Στη ζωή μου είχα την ευκαιρία να συναναστραφώ, αλλά, και να κάνω δυνατές φιλίες με πολλούς μουσικούς λόγω της μεγάλης μου αδυναμίας στην συγκεκριμένη τέχνη. Κιθαρίστες, ντράμερ, τραγουδιστές, μπασίστες, πληκτράδες, ακόμα και μουσικοί παραγωγοί έχουν κοσμήσει το διπλανό μου σκαμπό στην εκάστοτε μπάρα.
Άλλοι λιγότερο ταλαντούχοι και άλλοι πραγματικά εξαιρετικοί, άλλοι με σπουδές στο Berkley και άλλοι αυτοδίδακτοι, άλλοι κλασικοί και άλλοι rock, άλλοι jazz και άλλοι trance. Όλοι, όμως με ένα κοινό στοιχείο: Έστω και για μια μικρή περίοδο στη ζωή τους, έστω και ανομολόγητα, ονειροπόλησαν.
Διαβάζοντας την κατάληξη της παραπάνω παραγράφου, πόσο εύκολα δεχόμαστε το ρήμα "ονειροπόλησαν" ως κατάλληλο για να περιγράψει την επιθυμία των μουσικών να καταξιωθούν?
Η αλήθεια είναι ότι το δεχόμαστε πολύ εύκολα καθώς, εδώ, στην Ελλάδα θεωρούμε την επαγγελματική διέξοδο, μέσω της μουσικής ως "όνειρο". Δεν θεωρούμε, ως θα ´πρεπε, ότι η μουσική είναι ένα επάγγελμα που ένας καλός μουσικός θα μπορούσε και ένας ταλαντούχος μουσικός θα έπρεπε να κάνει. Δεν θεωρούμε την μουσική έκφραση, ως θα 'πρεπε, απαραίτητη βαλβίδα αποσυμπίεσης μιας καταπιεσμένης κοινωνίας και όχημα έκφρασης του κόσμου προς τον κόσμο, αλλά μια ακριβή δουλειά που περνάει από κρεβάτια, νυχτερινές πίστες, τηλεόραση και, αμφιλεγόμενης ποιότητας, δημιουργούς.



