετανίας. Ο ίδιος ποτέ δεν κατάφερε, παρά τις πολυάριθμες προσπάθειές του, να αποτραβηχτεί από τη χρήση των ναρκωτικών και μέχρι και σήμερα συνεχίζει να είναι εξαρτημένος από παραπάνω από μία ουσίες.

Ο δημιουργικός
Carl Barât. Είναι ο Mr. Dirty Pretty Things. O Carl μαζί με τον Didz Hammond (θα τον θυμάστε ως το πρόσωπο που έσπευσε να αντικαταστήσει στα φωνητικά τον Doherty κατά τη διάρκεια της περιοδείας των Libertines στην Ευρώπη) και τον Gary Powel (τον drummer των Libertines) ξεκινάν ένα νέο group, τους Dirty Pretty Things.
Η πρώτη δισκογραφική δουλειά της μπάντας στέφεται με επιτυχία, μια και το Waterloo to anywhere (Μάιος 2006) φτάνει στο #3 των Βρετανικών album charts. Ο ήχος του δίσκου είναι, κατά την άποψή μας, καταπληκτικός! Ο Carl και η παρέα του, απαλλαγμένοι από τον βαθύ, ποιητικό - λόγιο ήχο του Doherty, συνθέτουν ένα πιο ελεύθερο, πιο γκαζιάρικο και πιο ροκ δίσκο.

Τραγούδια από τον δίσκο

Η δεύτερη δισκογραφική απόπειρα της μπάντας πραγματοποιείται τον Ιούνιο του 2008 με τίτλο "Romance at short notice". Με το δίσκο αυτό οι Dirty Pretty Things απογοήτευσαν οπαδούς και κριτικούς αλλά και τους ίδιους τους τους εαυτούς. Ο δίσκος δεν έχει καμία σχέση με το εκρηκτικό Waterloo to anywhere, η μπάντα δείχνει να μην έχει λόγο υπόστασης και με μία λυτή ανακοίνωση στις 1 Οκτωβρίου του 2008 ανακοινώνει την διάλυσή της, η οποία θα πραγματοποιούνταν με το τέλος της προγραμματισμένης περιοδείας της στα πάτρια εδάφη.

Τα υπόλοιπα μέλη
Οι Libertines αλλά και οι Babyshambles δεν ήταν μόνο οι δύο πρωταγωνιστές (Carl & Pete). Οι μουσικοί που κόσμησαν τα δύο group, κατά καιρούς, μόνο τυχαίοι δεν ήταν. Ονόματα όπως David Byrne, Brian Eno, Corrine Bailey Rae, Herbie Hancock και Eddy Grand είναι μόνο μερικά από τα ονόματα που θα βρει κανείς σκαλίζοντας τα βιογραφικά των μουσικών που συμμετείχαν στα 2 group.

Το υπόλοιπο soundrack της ιστορίας

Kasabian - West Ryder Pauper Lunatic Asylum

2009-07-05T04:55:00.000-07:00

Καλλιτέχνης: Kasabian
Δίσκος: West Ryder Pauper Lunatic Asylum
Έτος: 2009
Είδος: indie rock
Χώρα προέλευσης καλλιτέχνη: M. Βρετανία (Λέστερ)
Label: RCA / Columbia

Track listing
1. Underdog (live)
2. Where Did All the Love Go? (live)
3. Swarfiga (live)
4. Fast Fuse (live)
5. Take Aim
6. Thick as Thieves
7. West Ryder Silver Bullet
8. Vlad the Impaler (video) (live)
9. Ladies & Gentlemen, Roll the Dice
10. Secret Alphabets
11. Fire (video)
12. Happiness

Οι Kasabian δεν είναι, φυσικά, ένα νέο ή ένα άγνωστο group. Ευρύτερα γνωστοί έγιναν από τον πρώτο τους, κιόλας, ομώνυμο, δίσκο (2005), όπου η νεοεμφανιζόμενη, τότε, μπάντα καμάρωσε την πρώτη της δισκογραφική απόπειρα να σκαρφαλώνει στο #4 των βρετανικών Album Chart!. Και όχι άδικα...
Τραγούδια όπως το Club Foot, το Reason is treason, LSF & ID σίγουρα δεν γράφονται κάθε μέρα, ακόμα και από τους Kasabian.

Τον Ιούλιο του 2006 η μπάντα επιστρέφει με το δεύτερο studio album της "Empire". Ένας δεύτερος δίσκος που έμελλε όχι μόνο να συνεχίσει αλλά να διευρύνει την επιτυχία της μπάντας, ουσιαστικά, καθιερώνοντάς την. #1 στα Βρετανικά Album Chart (!), σταθερά καλός, μα κυρίως ξεχωριστός, ήχος.

Φτάνοντας στο σήμερα, οι Kasabian μας παρουσιάζουν το τρίτο κατά σειρά ολοκληρωμένο studio album τους με τον (πράγματι) τεράστιο τίτλο "West Ryder Pauper Lunatic Asylum". Η επίσημη ημερομηνία διάθεσης του LP ήταν 5 Ιουνίου 2009.
Ένας δίσκος ο οποίος, λόγω της επιτυχίας της μπάντας, φέρει ένα αρκετά βαρύ φορτίο. Και αυτό γιατί, οι εδραιωμένοι πλέον Kasabian, δεν είναι η μπάντα που παλεύει να ξεχωρίσει ανάμεσα στη θάλασσα των indie rock συγκροτημάτων αλλά μία μπάντα που έχει δημιουργήσει θόρυβο (οπαδούς, εχθρούς, υποστηρικτές και κατακριτές) και οι προσδοκίες είναι πλέον πολύ αυξημένες.

Τις εκπλήρωσαν?
Η αλήθεια είναι ότι οι Kasabian, κατά την άποψή μας, με το τρίτο αυτό album, χάσανε την ευκαιρία τους να γιγαντωθούν. Επικοινωνιακά, ο δίσκος έρχεται στην κυκλοφορία την ίδια ακριβώς ημερομηνία με το "Battle for the sun" των "πολύ" Placebo. Ένα δίσκο (Battle for the sun) ο οποίος δεν είναι ολοκληρωτικός, δεν είναι αδιαφιλονίκητος όπως άλλες κυκλοφορίες των Placebo, αλλά αντιθέτως αφήνει τεράστια περιθώρια αμφισβήτησης και επισκίασης από τους "δελφίνους" Kasabian. Το παιχνίδι χάθηκε!

Και χάθηκε γιατί, όπως και στο ποδόσφαιρο, οι Kasabian "παίξανε" σαν μικρή ομάδα απέναντι στην "μεγάλη ομάδα" - Placebo με κάποιο είδος "κομπλεξισμού". Με καλύτερες ιδέες, με πιο "αληθινές" συνθέσεις με πολύ διαφορετικό ήχο χάνουν το παιχνίδι και το χάνουν στην παραγωγή. Μία παραγωγή η οποία δεν "ολοκλήρωσε" τον ήχο αλλά αφήνει τον ακροατή λίγο μουδιασμένο όταν από το 9ο track και μετά αρχίζει να αναρωτιέται αν εξακολουθεί να ακούει τον ίδιο δίσκο! Το μόνο πράγμα που επιβεβαιώνει τον ακροατή ότι δεν άλλαξε, εν αγνοία του, κάποιος το cd αλλά εξακολουθεί να ακούει το West Ryder Pauper Lunatic Asylum είναι αυτές (οι μοναδικές) ψυχεδελικές, ανατολίτικες πινελιές, σήμα κατατεθέν των Kasabian, που τους χαρακτηρίζουν αλλά και τους καθιέρωσαν. Λίγο αργότερα (track 11) μπαίνει το "Fire" να τον καθησυχάσει έχοντας, όμως, ακριβώς τον ίδιο ήχο και ταμπεραμέντο με τραγούδια του πρώτου τους ακόμα δίσκου (2005!).

Και εκεί ερχόμαστε και λέμε. Που είναι οι καινούριες ιδέες κύριε παραγωγέ? Που είναι η πρόταση ή έστω η μετεξέλιξη της γνωστής "Kasabian" συνταγής? Γιατί ένα φαγητό που είναι φτιαγμένο με τα καλύτερα υλικά που μπορούν να βρεθούν αυτή τη στιγμή παγκοσμίως είναι, τελικά, απλά "καλό"? Γιατί αυτές οι λατρεμένες ψυχεδελικές - ανατολίτικες - ροκ συνθέσεις δεν κατάφεραν να βρουν μία "ομπρέλα" κάτω από την οποία θα συνθέσουν έναν απόλυτα δεμένο δίσκο?