Γιατί έχουμε δεχτεί να περιορίσουμε τη ροή μουσικών από τη βάση της κοινωνίας προς το πάλκο των μεγάλων συναυλιών μέσα σε στενά λούκια? Γιατί έχουμε προσλάβει "φύλακες" και με ποια λογική τους δώσαμε, τόσο φτηνά, τα κλειδιά για να ανοιγοκλείνουν τις πόρτες σε όποιους αυτοί επιλέγουν? Γιατί, και πως, τελικά, δημιουργήσαμε την κοινωνική τάξη των δήθεν "καλλιτεχνών" που καμία σχέση δεν έχουν με την αυθεντική έκφραση του κόσμου?
Με δύο λόγια είμαστε φορείς μίας λάθος προσέγγισης που δεν έχει να κάνει, μεμονωμένα, με την αντίληψη καθενός από μας αλλά με τον τρόπο που είναι οργανωμένη, γενικότερα, η κοινωνία μας, και δυστυχώς όχι μόνο σε αυτό τον τομέα.
Στο ερώτημα, δηλαδή, "ή στραβός είναι ο γιαλός ή στραβά αρμενίζουμε" η απάντηση είναι ότι, τελικά, είναι στραβός ο γιαλός...
Ένας γιαλός γεμάτος μπουζουκομάγαζα, ένας γιαλός που όλη η μουσική του παραγωγή καθορίζεται στις πίστες των νυχτερινών, αυτών, μαγαζιών, ένας γιαλός που το μόνο που έχει να προσφέρει είναι ένας παραμορφωμένος αντικατοπτρισμός ξενόφερτων, ουράνιων, star, πάνω στα βρώμικα νερά του. Στα νερά του, στα οποία επιπλέουν φουστάνια, κραγιόν, σουτιέν, ακριβά κουστούμια και κιλότες, πάσης φύσεως απορρίμματα μιας κοινωνίας, που ανήγαγε το "life-style" σε τρόπο ζωής και τη μουσική σε, τίποτα άλλο, παρά όχημα προβολής και διάδοσής του.
Ας πάρουμε ένα παράδειγμα για να μπορέσουμε να προσεγγίσουμε το πρόβλημα και να δούμε, στην πράξη, πως εξελίσσονται τα πράγματα στο Μπουζουκιστάν.
Ας υποθέσουμε ότι οι Placebo ήταν Έλληνες και ότι πέσαν από τον Σύριο με αλεξίπτωτο, μέσα στην ελληνική κοινωνία έτοιμοι να παίξουν τη μουσική τους. (Προσπαθώ να βρω ένα σχετικά ρεαλιστικό σενάριο. Το σενάριο που οι Placebo εξελίχθηκαν και να ανδρώθηκαν μουσικά στην Ελλάδα είναι εντελώς απίθανο.)
Αμέσως, οι ίδιοι, θα συνειδητοποιήσουν ότι η εικόνα τους δεν ταιριάζει καθόλου με την αισθητική των νυχτερινών μαγαζιών και πως το κοινό που γεμίζει αυτά τα μαγαζιά δεν ανήκει, σε καμία περίπτωση στο κοινό που θέλουν οι ίδιοι να απευθυνθούν (και που σήμερα απευθύνονται). Θα συνειδητοποιούσαν ότι η μουσική παιδεία και οι μουσικές συνήθειες του νεοέλληνα απέχουν παρασάγγης από το στιλ της μουσικής που εκπροσωπούν, πως ένας δημόσιος τηλεοπτικός σταθμός δεν θα τους προέβαλε ποτέ, θεωρώντας τους λάθος μήνυμα προς τη νεολαία, και ένας ιδιωτικός θα προτιμούσε να πάει με κάτι πιο συντηρητικό και “εμπορικό”, όπως αυτό, καλώς ή κακώς, υφίσταται επί του παρόντος. Το πολύ – πολύ να προβάλλονταν ως γραφικοί “emo” ή “trendy” ή ως κάποια άλλη “φυλή των νέων” από εκπομπές που παρουσιάζουν τα νεανικά κινήματα και τους νέους με τον ίδιο ακριβώς τρόπο που εκτίθενται τα άγρια, παράξενα ή εξωτικά ζώα σε έναν ζωολογικό κήπο.
Γιατί ένας μεγάλος μάνατζερ της ελληνικής μουσικής σκηνής να αναλάβει μία τέτοια περίπτωση, γιατί μία δισκογραφική εταιρία να τους προωθήσει? Πως θα ακουστεί το όνομά τους στα Μέσα Μαζικής Επιβολής και πως αυτή η μπάντα θα καταφέρει να κερδίσει αυτό που, δικαιωματικά, της αξίζει?
Πως ζητάμε, ρε παιδιά, να έχουμε καλλιτέχνες διεθνούς βεληνεκούς όταν, ακόμα και οι Placebo θα έπρεπε να μετατραπούν σε Ονειράμα για να την "παλέψουν" εντός των τειχών?
Δεν αρνούμαι ότι είναι πολλοί οι καλλιτέχνες που, όχι μόνο έχουν επιβιώσει, αλλά, έχουν θαμπώσει και έχουν διαπρέψει τοποθετημένοι έξω από το σύστημα, δραστηριοποιούμενοι στην Ελλάδα. Τρύπες, Παυλίδης, Μιχάλης Δ, ακόμα και Μάλαμας είναι μόνο μερικά ενδεικτικά ονόματα που υποστηρίζουν αυτή τη διαπίστωση. Δεν είναι, όμως, αρκετοί μέσα σε μια θάλασσα ικανότατων μουσικών και, δυστυχώς, δεν φτάνουν για να πάρουν τον Έλληνα από το χεράκι και να τον πάνε ένα βήμα πιο εκεί. Δυστυχώς δεν κατάφεραν, ποτέ, να γίνουν pop με την έννοια της δημοφιλίας, όπως χρησιμοποιήθηκε στον αγγλικό όρο "brit pop".
Σίγουρα τα πράγματα αλλάζουν, σίγουρα ο κόσμος σιγά-σιγά ωριμάζει, είναι απίστευτα παρήγορο ότι νέοι παραγωγοί και επιχειρηματίες αποκτούν βήμα και δύναμη ώστε να προωθούν νέα μουσικά ήθη, ο δρόμος όμως είναι ακόμα μακρύς.
Εγώ το μόνο που θέλω να πω σε όλους τους φίλους μουσικούς είναι ότι ζούμε στην εποχή της πραγματικής “γης των ευκαιριών”. Και αυτή η γη δεν είναι άλλη από το διαδίκτυο, το internet. Δεν υπάρχει κανένας λόγος να αναλωθούν, παλεύοντας να συνεννοηθούν με μια κοινωνία που μοιάζει με το βουδιστικό αγαλματίδιο, το πιθηκάκι “δεν ακούω, δεν βλέπω, δεν μιλάω”.
Αν πρέπει να αλλάξουμε τη νοοτροπία μιας ολόκληρης χώρας για να εκφραστούμε μουσικά, χαιρέτα μου τον πλάτανο!... Ας αλλάξουν την Ελλάδα αυτοί που μπορούν. Έχει και αλλού "πατρίδες". Με όποια έννοια τη θέλετε... Εδώ με τη μουσική.

Καλλιτέχνης: Ladyhawke
Δίσκος: Ladyhawke
Έτος: 2008
Είδος: electro pop
Χώρα προέλευσης καλλιτέχνη: Νέα Ζηλανδία
Label: Universal-Island Records Ltd. 


Track listing
1 Magic
2 Manipulating Woman        
3 My Delirium        
4 Better Than Sunday    
5 Another Runaway    
6 Love Don't Live Here
7 Back of the Van (video)
8 Paris Is Burning (video)
9 Professional Suicide
10 Dusk Til Dawn (video)
11 Oh My    
12 Crazy World        
13 Morning Dreams


Εδώ μιλάμε για pop. Καθαρό, πεντακάθαρο pop. Η μικρή (γεννημένη το 1981), Νεοζηλανδή Pip Browne κλοτσάει την πόρτα της δισκογραφίας, μπαίνει στο σαλόνι και στρογγυλοκάθεται, με άνεση, στην πολυθρόνα, δίπλα στο τζάκι.





Και πως να μην το κάνει όταν διαθέτει, εκτός από μία πάρα πολύ καλή, φρέσκια και χρωματιστή φωνή, πλούσια μουσική παιδεία και αναμφισβήτητο ταλέντο στη σύνθεση και τη στιχουργία! Χαρακτηριστικό δείγμα όλων των παραπάνω αποτελεί το τραγούδι του δίσκου "Back of the van". Στο τραγούδι αυτό, το οποίο αποτελεί δική της σύνθεση, η Pip παίζει τα ντραμς, την κιθάρα και τα synth που ηχογραφήθηκαν!

Οι λάτρεις των 80's θα "ξανανιώσουν", στην κυριολεξία ακούγοντας πολύ οικείους και αγαπημένους ήχους, καλοβαλμένους, σε ένα δίσκο που, παρά την έντονη επιρροή από τη δεκαετία του 80, καταφέρνει να μυρίζει "καινούριος" από χιλιόμετρο!
Αυτό το χρωστάει απόλυτα στην φωνή και τη σύγχρονη μουσική ταυτότητα της Pip και, οπωσδήποτε, στον παραγωγό που κατάφερε να δέσει τέλεια τον ήχο του 80 με τις σύγχρονες electro-pop τάσεις.