Αξίζει να ασχοληθώ?
Παρά την αρκετά αιχμηρή κριτική μας, θα ολοκληρώσουμε τονίζοντας ότι οι Kasabian είναι (με καλό ή μη παραγωγό) η πιο rock μπάντα από όλες αυτές που κυκλοφορούν αυτή τη στιγμή στο διεθνές indie κουρμπέτι. Έχουν εμπνεύσεις, είναι μπάντα που θα πλήρωνε κανείς πολύ ακριβά να δει ζωντανά και η οποία έχει απίστευτες προοπτικές στο να περάσει στην ιστορία ως μία από τις κορυφαίες της εποχής της.
Αυτός ο δίσκος έχει να δώσει αρκετά τραγούδια για να γουστάρει ή και να χορέψει κανείς. Σίγουρα αξίζει να ασχοληθεί κανείς μαζί του αλλά και να το αγοράσει. Πεισματικά, όμως, επειδή θεωρούμε τους Kasabian μπάντα κορυφής και πιστεύουμε ότι μπορούμε να τους δούμε εκεί, τελικά τον δίσκο θα τον βαθμολογήσουμε με, μόλις, 3,7 στα 5 και αυτό γιατί δεν καταφέρνει να εκπληρώσει αυτή μας την προσδοκία!

Τραγούδια από τον δίσκο

Update στο playlist του Post Radio

2009-07-03T03:35:00.000-07:00

Εχθές το βράδυ (2 προς 3 Ιουλίου) ανανεώσαμε το playlist του σταθμού στον οποίο συμμετέχω (Post radio). Τα τραγούδια, τα οποία επιλέχτηκαν από το blog μας, είναι κυρίως νέες κυκλοφορίες (2007, 2008 και πολύ 2009) σε indie προσανατολισμούς.

Τα νέα τραγούδια μαζί με την, εξαιρετικά επιλεγμένη, λίστα τραγουδιών του post radio συνθέτουν ένα ομοιογενές μουσικό σύνολο από παλιά αγαπημένα και νέα ακούσματα που, τουλάχιστον, εμείς τα γουστάρουμε πραγματικά πολύ.

Καλή ακρόαση!

Athlete - Vehicles and animalls

2009-06-30T10:36:00.000-07:00

Καλλιτέχνης: Athlete
Δίσκος: Vehicles and animals
Έτος: 2003
Είδος: indie rock

Χώρα προέλευσης καλλιτέχνη:Μ. Βρετανία
Label: Parlophone

Track listing
1. El Salvador (video)
2. Westside (video)
3. One Million
4. Shake Those Windows
5. Beautiful (video)
6. New Project
7. You Got The Style (video) (live)
8. Vehicles & Animals
9. Out of Nowhere
10. Dungeness
11. You Know
12. Le Casio

Με ένα τίτλο: δίσκος για σπίτι
Είναι καθαρός, δεν κάνει αλητείες και βρομιές, έχει την πλάκα του αλλά είναι και βαθύς και καλλιεργημένος. Δεν μοιάζει με κάτι άλλο, έχει μέσα του ρομαντισμό αλλά σου φτιάχνει και το κέφι. Είναι με τρεις λέξεις δίσκος για σπίτι.

Ταυτότητα στον ήχο
Το πιο σημαντικό προτέρημα αυτού του δίσκου είναι η απλότητά του. Ο ήχος των Athlete, σε αυτό τον πρώτο (απίστευτα ώριμο) δίσκο τους είναι τόσο απλός που καταντά κυνικός. Η ίδια διαπίστωση ισχύει και στις δύο επόμενες δουλειές της μπάντας [Tourist (2005) και Beyond the Neighborhood (2007)] και αποτελεί, γενικότερο, χαρακτηριστικό της.

Απλότητα και διαχρονικότητα
Έχετε σκεφτεί ποτέ τι είναι αυτό που καθορίζει την χρονική ταυτότητα ενός μουσικού κομματιού; Τι είναι αυτό που κάνει ένα τραγούδι ντεμοντέ και παρωχημένο ή, αντίθετα, τι είναι αυτό που το καθιστά διαχρονικό;
Μία πρώτη, εύκολη, απάντηση είναι η ποιότητα στη σύνθεση, την εκτέλεση και την ερμηνεία. Όντως, τα τρία αυτά στοιχεία είναι απαραίτητα για να μπορέσει ένα κομμάτι να κερδίσει τον χρόνο. Παρ' όλα αυτά δεν είναι λίγα τα παραδείγματα τραγουδιών που ενώ πληρούν αυτή τη θεμελιώδη συνθήκη δεν κατάφεραν να κερδίσουν αυτό το στοίχημα. Και αυτό γιατί υπάρχει ένας παράγοντας που δεν ακολούθησε τα υψηλά στάνταρ των τριών άλλων στοιχείων: η παραγωγή.
Σήμερα, είναι εύκολο για έναν παραγωγό να μπολιάσει ένα τραγούδι με όλα τα "trends" και τις μόδες που επικρατούν στο δισκογραφικό κουρμπέτι κάθε μουσικού στιλ. Αν, για παράδειγμα, η ροκ μόδα επιτάσσει βαριά, βρώμικα μπάσα, έντονα ηλεκτρονικά στοιχεία ή παραμορφωμένα φωνητικά είναι εύκολο για έναν καλό παραγωγό να τα ενσωματώσει μέσα στον δίσκο.
Με τον τρόπο αυτό, το τραγούδι ή ο δίσκος αποκτά χρονική ταυτότητα, μέσα στο ίδιο του το DNA. Αυτό το χαρακτηριστικό είναι αυτό που μας κάνει να αναγνωρίζουμε, όταν ακούμε ένα τραγούδι, αν είναι παλιό ή καινούριο.

"'ό,τι χάνεις σε δύναμη το κερδίζεις σε ταχύτητα"
Όσο πιο εμπορικά ελκυστικό γίνεται ένα τραγούδι από τις παρεμβάσεις ενός παραγωγού τόσο πιο έντονα θα το καθορίζει η χρονική του υπόσταση και τόσο πιο εύκολα, κάποια στιγμή, θα βρεθεί στο ράφι με τα σκονισμένα παλιά μας cd. Είναι πολύ λίγες οι μπάντες οι οποίες αψήφισαν την μόδα και εμμένοντας στο προσωπικό τους γούστο παρήγαγαν δίσκους οι οποίοι δύσκολα φανερώνουν την ηλικία τους, διατήρησαν την ταυτότητα και το στιλ τους και ποτέ δεν χάσανε τη θέση τους ανάμεσα στα καινούρια, γυαλισμένα δισκάκια μας.
Το Vehicles and animals είναι ένας δίσκος για τον οποίο έγινε προσπάθεια (ηθελημένα ή όχι δεν μπορώ να γνωρίζω) να καταταγεί σε αυτή τη συνομοταξία και έως ένα σημείο το καταφέρνει. Αυτό είναι ένα, πράγματι, πολύ σπουδαίο επίτευγμα για μία άγνωστη, pop-ίζουσα, indie rock μπάντα όπως οι Athlete. Το όπλο σε αυτό το επίτευγμα, τι άλλο... η απλότητα!

Τι στιλ; Είναι pop; Εγώ δεν ακούω pop!
Πολλοί έχουν χαρακτηρίσει το Vehicles and animals ως "ραδιοφωνικό" ή και "pop" δίσκο. Όντως, τα τραγούδια είναι 100% ραδιοφωνικά και αυτό λόγω της μελωδικότητας και της απλότητάς τους.
Ο pop χαρακτηρισμός του δίσκου είναι κάτι για το οποίο έχει γίνει πολύ κουβέντα.
Προσωπικά δεν θα πάρω θέση και αυτό γιατί δεν νομίζω ότι έχει καμία ιδιαίτερη σημασία. Σημασία έχει ότι το Vehicles and animals είναι ένας δίσκος που προκάλεσε κουβέντες και διαφωνίες για το στιλ του, γεγονός που καταδεικνύει την αδυναμία κατάταξής του σε κάποιο από τα τρέχοντα μουσικά στιλ και αποδεικνύει την ιδιαιτερότητά του.

12 στα 12
Ολοκληρώνοντας, αξίζει να αναφέρουμε το γεγονός ότι το Vehicles and animals είναι ένας δίσκος απόλυτα ολοκληρωμένος. Κάθε ένα από τα 12 tracks του cd έχει τον χαρακτήρα του και έχει κάτι να πει. Κανένα δεν θα κουράσει, κανένα δεν μπήκε επειδή έπρεπε να "μαζευτούν τα λεπτά" και κανένα δεν μοιάζει παρείσακτο. Το καρδιογράφημα του δίσκου, από την ώρα που θα μπει στο cd μέχρι το τέλος του, είναι ομαλό και υγιέστατο. Δεν είναι τυχαίο ότι 3 από τα 12 τραγούδια του δίσκου μπήκαν στα Βρετανικά charts:
You got the style #37 UK singles chart
El Salvador #31 UK singles chart
Westside #42 UK singles chart

Τραγούδια από τον δίσκο

Η πληροφορία
Στις 10 Αυγούστου του τρέχοντος έτους (2009) οι Athlete επανέρχονται με τον τέταρτο κατά σειρά δίσκο τους Black Swan.

Καλή ακρόαση!

Burn the negative - In the atmosphere

2009-06-27T03:20:00.000-07:00

Καλλιτέχνης: Burn the negative
Δίσκος: In the atmosphere
Έτος: 2009
Είδος: electro pop / new wave

Χώρα προέλευσης καλλιτέχνη:Μ. Βρετανία
Label: Gung-ho recordings

Track listing
1. Life In Hansa
2. Lights
3. Low
4. Camden
5. Wonder Why (video)
6. Hero In Tokyo
7. Only For Tonight
8. You Control Me (video)
9. Travelogue
10. Change
11. She Said She Said
12. Time
13. Secret Garden

Είναι ένας από τους δίσκους - αποκάλυψη του 2009. Και αυτό γιατί προέρχεται από μία ολοκαίνουρια (πρωτοεμφανιζόμενη) μπάντα, τόπος προέλευσής της οποίας είναι το Carlisle της Βρετανίας.

Ο ήχος του δίσκου θυμίζει πάρα πολλά πράγματα αλλά ταυτόχρονα δεν ταυτίζεται με τίποτα, έχοντας το δική του ταυτότητα. Ηλεκτρονικός κατά βάση, με πολύ ευδιάθετα και up-lifting μπιτάκια, χωρίς να καταντάει ούτε δευτερόλεπτο αυτιστικός ή και χαζοχαρούμενος όπως πολλά παρόμοια project. Δεν θα ακούσετε, δηλαδή, πουθενά και σε κανένα τραγούδι επαναλαμβανόμενες λούπες, κονσερβοποιημένα φωνητικά και γενικώς όλα αυτά τα συστατικά που καθιστούν κάθε ολιγόλεπτο άκουσμα μη-τραγούδι.

Αντίθετα, ο δίσκος είναι γεμάτος ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ με πολύ ενδιαφέρον στοίχο, με όμορφες και μεστές συνθέσεις, τραγουδισμένα από την πολύ ξεκούραστη φωνή του Mark Baker. Η κιθάρα δεν απουσιάζει σχεδόν πουθενά, ενώ στα περισσότερα από τα τραγούδια, αυτή είναι το όργανο που "χρωματίζει" συναισθηματικά τα πολύ δροσερά ηλεκτρονικά κρουστά.

Γενικώς, λοιπόν, έχουμε να κάνουμε με έναν πολύ δροσερό, καλοκαιρινό, αλλά ταυτόχρονα, και με έναν αρκετά συναισθηματικό και μελωδικό δίσκο. Όπως τα περισσότερα από τα δισκάκια που παρουσιάζουμε σε αυτό το blog, έτσι και το in the atmosphere είναι ένα δισκάκι που ακούγεται ΟΛΟΚΛΗΡΟ χωρίς να παρουσιάζει κοιλιά, αποτελεί ολοκληρωμένο project και ακούγεται οποιαδήποτε ώρα της ημέρας το ίδιο ευχάριστα (αν όχι απολαυστικά).

Όχι απλά το προτείνω αλλά το θεωρώ μία από τις καλύτερες κυκλοφορίες για όλο το (μέχρι στιγμής) 2009.

Καλή ακρόαση!

ΜUSE HAARP Live at Wembley 2007

2008-11-04T10:59:00.000-08:00

Εισαγωγή το κλασσικό κομμάτι από την ταινία Καλιγούλας, ο Bellamy και η παρέα του ανεβαίνουν στο επίπεδο του Wembley με έναν ανυψωτή, και όπως προχωράνε στο διάδρομο προς τη σκηνή εν μέσω 150000 (!) τυχερών, αρχίζεις να νιώθεις τι μπορεί να προκαλέσει το μυστικό υπερόπλο HAARP στον εγκέφαλο σου… HAARP λοιπόν ονομάζεται ένα πειραματικό πρόγραμμα που σύμφωνα μεν με επίσημες πήγες έχει σκοπό τη μελέτη της ιονόσφαιρας για τη διέγερση και χρήση αυτής ως κεραίας ηλεκτρομαγνητικών κυμάτων, σύμφωνα δε με φήμες έχει σκοπό τον έλεγχο του καιρού, τον έλεγχο της ψυχικής κατάστασης ανθρώπων, ακόμα και την πρόκληση σεισμών. Το σίγουρο πάντως είναι ότι οι Muse δε θα μπορούσαν να βρουν καλύτερο όνομα για αυτό το εξαιρετικό live, που κατά τη γνώμη μου είναι ένα από τα πιο σημαντικά γεγονότα στην ιστορία της Progressive Rock. Οι Muse πραγματοποιούν ένα καταπληκτικό performance, με τον front man να είναι στα καλύτερα του τόσο φωνητικά, όσο και στην κιθάρα, με την οποία κάνει πραγματικά τα αδύνατα δυνατά. Χρησιμοποιώντας μοναδικό εξοπλισμό επιστημονικής φαντασίας (αποκλειστικά ασύρματες συνδέσεις, ενσωματωμένο Kaoss Pad κ.α.) καταφέρνει να παίζει για πλάκα σε όλο το φάσμα των συχνοτήτων δημιουργώντας ήχους που κυμαίνονται από το hard rock μέχρι το ηλεκτρονικό και το απόκοσμο. Με τον Christopher Wolstenholme (bass) και τον Dominic Howard (drums) να είναι επίσης σε καταπληκτική μέρα, οι Muse απογειώνουν ένα αναμενόμενο setlist και κάνουν το κατάμεστο Wembley να παραληρεί. Η παράγωγη και η βιντεοσκόπηση του live είναι άψογη, καθώς μιλάμε για ένα πανάκριβο project όπου τα χρήματα ξοδεύτηκαν όπως έπρεπε δίνοντας ένα εξαιρετικό οπτικό αποτέλεσμα. Ιδιαίτερης μνείας χρίζει ο comic-style χρωματισμός του video.

Eν κατακλείδι, μιλάμε για το καλύτερο live του 2007 που πρέπει να παρακολουθήσει οποιοσδήποτε συμπαθεί έστω το στυλ του συγκροτήματος, καθώς μπορεί να μετατρέψει (το DVD) κάποιον (πχ εμένα!) σε φανατικό των Muse σε 1 h και 40 min!