Τίποτα απ' όλα αυτά δεν θα είχε σημασία, όμως, αν η "πρώτη ύλη" δεν ήταν αυτού του εξαιρετικού επιπέδου. Όλα τα τραγούδια του δίσκου είναι καλά, συνδυάζοντας τον δυνατό, ρομαντικό στοίχο με τις, ταυτόχρονα, μελαγχολικές και ανέμελες pop μελωδίες. 2-3 τραγούδια ξεχωρίζουν, ξεφεύγουν από το έδαφος και απογειώνονται στη σφαίρα των (σπάνιων) τραγουδιών που μπορούν να γεννήσουν συναισθήματα.

Αν, λοιπόν, η μελωδία είναι ένας δρόμος που θα ακολουθήσεις, με συνοδηγό σου τον στίχο, μετά από όλα τα σκαμπανεβάσματα, τα φωτεινά και σκοτεινά σημεία, τις στροφές και τις ευθείες, η μουσική θα τελειώσει και μπροστά σου θα ανοίγεται ο υπέροχος προορισμός σου: Ο ρομαντικός κόσμος μιας απίστευτα χαρισματικής, 27χρονης, κοπέλας.

Καλή ακρόαση


Τραγούδια από το δίσκο:

Κυριακή απόγευμα και έχουμε ξεκινήσει για ένα καφέ στο κέντρο. Καθόμαστε, λοιπόν, και πίνουμε τον καφέ, σε κάποιο από τα γνωστά, πρώην, φοιτητικά μας, και νυν φοιτητικά τους, στέκια και συνειδητοποιούμε για άλλη μια φορά, ότι, πρώτον, είμαστε οι μεγαλύτεροι και, δεύτερον, και σημαντικότερο, ότι η Κυριακή ανήκει στους φοιτητές.
Φεύγοντας, αναρωτιόμαστε, άραγε, η φοιτητούπολη, Θεσσαλονίκη έχει κάτι και για εμάς που γουστάρουμε ακόμα? Έχει κάπου να πάμε και να αισθανθούμε "στο φυσικό μας περιβάλλον"? Έχει κάπου να πάμε να ακούσουμε μουσική, να πιούμε το ποτό μας και να δούμε ανθρώπους της φάσης μας? Μικρότερους ή μεγαλύτερους?
Ανθρώπους! Που δεν πληρώνουν μια ζωή (ένα δάνειο) για να μπορούν να βλέπουν DVD. Ανθρώπους! Που είναι ικανοί να σου εμπνεύσουν πράγματα.
Που είναι ικανοί, με τη στάση τους, να σε κάνουν να ξαναισθανθείς όχι, πια, απολίθωμα, αποκαΐδι μιας, καλοζωισμένης, φοιτητικής ζωής, αλλά "ο μικρός", "το πρωτάκι", όπως τότε, σε μία καινούρια, για σένα, φάση!
Φάση παράξενη, φάση γεμάτη εναλλακτικές γεμάτη πολυχρωμία, γεμάτη επιλογές! Κι όμως υπάρχει!...
Τον ειρμό της σκέψης μου διαλύει, απρόσμενα, μία υπέροχη μουσική. Έρχεται ακριβώς από τα δεξιά μας!



Το μαγαζί είναι γεμάτο κόσμο, τα ποτά δίνουν και παίρνουν, και το μόνο που μπορεί να υπερβεί την ένταση της μουσικής είναι το δυνατό γέλιο που έρχεται απ´ τις παρέες, στα stand.
Γεμάτο με κόσμο που αποφάσισε, και διέταξε: "η Κυριακή δεν ανήκει, μόνο, στους φοιτητές!"
Γιατί, όπως όλα τα θηλυκά που έχουν να σου προσφέρουν κάτι διαφορετικό, κάτι ακριβό, θέλουν και να τα πλησιάσεις με τρόπο, θέλουν να δουν στα μάτια σου πράγματα πολύ παραπάνω από μια αόριστη επιθυμία, έτσι και η Κυριακή... πρέπει να την ζητήσεις και θα την πάρεις...