Ενδεικτικά κάποια πολύ καλά κομμάτια της συναυλίας:

Intro + Knights of Cydonia

Stockholm Syndrome

Bebinio

"Ελληνική" "ανεξάρτητη" "σκηνή"

2008-10-21T13:50:00.000-07:00

Στη ζωή μου είχα την ευκαιρία να συναναστραφώ, αλλά, και να κάνω δυνατές φιλίες με πολλούς μουσικούς λόγω της μεγάλης μου αδυναμίας στην συγκεκριμένη τέχνη. Κιθαρίστες, ντράμερ, τραγουδιστές, μπασίστες, πληκτράδες, ακόμα και μουσικοί παραγωγοί έχουν κοσμήσει το διπλανό μου σκαμπό στην εκάστοτε μπάρα.
Άλλοι λιγότερο ταλαντούχοι και άλλοι πραγματικά εξαιρετικοί, άλλοι με σπουδές στο Berkley και άλλοι αυτοδίδακτοι, άλλοι κλασικοί και άλλοι rock, άλλοι jazz και άλλοι trance. Όλοι, όμως με ένα κοινό στοιχείο: Έστω και για μια μικρή περίοδο στη ζωή τους, έστω και ανομολόγητα, ονειροπόλησαν.
Διαβάζοντας την κατάληξη της παραπάνω παραγράφου, πόσο εύκολα δεχόμαστε το ρήμα "ονειροπόλησαν" ως κατάλληλο για να περιγράψει την επιθυμία των μουσικών να καταξιωθούν?
Η αλήθεια είναι ότι το δεχόμαστε πολύ εύκολα καθώς, εδώ, στην Ελλάδα θεωρούμε την επαγγελματική διέξοδο, μέσω της μουσικής ως "όνειρο". Δεν θεωρούμε, ως θα ´πρεπε, ότι η μουσική είναι ένα επάγγελμα που ένας καλός μουσικός θα μπορούσε και ένας ταλαντούχος μουσικός θα έπρεπε να κάνει. Δεν θεωρούμε την μουσική έκφραση, ως θα 'πρεπε, απαραίτητη βαλβίδα αποσυμπίεσης μιας καταπιεσμένης κοινωνίας και όχημα έκφρασης του κόσμου προς τον κόσμο, αλλά μια ακριβή δουλειά που περνάει από κρεβάτια, νυχτερινές πίστες, τηλεόραση και, αμφιλεγόμενης ποιότητας, δημιουργούς.

Γιατί έχουμε δεχτεί να περιορίσουμε τη ροή μουσικών από τη βάση της κοινωνίας προς το πάλκο των μεγάλων συναυλιών μέσα σε στενά λούκια? Γιατί έχουμε προσλάβει "φύλακες" και με ποια λογική τους δώσαμε, τόσο φτηνά, τα κλειδιά για να ανοιγοκλείνουν τις πόρτες σε όποιους αυτοί επιλέγουν? Γιατί, και πως, τελικά, δημιουργήσαμε την κοινωνική τάξη των δήθεν "καλλιτεχνών" που καμία σχέση δεν έχουν με την αυθεντική έκφραση του κόσμου?
Με δύο λόγια είμαστε φορείς μίας λάθος προσέγγισης που δεν έχει να κάνει, μεμονωμένα, με την αντίληψη καθενός από μας αλλά με τον τρόπο που είναι οργανωμένη, γενικότερα, η κοινωνία μας, και δυστυχώς όχι μόνο σε αυτό τον τομέα.
Στο ερώτημα, δηλαδή, "ή στραβός είναι ο γιαλός ή στραβά αρμενίζουμε" η απάντηση είναι ότι, τελικά, είναι στραβός ο γιαλός...
Ένας γιαλός γεμάτος μπουζουκομάγαζα, ένας γιαλός που όλη η μουσική του παραγωγή καθορίζεται στις πίστες των νυχτερινών, αυτών, μαγαζιών, ένας γιαλός που το μόνο που έχει να προσφέρει είναι ένας παραμορφωμένος αντικατοπτρισμός ξενόφερτων, ουράνιων, star, πάνω στα βρώμικα νερά του. Στα νερά του, στα οποία επιπλέουν φουστάνια, κραγιόν, σουτιέν, ακριβά κουστούμια και κιλότες, πάσης φύσεως απορρίμματα μιας κοινωνίας, που ανήγαγε το "life-style" σε τρόπο ζωής και τη μουσική σε, τίποτα άλλο, παρά όχημα προβολής και διάδοσής του.
Ας πάρουμε ένα παράδειγμα για να μπορέσουμε να προσεγγίσουμε το πρόβλημα και να δούμε, στην πράξη, πως εξελίσσονται τα πράγματα στο Μπουζουκιστάν.
Ας υποθέσουμε ότι οι Placebo ήταν Έλληνες και ότι πέσαν από τον Σύριο με αλεξίπτωτο, μέσα στην ελληνική κοινωνία έτοιμοι να παίξουν τη μουσική τους. (Προσπαθώ να βρω ένα σχετικά ρεαλιστικό σενάριο. Το σενάριο που οι Placebo εξελίχθηκαν και να ανδρώθηκαν μουσικά στην Ελλάδα είναι εντελώς απίθανο.)
Αμέσως, οι ίδιοι, θα συνειδητοποιήσουν ότι η εικόνα τους δεν ταιριάζει καθόλου με την αισθητική των νυχτερινών μαγαζιών και πως το κοινό που γεμίζει αυτά τα μαγαζιά δεν ανήκει, σε καμία περίπτωση στο κοινό που θέλουν οι ίδιοι να απευθυνθούν (και που σήμερα απευθύνονται). Θα συνειδητοποιούσαν ότι η μουσική παιδεία και οι μουσικές συνήθειες του νεοέλληνα απέχουν παρασάγγης από το στιλ της μουσικής που εκπροσωπούν, πως ένας δημόσιος τηλεοπτικός σταθμός δεν θα τους προέβαλε ποτέ, θεωρώντας τους λάθος μήνυμα προς τη νεολαία, και ένας ιδιωτικός θα προτιμούσε να πάει με κάτι πιο συντηρητικό και “εμπορικό”, όπως αυτό, καλώς ή κακώς, υφίσταται επί του παρόντος. Το πολύ – πολύ να προβάλλονταν ως γραφικοί “emo” ή “trendy” ή ως κάποια άλλη “φυλή των νέων” από εκπομπές που παρουσιάζουν τα νεανικά κινήματα και τους νέους με τον ίδιο ακριβώς τρόπο που εκτίθενται τα άγρια, παράξενα ή εξωτικά ζώα σε έναν ζωολογικό κήπο.
Γιατί ένας μεγάλος μάνατζερ της ελληνικής μουσικής σκηνής να αναλάβει μία τέτοια περίπτωση, γιατί μία δισκογραφική εταιρία να τους προωθήσει? Πως θα ακουστεί το όνομά τους στα Μέσα Μαζικής Επιβολής και πως αυτή η μπάντα θα καταφέρει να κερδίσει αυτό που, δικαιωματικά, της αξίζει?
Πως ζητάμε, ρε παιδιά, να έχουμε καλλιτέχνες διεθνούς βεληνεκούς όταν, ακόμα και οι Placebo θα έπρεπε να μετατραπούν σε Ονειράμα για να την "παλέψουν" εντός των τειχών?
Δεν αρνούμαι ότι είναι πολλοί οι καλλιτέχνες που, όχι μόνο έχουν επιβιώσει, αλλά, έχουν θαμπώσει και έχουν διαπρέψει τοποθετημένοι έξω από το σύστημα, δραστηριοποιούμενοι στην Ελλάδα. Τρύπες, Παυλίδης, Μιχάλης Δ, ακόμα και Μάλαμας είναι μόνο μερικά ενδεικτικά ονόματα που υποστηρίζουν αυτή τη διαπίστωση. Δεν είναι, όμως, αρκετοί μέσα σε μια θάλασσα ικανότατων μουσικών και, δυστυχώς, δεν φτάνουν για να πάρουν τον Έλληνα από το χεράκι και να τον πάνε ένα βήμα πιο εκεί. Δυστυχώς δεν κατάφεραν, ποτέ, να γίνουν pop με την έννοια της δημοφιλίας, όπως χρησιμοποιήθηκε στον αγγλικό όρο "brit pop".
Σίγουρα τα πράγματα αλλάζουν, σίγουρα ο κόσμος σιγά-σιγά ωριμάζει, είναι απίστευτα παρήγορο ότι νέοι παραγωγοί και επιχειρηματίες αποκτούν βήμα και δύναμη ώστε να προωθούν νέα μουσικά ήθη, ο δρόμος όμως είναι ακόμα μακρύς.
Εγώ το μόνο που θέλω να πω σε όλους τους φίλους μουσικούς είναι ότι ζούμε στην εποχή της πραγματικής “γης των ευκαιριών”. Και αυτή η γη δεν είναι άλλη από το διαδίκτυο, το internet. Δεν υπάρχει κανένας λόγος να αναλωθούν, παλεύοντας να συνεννοηθούν με μια κοινωνία που μοιάζει με το βουδιστικό αγαλματίδιο, το πιθηκάκι “δεν ακούω, δεν βλέπω, δεν μιλάω”.
Αν πρέπει να αλλάξουμε τη νοοτροπία μιας ολόκληρης χώρας για να εκφραστούμε μουσικά, χαιρέτα μου τον πλάτανο!... Ας αλλάξουν την Ελλάδα αυτοί που μπορούν. Έχει και αλλού "πατρίδες". Με όποια έννοια τη θέλετε... Εδώ με τη μουσική.

Ladyhawke - Ladyhawke

2008-10-18T07:01:00.000-07:00

Καλλιτέχνης: Ladyhawke
Δίσκος: Ladyhawke
Έτος: 2008
Είδος: electro pop
Χώρα προέλευσης καλλιτέχνη: Νέα Ζηλανδία
Label: Universal-Island Records Ltd.

Track listing
1 Magic
2 Manipulating Woman
3 My Delirium
4 Better Than Sunday
5 Another Runaway
6 Love Don't Live Here
7 Back of the Van (video)
8 Paris Is Burning (video)
9 Professional Suicide
10 Dusk Til Dawn (video)
11 Oh My
12 Crazy World
13 Morning Dreams

Εδώ μιλάμε για pop. Καθαρό, πεντακάθαρο pop. Η μικρή (γεννημένη το 1981), Νεοζηλανδή Pip Browne κλοτσάει την πόρτα της δισκογραφίας, μπαίνει στο σαλόνι και στρογγυλοκάθεται, με άνεση, στην πολυθρόνα, δίπλα στο τζάκι.

Και πως να μην το κάνει όταν διαθέτει, εκτός από μία πάρα πολύ καλή, φρέσκια και χρωματιστή φωνή, πλούσια μουσική παιδεία και αναμφισβήτητο ταλέντο στη σύνθεση και τη στιχουργία! Χαρακτηριστικό δείγμα όλων των παραπάνω αποτελεί το τραγούδι του δίσκου "Back of the van". Στο τραγούδι αυτό, το οποίο αποτελεί δική της σύνθεση, η Pip παίζει τα ντραμς, την κιθάρα και τα synth που ηχογραφήθηκαν!

Οι λάτρεις των 80's θα "ξανανιώσουν", στην κυριολεξία ακούγοντας πολύ οικείους και αγαπημένους ήχους, καλοβαλμένους, σε ένα δίσκο που, παρά την έντονη επιρροή από τη δεκαετία του 80, καταφέρνει να μυρίζει "καινούριος" από χιλιόμετρο!
Αυτό το χρωστάει απόλυτα στην φωνή και τη σύγχρονη μουσική ταυτότητα της Pip και, οπωσδήποτε, στον παραγωγό που κατάφερε να δέσει τέλεια τον ήχο του 80 με τις σύγχρονες electro-pop τάσεις.

Τίποτα απ' όλα αυτά δεν θα είχε σημασία, όμως, αν η "πρώτη ύλη" δεν ήταν αυτού του εξαιρετικού επιπέδου. Όλα τα τραγούδια του δίσκου είναι καλά, συνδυάζοντας τον δυνατό, ρομαντικό στοίχο με τις, ταυτόχρονα, μελαγχολικές και ανέμελες pop μελωδίες. 2-3 τραγούδια ξεχωρίζουν, ξεφεύγουν από το έδαφος και απογειώνονται στη σφαίρα των (σπάνιων) τραγουδιών που μπορούν να γεννήσουν συναισθήματα.

Αν, λοιπόν, η μελωδία είναι ένας δρόμος που θα ακολουθήσεις, με συνοδηγό σου τον στίχο, μετά από όλα τα σκαμπανεβάσματα, τα φωτεινά και σκοτεινά σημεία, τις στροφές και τις ευθείες, η μουσική θα τελειώσει και μπροστά σου θα ανοίγεται ο υπέροχος προορισμός σου: Ο ρομαντικός κόσμος μιας απίστευτα χαρισματικής, 27χρονης, κοπέλας.

Καλή ακρόαση

Τραγούδια από το δίσκο:

Ένα τραγούδι, μια ιστορία Bobbi Humprey - Uno Esta

2008-10-16T14:25:00.000-07:00

Κυριακή απόγευμα και έχουμε ξεκινήσει για ένα καφέ στο κέντρο. Καθόμαστε, λοιπόν, και πίνουμε τον καφέ, σε κάποιο από τα γνωστά, πρώην, φοιτητικά μας, και νυν φοιτητικά τους, στέκια και συνειδητοποιούμε για άλλη μια φορά, ότι, πρώτον, είμαστε οι μεγαλύτεροι και, δεύτερον, και σημαντικότερο, ότι η Κυριακή ανήκει στους φοιτητές.
Φεύγοντας, αναρωτιόμαστε, άραγε, η φοιτητούπολη, Θεσσαλονίκη έχει κάτι και για εμάς που γουστάρουμε ακόμα? Έχει κάπου να πάμε και να αισθανθούμε "στο φυσικό μας περιβάλλον"? Έχει κάπου να πάμε να ακούσουμε μουσική, να πιούμε το ποτό μας και να δούμε ανθρώπους της φάσης μας? Μικρότερους ή μεγαλύτερους?
Ανθρώπους! Που δεν πληρώνουν μια ζωή (ένα δάνειο) για να μπορούν να βλέπουν DVD. Ανθρώπους! Που είναι ικανοί να σου εμπνεύσουν πράγματα.
Που είναι ικανοί, με τη στάση τους, να σε κάνουν να ξαναισθανθείς όχι, πια, απολίθωμα, αποκαΐδι μιας, καλοζωισμένης, φοιτητικής ζωής, αλλά "ο μικρός", "το πρωτάκι", όπως τότε, σε μία καινούρια, για σένα, φάση!
Φάση παράξενη, φάση γεμάτη εναλλακτικές γεμάτη πολυχρωμία, γεμάτη επιλογές! Κι όμως υπάρχει!...
Τον ειρμό της σκέψης μου διαλύει, απρόσμενα, μία υπέροχη μουσική. Έρχεται ακριβώς από τα δεξιά μας!

Το μαγαζί είναι γεμάτο κόσμο, τα ποτά δίνουν και παίρνουν, και το μόνο που μπορεί να υπερβεί την ένταση της μουσικής είναι το δυνατό γέλιο που έρχεται απ´ τις παρέες, στα stand.
Γεμάτο με κόσμο που αποφάσισε, και διέταξε: "η Κυριακή δεν ανήκει, μόνο, στους φοιτητές!"
Γιατί, όπως όλα τα θηλυκά που έχουν να σου προσφέρουν κάτι διαφορετικό, κάτι ακριβό, θέλουν και να τα πλησιάσεις με τρόπο, θέλουν να δουν στα μάτια σου πράγματα πολύ παραπάνω από μια αόριστη επιθυμία, έτσι και η Κυριακή... πρέπει να την ζητήσεις και θα την πάρεις...

Ψάχνοντας, μετά από καιρό, θα πέσω επάνω στο τραγούδι που έπαιζε στο μαγαζί τη στιγμή που περνούσαμε:
Bobbi Humphrey - Uno Esta

Edit: Προσθήκη μερικών στοίχων του καλού μου φίλου μου, Στέλιου Οικονόμου.
Μερικών στοίχων τόσο προσωπικών και τόσο αληθινών που το πεδίο μιας (ακόμα και πολυάριθμης) παρέας δεν αρκεί για να απορροφήσει τους εκρηκτικούς κραδασμούς που προκαλούν.
Η απόφαση του διαχειριστή είναι ειλημμένη. Εδώ δίνουμε βήμα (μόνο) στο ωραίο, φωνή (μόνο) στην αλήθεια, αποποινικοποιούμε το συναίσθημα. Τι παίρνουμε πίσω?
Έναν υπέροχο ύμνο στη φιλία από τον Στέλιο Οικονόμου.

-- -- -- -- -- -- -- -- -- -- -- -- -- -- -- -- -- -- -- -- -- -- -- -- -- -- -- -- -- --

Υπάρχουν βράδια που ξέρω
θα συναντηθούμε σε κουρασμένα, θλιμμένα (;) βλέμματα,
με τα κόκκινα σημάδια στο μάτι,
χαραγμένα γράμματα που δεν τα διαβάσαμε ποτέ…κι είχανε να μας πούνε
πως τελειώνουνε οι μέρες που δεν προλάβαμε να δούμε.