Ψάχνοντας, μετά από καιρό, θα πέσω επάνω στο τραγούδι που έπαιζε στο μαγαζί τη στιγμή που περνούσαμε:
Bobbi Humphrey - Uno Esta

Edit: Προσθήκη μερικών στοίχων του καλού μου φίλου μου, Στέλιου Οικονόμου. 
Μερικών στοίχων τόσο προσωπικών και τόσο αληθινών που το πεδίο μιας (ακόμα και πολυάριθμης) παρέας δεν αρκεί για να απορροφήσει τους εκρηκτικούς κραδασμούς που προκαλούν.
Η απόφαση του διαχειριστή είναι ειλημμένη. Εδώ δίνουμε βήμα (μόνο) στο ωραίο, φωνή (μόνο) στην αλήθεια, αποποινικοποιούμε το συναίσθημα. Τι παίρνουμε πίσω?
Έναν υπέροχο ύμνο στη φιλία από τον Στέλιο Οικονόμου.

-- -- -- -- -- -- -- -- -- -- -- -- -- -- -- -- -- -- -- -- -- -- -- -- -- -- -- -- -- --

Υπάρχουν βράδια που ξέρω
θα συναντηθούμε σε κουρασμένα, θλιμμένα (;) βλέμματα,
με τα κόκκινα σημάδια στο μάτι,
χαραγμένα γράμματα που δεν τα διαβάσαμε ποτέ…κι είχανε να μας πούνε
πως τελειώνουνε οι μέρες που δεν προλάβαμε να δούμε.

Κάποτε τις ονειρευτήκαμε ή τις αναζητούσαμε διαρκώς.
Τις είδαμε βιαστικά σε δάκρυα που αδιάφορα περάσαμε
Κι ας ήταν λέξεις που ακούστηκαν στη διαπασών.
Καπνίσαμε τότε με ύφος και με στυλ
κι ας λέγαμε πως πια έχουμε κόψει από συνήθειες που μας «βλάπτουν».
Χτυπήσαμε το πόδι με ρυθμό
Κι είπαμε πια η μοναξιά δεν είναι
χρέος μας.

Τη φοβηθήκαμε κι ας προσπαθήσαμε να την τρομάξουμε:
ΣΧΕΣΗ, ΔΟΥΛΕΙΑ, ΦΙΛΙΑ, ΑΓΑΠΗ(;)…
σκόρπιες φωνές που ξέραμε, αν ακουστούν, θα τις παρεξηγήσουν.
Και δεν κοιμόμαστε, κι ας νιώσαμε πως μες στο όνειρο θα ζήσουμε κι ΕΜΕΙΣ(;)

Και ξέρω Χρήστο θα μου πεις
πως προσπάθησες και σήμερα
και πως απέδωσες τα μέγιστα
και πως δικαίωσες το ρόλο σου
και πως σου λείπει οι κουβέντες του Αντρέα.

Πετάνε μακριά τα λόγια μας, όνειρα ή εφιάλτες.
Και ξέρουμε πως έρχονται αναπάντεχα
την ώρα που παγώνουν οι φωνές,
μέσα σε δρόμους κεντρικούς:
Όλγας – Τσιμισκή – Δωδεκανήσου – Γιαννιτσών…
και πάλι πίσω.

Την άλλη φορά που θα σε δω
Θέλω να πάμε για κονιάκ
Και να μου πεις ότι και σήμερα τα πλάνα σου αλλάζουν.
Και να συναντηθούμε όπως και χθες,

Μαύρη μπογιά πάνω σε κάτασπρες και λείες επιφάνειες.
ΜΗ ΦΟΒΗΘΕΙΣ αν βγάλει ήχο
η σιωπή μου!

ΜΗ ΦΟΒΗΘΕΙΣ αν κάτι μες στα μάτια μου γυαλίσει!
ΚΡΑΤΑ ΓΕΡΑ το ποτήρι ΚΑΙ ΜΙΛΑ ΜΟΥ!
ΚΡΑΤΑ ΓΕΡΑ τις στιγμές που περνάνε!