Κάποτε τις ονειρευτήκαμε ή τις αναζητούσαμε διαρκώς.
Τις είδαμε βιαστικά σε δάκρυα που αδιάφορα περάσαμε
Κι ας ήταν λέξεις που ακούστηκαν στη διαπασών.
Καπνίσαμε τότε με ύφος και με στυλ
κι ας λέγαμε πως πια έχουμε κόψει από συνήθειες που μας «βλάπτουν».
Χτυπήσαμε το πόδι με ρυθμό
Κι είπαμε πια η μοναξιά δεν είναι
χρέος μας.

Τη φοβηθήκαμε κι ας προσπαθήσαμε να την τρομάξουμε:
ΣΧΕΣΗ, ΔΟΥΛΕΙΑ, ΦΙΛΙΑ, ΑΓΑΠΗ(;)…
σκόρπιες φωνές που ξέραμε, αν ακουστούν, θα τις παρεξηγήσουν.
Και δεν κοιμόμαστε, κι ας νιώσαμε πως μες στο όνειρο θα ζήσουμε κι ΕΜΕΙΣ(;)

Και ξέρω Χρήστο θα μου πεις
πως προσπάθησες και σήμερα
και πως απέδωσες τα μέγιστα
και πως δικαίωσες το ρόλο σου
και πως σου λείπει οι κουβέντες του Αντρέα.

Πετάνε μακριά τα λόγια μας, όνειρα ή εφιάλτες.
Και ξέρουμε πως έρχονται αναπάντεχα
την ώρα που παγώνουν οι φωνές,
μέσα σε δρόμους κεντρικούς:
Όλγας – Τσιμισκή – Δωδεκανήσου – Γιαννιτσών…
και πάλι πίσω.

Την άλλη φορά που θα σε δω
Θέλω να πάμε για κονιάκ
Και να μου πεις ότι και σήμερα τα πλάνα σου αλλάζουν.
Και να συναντηθούμε όπως και χθες,

Μαύρη μπογιά πάνω σε κάτασπρες και λείες επιφάνειες.
ΜΗ ΦΟΒΗΘΕΙΣ αν βγάλει ήχο
η σιωπή μου!

ΜΗ ΦΟΒΗΘΕΙΣ αν κάτι μες στα μάτια μου γυαλίσει!
ΚΡΑΤΑ ΓΕΡΑ το ποτήρι ΚΑΙ ΜΙΛΑ ΜΟΥ!
ΚΡΑΤΑ ΓΕΡΑ τις στιγμές που περνάνε!

The Ting Tings - We started nothing

2008-10-13T03:19:00.000-07:00

Καλλιτέχνης: The Ting Tings
Δίσκος: We started nothing
Έτος: 2008
Είδος: electro pop
Χώρα προέλευσης καλλιτέχνη: Αγγλία (Manchester)
Label: Columbia

Track listing:

1. "Great DJ" (video)
2. "That's Not My Name" (video)
3. "Fruit Machine"
4. "Traffic Light"
5. "Shut Up and Let Me Go" (video)
6. "Keep Your Head"
7. "Be the One" (video)
8. "We Walk"
9. "Impacilla Carpisung"
10."We Started Nothing"

Απλά υπέροχος
Δεν είναι πολλά αυτά που χρειάζεται να πούμε για να παρουσιάσουμε αυτό το δίσκο. Είναι, απλά, υπέροχος.
Υπέροχος γιατί μπορείς να τον χορέψεις, αλλά και γιατί μπορείς απλά να αράξεις και να τον ακούσεις.
Υπέροχος γιατί μπορεί να συνοδεύσει τον καφέ σου, σε χαμηλή ένταση, ένα εύκολο πρωινό. Υπέροχο, όμως, και γιατί μπορεί να μετατρέψει όλη σου την υπερένταση, βράδυ Παρασκευής μιας δύσκολης εβδομάδας, σε απίστευτη έκρηξη θετικής ενέργειας.
Υπέροχος γιατί είναι pop, αλλά και γιατί έχει ιδιαίτερο, δικό του ήχο, που ξεφεύγει από τις περπατημένες "mainstream", κονσερβοποιημένες, παστεριωμένες - ομογενοποιημένες φόρμες.

"Κελεπούρι"
Πρόκειται για μία, πράγματι, ενδιαφέρουσα και, κατά την άποψή μας, επιτυχημένη ακροβασία ανάμεσα στον εμπορικό, εύκολο, pop ήχο και τον εναλλακτικό, "αλήτικο" "indie pop" ήχο, που μας θύμισε, λίγο, Cansei de ser sexy.
Αποτελεί, τον πρώτο, μόλις, ολοκληρωμένο δίσκο του μουσικού ζεύγους από την Αγγλία (από που αλλού?...). Το γεγονός αυτό δίνει στην μπάντα, αναμφίβολα, τον τίτλο "εμπορικό κελεπούρι" και σίγουρα θα πλησιαστεί από πολύ κόσμο που δραστηριοποιείται στη μουσική βιομηχανία. Έχοντας, ήδη, συμβόλαιο με την "πολύ" Columbia, οι μουσικοί, pop ακροβάτες Katie White και Jules De Martino καλούνται να κάνουν το "ακατόρθωτο". Να συνεχίσουν να ακροβατούν χωρίς να "ρίξουν" ούτε την εμπορική ούτε την εναλλακτική πλευρά τους.
Άραγε πόσοι καλλιτέχνες κατάφεραν να το κάνουν αυτό? Και αν κάποιοι, δεχτούμε ότι το κατάφεραν, πόσοι από τους καταφερτζήδες μπόρεσαν να παράγουν ταυτόχρονα εμπορική και εναλλακτική μουσική σε μεγάλο βάθος χρόνου με σταθερή ποιότητα?
Δυστυχώς τα παραδείγματα του παρελθόντος είναι μάλλον αποθαρρυντικά. Συνήθως αυτό που μένει, ως "διαμάντι", σε αυτές τις περιπτώσεις είναι ο πρώτος, ο "αγνός" δίσκος. Ο πρώτος δίσκος που, αν και συνήθως είναι ο πιο ακατέργαστος, εσωκλείνει όλη τη φρεσκάδα και το "concept" της μπάντας.

Ολοκληρώνοντας
Ολοκληρώνοντας, σήμερα προτείνουμε έναν δίσκο ο οποίος μπορεί από κάποιους να περάσει απαρατήρητος, μπορεί σε κάποιους απλά να μην αρέσει, άλλοι μπορεί και να σιχαθούν. Είναι όμως και ένας δίσκους που μπορεί να αγαπηθεί. Σπάνιο ε? Δοκιμάστε το!

Τραγούδια από τον δίσκο:

Foals - Antidotes

2008-10-08T00:24:00.000-07:00

Αντί προλόγου:
Τελικά να χρησιμοποιούμε τον όρο "indie"?
Ο "trendy" όρος "indie", λόγω της γενικότητάς του, δεν είναι σε καμία περίπτωση ικανός να περιγράψει, πόσο μάλιστα να ταυτοποιήσει, μουσικά τον ήχο, το ρυθμό και το στυλ ενός κομματιού ή μιας μπάντας. Άλλωστε, αν ανατρέξει κανείς στην ετοιμολογία του όρου (independent), θα διαπιστώσει ότι όλα τα μουσικά σχήματα που ηχογραφούν σε ανεξάρτητες εταιρίες τιτλοφορούνται ως indie.
Τα σημεία των καιρών. Είναι, πράγματι, παράξενο ότι ένα μουσικό στυλ βαφτίζεται με κριτήριο την εταιρία που ηχογραφείται. Στην πραγματικότητα βαφτίζεται μέσα από το οικονομικό και εμπορικό πρίσμα. Ο συνειρμός απλός:
Ηχογραφώ σε ανεξάρτητη εταιρία -> άρα έχω δεν έχω την εμπορική (κατα)πίεση -> άρα εκφράζομαι ελεύθερα -> άρα παράγω ανεξάρτητη (indie) μουσική.
Πόσο πιο πολύ να φωνάζει, από μόνο του, το γεγονός αυτό ότι η μουσική δημιουργία ασφυκτιά υπό το καθεστώς των εταιριών?
Φτάνουμε στο "indie rock". Μετά την αποκαθήλωση της κραταιάς, και αρκετά ομογενούς, brit pop, οι τάσεις της rock σκηνής, όπως καθορίστηκαν και καθορίζονται από το νησί (Αγγλία) είναι πάρα πολλές.

Indie rock είναι οι Placebo είναι και οι New Young Pony Club και από τους Subways πηγαίνουμε στους Cut Copy... Η απόσταση μεταξύ αυτών των συγκροτημάτων είναι χαώδης. Θα μπορούσε, κανείς, να πει ότι ανάμεσα στον ήχο και το στυλ τους μεσολαβούν παραπάνω από ένα ήδη μουσικής.
Μία πιο προσεκτική προσέγγιση μπορεί να γίνει μέσα από τα sub-genres (υπο-κατηγορίες), τα οποία είναι πολλά και, κατά κάποιο τρόπο, προσπαθούν, τις περισσότερες φορές ανεπιτυχώς, να ταξινομήσουν τις μπάντες. Και χρησιμοποιώ τη λέξη "ανεπιτυχώς" διότι η ελευθερία της σκηνής είναι τόσο μεγάλη που από μπάντα σε μπάντα το στυλ αλλάζει έντονα.
Που να ταξινομήσεις τους Kasabian? Η σωστή ερώτηση είναι που να ταξινομήσεις κάθε ένα τραγούδι ξεχωριστά των Kasabian?...
Όντως, δηλαδή, να που, τελικά, το κοινό χαρακτηριστικό της σκηνής και το σημείο αναφοράς είναι η ελευθερία και η ανεξαρτησία στον ήχο. Αυτή η διαπίστωση μας οδηγεί στο να υιοθετούμε τον, γενικότατο, όρο "indie" και τον αποδεχόμαστε ως μουσικό προσδιορισμό.
Σήμερα, λοιπόν, θα δούμε μια μπάντα η οποία είναι:
indie rock, math rock, dance-punk... Όλα αυτά μαζί... Παρεμπιπτόντως "math rock" ονομάζεται το είδος εκείνο του rock του οποίου οι ρυθμοί κυλούν και εναλλάσσονται με σύνθετες (σχεδόν "μαθηματικές") λογικές που ξεφεύγουν από τα κλασικά 4/4. Αν έπρεπε να δώσω εγώ μία ταμπέλα, για το συγκρότημα που θα παρουσιάσουμε, αυτή θα ήταν "Rapture-like". Νομίζω ότι αυτό τα λέει όλα.

Καλλιτέχνης: Foals
Δίσκος: Antidotes
Έτος: 2008
Είδος: indie rock / math rock / dance-punk
Χώρα προέλευσης καλλιτέχνη: Αγγλία
Label: Transgressive Records

Track listing
   1. "The French Open" – 3:46
   2. "Cassius" – 3:50 (video)
   3. "Red Socks Pugie" – 5:09 (video)
   4. "Olympic Airways" – 4:19 (video)
   5. "Electric Bloom" – 4:55
   6. "Balloons" – 3:01 (video)
   7. "Heavy Water" – 4:32
   8. "Two Steps, Twice" – 4:39
   9. "Big Big Love (Fig. 2)" – 5:47
10. "Like Swimming" – 1:58
11. "Tron" – 4:48

Δεν είναι κρυφή η ιδιαίτερη αγάπη που έχει το blog στο συγκεκριμένο στυλ που υπηρετούν και οι Foals. Ήχος που ξεκινάει με αναφορά το σύγχρονο rock και ντύνεται με pop, 80's, funk, πνευστά και ηλεκτρονικούς ήχους. Το μείγμα είναι, ήδη, αρκετά δοκιμασμένο (βλέπε Rapture, Poni Hoax, LCD Soundsystem κ.α.) και το αποτέλεσμα, όπως πάντα, ιδιαίτερα ελκυστικό.
Η διάθεση του δίσκου είναι ανέμελη και σε πολλές περιπτώσεις ιδιαίτερα χορευτική. Ο ακροατής θα έρθει σε επαφή τόσο με γνώριμους και οικείους ήχους όσο, όμως, και με σύνθετους (μαθηματικούς) ρυθμούς που, μάλλον, θέλουν το χρόνο τους για να "κάτσουν".
Τα φωνητικά είναι καλά αλλά μέχρι εκεί... Δεν μπορούμε να πούμε ότι έχουμε να κάνουμε με κάτι ξεχωριστό, όπως και δεν μπορούμε να πούμε ότι ο τραγουδιστής αποτελεί το δυνατό σημείο της μπάντας. Απλά καλός, με χροιά που θυμίζει Rapture και προσομοιάζει Smiths δεν θα κουράσει αλλά δεν θα ενθουσιάσει κιόλας.
Και φτάνουμε στην παραγωγή... Και μόνο το όνομα της δισκογραφικής εταιρίας λέει πολλά. Ανάμεσα στην ατελείωτη λίστα αγαπημένων καλλιτεχνών που έχουν κοσμήσει το studio της Transgressive Records (αναφορικά The Subways, Regina Spektor, The Shins), και ο "δικός μας" Γιάννης Φιλλιπάκης (κιθαρίστας - τραγουδιστής της μπάντας) με την παρέα του. Μάλιστα! Έλληνας.
Ένας Έλληνας που ξεκίνησε σπουδές στην Οξφόρδη (που είναι και η γενέτηρα της μπάντας) και στον πρώτο, κιόλας, χρόνο παρατάει τα πάντα και ασχολείται (ευτυχώς για όλους) με τη μουσική. Δεν είναι τυχαίο, λοιπόν, και το τραγούδι "Olympic Airways" που μιλάει "με τα καλύτερα λόγια" για τον εθνικό μας αερομεταφορέα...

Τραγούδια από τον δίσκο

Ολοκληρώνοντας, αξίζει να ακούσει κανείς τον δίσκο. Μία από τις καλές προτάσεις για το 2008.

Καλή ακρόαση!

Shout out louds - Our Ill Wills

2008-09-30T00:39:00.000-07:00

Καλλιτέχνης: Shout out louds
Δίσκος: Our Ill Wills
Έτος: 2007
Είδος: indie rock / pop
Χώρα προέλευσης καλλιτέχνη: Σουηδία
Label: Haldern Pop Recordings

Track listing
   1. "Tonight I Have to Leave It" – 3:33 (live) (video clip)
   2. "Your Parents Livingroom" – 3:51
   3. "You Are Dreaming" – 3:29
   4. "Suit Yourself" – 2:57
   5. "Blue Headlights" – 4:07
   6. "Impossible" – 6:48 (video clip)
   7. "Normandie" – 3:22
   8. "South America" – 5:01
   9. "Ill Wills" – 1:49
10. "Time Left for Love" – 3:15
11. "Meat Is Murder" – 2:14
12. "Hard Rain" – 7:26

Είναι πολλές φορές που έχω αναρωτηθεί, είτε παίζοντας μουσική σε κάποιο μαγαζί, είτε ακούγοντας μουσική σε κάποιο μπαράκι, άραγε αν υπάρχει κάτι το οποίο μπορεί να ακολουθήσει αρμονικά ένα τραγούδι των Cure χωρίς να καταστρέψει τη διάθεση του.
Η απάντηση είναι ναι. Υπάρχει. Το "Normandie" και το "Hard Rain" αποτελούν τα δύο πιο χαρακτηριστικά παραδείγματα ενός έντονα επηρεασμένου από τους Cure δίσκου και, πιθανόν όχι τυχαία, τα δύο πιο αγαπημένα μου από αυτόν.

Το ύφος του δίσκου είναι σε άλλα τραγούδια πιο pop, σε άλλα πιο rock, με τα γυναικεία και τα ανδρικά φωνητικά να διαδέχονται αρμονικά το ένα το άλλο.
Το "hit" του cd είναι αναμφίβολα το "Impossible", το οποίο παίχτηκε αρκετά στα ραδιόφωνα (τίποτα δεν ξεφεύγει από τον Κομνηνό...).
Ένα τελευταίο σημείο το οποίο αξίζει να αναφέρουμε είναι η παραγωγή του δίσκου. Ο ήχος είναι πεντακάθαρος, οι ενορχηστρώσεις καλοδουλεμένες και η ατμόσφαιρα του δίσκου πολύ συμπαγής και συγκεκριμένη.
Μπείτε στον κόπο να το αναζητήσετε. Αξίζει.

Τραγούδια από τον δίσκο

Entheogenic - Flight of the Urubus

2008-09-23T00:40:00.000-07:00

Καλλιτέχνης: Entheogenic
Δίσκος: Flight of the Urubus (listen at last-fm)
Έτος: 2008
Είδος: ambient
Χώρα προέλευσης καλλιτέχνη: Αυστρία, Αγγλία
Label: Universal Symbiosis Records

Tracklisting:

1 Skullcap (6:36)
2 Trara (5:23)
3 Araras (5:23)
4 Entheogen Spice (5:19)
5 Microcondian (7:11)
6 Urubus (5:32)
7 Vervain (5:52)
8 Fellowship (6:23) free download
9 Rio Barra (5:21)
10 Itaipava (4:46) free download

Πίσω στο 1999. Ένας Αυστριακός και ένας Άγγλος εργάζονται ως sounds technicians σε studio ηχογραφήσεων, στη Γαλλία. Ο Helmut Glavar και ο Piers Oak-Rhind ενώνουν τις δυνάμεις τους για να δημιουργήσουν ένα από τα καλύτερα σύγχρονα ambient projects: τους Entheogenic. Ένα σχήμα με πολύ πρωτότυπες ιδέες και προτάσεις, λεπτοδουλεμένο (κεντημένο) ήχο και πολύ ταλέντο στη σύνθεση.

Το 2002 εκδίδεται ο 1ος τους δίσκος με τον ομώνυμο τίτλο "Entheogenic" στην εταιρία 3dVision. Στη διαδρομή τους προς το σήμερα μεσολαβούν τρεις δίσκοι σε δύο διαφορετικές εταιρίες (C.O.R.N. Records & Chillcode), αρκετά live και συμμετοχή σε (underground κυρίως) συλλογές για να φτάσουμε στον 5ο, κατά σειρά, και πρώτο στην Universal Symbiosis Records, δίσκο τους. Το "Flight of the Urubus" αποτελεί την πιο ώριμη και μεστή δουλειά που μας έχουν παρουσιάσει μέχρι σήμερα.

Είναι από τα δισκάκια που, αν μπει μια φορά, δύσκολα βγαίνει από το cd player και ακόμα πιο δύσκολα το δάχτυλο θα κουραστεί χτυπώντας το forward. Η αλληλουχία των ήχων και η ροή των κομματιών, συνθέτουν ένα άρρηκτα δεμένο, ομοιογενές και πλήρες σύνολο. Όπως θα πούμε και θα ξαναπούμε πολλές φορές υπάρχουν άπειρα καλά τραγούδια, λίγοι καλοί δίσκοι και ακόμα πιο λίγοι καλοί καλλιτέχνες. Εδώ έχουμε να κάνουμε με ένα καλό δίσκο.

Η πλατφόρμα του ήχου είναι ηλεκτρονική και "τετράγωνη". Πάνω σε αυτή την πλατφόρμα πατάνε και αποδρούν tribal μελωδίες και φωνητικά, trance-ίζοντα θέματα και "παράξενα" φωνητικά samples που προσδίδουν άλλοτε μυστήριο και άλλοτε "κινηματογραφική" ατμόσφαιρα.

Οι μελωδίες του δίσκου είναι ξεκάθαρες, τονίζονται από ήχους φυσικών οργάνων (κιθάρα, πιάνο) και χρωματίζονται από τις φωνές των, ίδιων, των δύο καλλιτεχνών.

Είναι, αναμφίβολα, ένα από τα καλύτερα πράγματα που άκουσα το 2008 και το συνιστώ ανεπιφύλακτα ως ένα ξεχωριστό κομμάτι για τη συλλογή σας.

Το δισκάκι μπορεί εύκολα κανείς να το βρει, για αγορά, στο Internet, τόσο στο, γνωστό, Amazon όσο και σε αρκετά άλλα online μαγαζιά.

Τραγούδια από το δίσκο

Καλή ακρόαση

Erik Sumo - My rocky mountain

2008-09-20T03:43:00.000-07:00

Καλλιτέχνης: Erik Sumo
Δίσκος: My rocky mountain
Έτος: 2005
Είδος: downtempo
Χώρα προέλευσης καλλιτέχνη: Ουγγαρία
Label: Pulver records

Track listing
1. This Is Where It Began (video)
2. Friday I'll Be Dead (video)
3. Csillag Vagy Fecske
4. Real Moustache
5. Sirens Of The Dead Sea
6. My Rocky Mountain (video)
7. Friday In France
8 .Map Of The World
9. Taxi
10. Summertime
11. Left Me Heart In The Saloon
12. Babyfoot Is Off Today

Ένας φίλος έχει λείψει για χρόνια σε ένα μεγάλο ταξίδι. Σε μια περιπλάνηση γνωριμίας με τους ανθρώπους, την κουλτούρα και τον πολιτισμό κάθε γωνιάς αυτού του πλανήτη. Γλεντώντας σε μπαρ, σαλούν και παραδοσιακά πανηγύρια, μεθώντας με τα χρώματα, την μορφή και την αυθεντική ψυχή των ανθρώπων κάθε τόπου, σπουδάζοντας σαν μαθητούδι κάθε πιστεύω κάθε θρησκεία και κάθε φιλοσοφία.
Και επιτέλους γύρισε! Είσαι καλεσμένος να ανοίξετε μαζί την, γεμάτη σουβενίρ, βαλίτσα του, να ακούσεις χαρούμενες, μελαγχολικές, παράξενες, αλλά και πρωτότυπες ιστορίες, όπως μόνο αυτός ξέρει, όχι μόνο να τις διηγηθεί, αλλά και να τις ζήσει.

Ο ταξιδιώτης Erik Sumo, με τη βοήθεια της, 7μελούς, μπάντας του, μας παρουσιάζουν ένα πολύ γεμάτο και ιδιαίτερο δίσκο, που αξίζει να ακούσει και να ξανακούσει κανείς. Παραδοσιακά θέματα, διαδέχονται ψυχεδελικά περάσματα και όμορφα γυναικεία φωνητικά ντύνουν παραδοσιακές μελωδίες εκτελεσμένες από φυσικά όργανα, ποικίλων τόπων.
Ο ρυθμός του δίσκου αυξομειώνεται. Είναι άλλοτε πιο κεφάτος, άλλοτε αργός και βαρύς, άλλοτε παράξενος, σχεδόν εκκεντρικός, κινείται, όμως, πάντα σε παραδοσιακές φόρμες.
H τζαζ διάθεση δεν λείπει και γίνεται εύκολα αντιληπτή όχι μόνο μέσα από την καλή διασκευή του κλασικού (και χιλιοδιασκευασμένου) "Summertime", αλλά και μέσα από τα περισσότερα τραγούδια του δίσκου.

Τραγούδια από τον δίσκο:

Καλή ακρόαση!

Καλωσορίσατε

2008-09-13T06:19:00.001-07:00

Καλωσορίσατε!

Το νέο blog με τίτλο "trad's music" σας καλωσορίζει και σας υποδέχεται στον φιλόξενο (ελπίζω) χώρο του με την ελπίδα να γίνει ένας από τους σταθμούς της καθημερινής βόλτας που όλοι κάνουμε στο διαδίκτυο.
Εδώ θα μιλήσουμε για μουσική. Για μουσική κάθε είδους, κάθε προέλευσης και κάθε χρονολογίας. Για μουσική που, όπως θα διαπιστώσετε, δυστυχώς, σπάνια θα ακουστεί στο ραδιόφωνο, δύσκολα θα βρεθεί στο δισκάδικο και που, μάλλον, ποτέ δεν θα μπει στα charts. Για μουσική που την ακούς και δεν την βλέπεις, για μουσική που φτιάχτηκε για να παράγει και όχι να συνοδεύει εικόνες, για τη μουσική με την κλασική της και όχι την εκφυλισμένη life-style έννοια της.
Σκοπός μας? Μία εναλλακτική πηγή μουσικών πληροφοριών μακρυά και έξω από τη λογική της παραγωγής, προώθησης και, τελικά, επιβολής της μουσικής της, γνωστής, σύγχρονης "βιομηχανίας". Αυτό, βέβαια, δεν σημαίνει ότι θα αποφύγουμε ή, κομπλάροντας, δεν θα προβάλουμε οτιδήποτε καλό προκύψει και από αυτόν τον χώρο.
Η συνέχεια επί της οθόνης (του υπολογιστή σας...)

Το email μας είναι στη διάθεση σας για προτάσεις, ανταλλαγή απόψεων και σχόλια.

Καλή μας αρχή!