Καλλιτέχνης: The Ting Tings
Δίσκος: We started nothing
Έτος: 2008
Είδος: electro pop
Χώρα προέλευσης καλλιτέχνη: Αγγλία (Manchester)
Label: Columbia









Track listing:

1. "Great DJ" (video)
2. "That's Not My Name" (video)
3. "Fruit Machine"
4. "Traffic Light"
5. "Shut Up and Let Me Go" (video)
6. "Keep Your Head"
7. "Be the One" (video)
8. "We Walk"
9. "Impacilla Carpisung" 
10."We Started Nothing"

Απλά υπέροχος 
Δεν είναι πολλά αυτά που χρειάζεται να πούμε για να παρουσιάσουμε αυτό το δίσκο. Είναι, απλά, υπέροχος.
Υπέροχος γιατί μπορείς να τον χορέψεις, αλλά και γιατί μπορείς απλά να αράξεις και να τον ακούσεις.
Υπέροχος γιατί μπορεί να συνοδεύσει τον καφέ σου, σε χαμηλή ένταση, ένα εύκολο πρωινό. Υπέροχο, όμως, και γιατί μπορεί να μετατρέψει όλη σου την υπερένταση, βράδυ Παρασκευής μιας δύσκολης εβδομάδας, σε απίστευτη έκρηξη θετικής ενέργειας.
Υπέροχος γιατί είναι pop, αλλά και γιατί έχει ιδιαίτερο, δικό του ήχο, που ξεφεύγει από τις περπατημένες "mainstream", κονσερβοποιημένες, παστεριωμένες - ομογενοποιημένες φόρμες.



"Κελεπούρι"
Πρόκειται για μία, πράγματι, ενδιαφέρουσα και, κατά την άποψή μας, επιτυχημένη ακροβασία ανάμεσα στον εμπορικό, εύκολο, pop ήχο και τον εναλλακτικό, "αλήτικο" "indie pop" ήχο, που μας θύμισε, λίγο, Cansei de ser sexy.
Αποτελεί, τον πρώτο, μόλις, ολοκληρωμένο δίσκο του μουσικού ζεύγους από την Αγγλία (από που αλλού?...). Το γεγονός αυτό δίνει στην μπάντα, αναμφίβολα, τον τίτλο "εμπορικό κελεπούρι" και σίγουρα θα πλησιαστεί από πολύ κόσμο που δραστηριοποιείται στη μουσική βιομηχανία. Έχοντας, ήδη, συμβόλαιο με την "πολύ" Columbia, οι μουσικοί, pop ακροβάτες Katie White και Jules De Martino καλούνται να κάνουν το "ακατόρθωτο". Να συνεχίσουν να ακροβατούν χωρίς να "ρίξουν" ούτε την εμπορική ούτε την εναλλακτική πλευρά τους.
Άραγε πόσοι καλλιτέχνες κατάφεραν να το κάνουν αυτό? Και αν κάποιοι, δεχτούμε ότι το κατάφεραν, πόσοι από τους καταφερτζήδες μπόρεσαν να παράγουν ταυτόχρονα εμπορική και εναλλακτική μουσική σε μεγάλο βάθος χρόνου με σταθερή ποιότητα?
Δυστυχώς τα παραδείγματα του παρελθόντος είναι μάλλον αποθαρρυντικά. Συνήθως αυτό που μένει, ως "διαμάντι", σε αυτές τις περιπτώσεις είναι ο πρώτος, ο "αγνός" δίσκος. Ο πρώτος δίσκος που, αν και συνήθως είναι ο πιο ακατέργαστος, εσωκλείνει όλη τη φρεσκάδα και το "concept" της μπάντας.

Ολοκληρώνοντας
Ολοκληρώνοντας, σήμερα προτείνουμε έναν δίσκο ο οποίος μπορεί από κάποιους να περάσει απαρατήρητος, μπορεί σε κάποιους απλά να μην αρέσει, άλλοι μπορεί και να σιχαθούν. Είναι όμως και ένας δίσκους που μπορεί να αγαπηθεί. Σπάνιο ε? Δοκιμάστε το!

Τραγούδια από τον δίσκο:

Αντί προλόγου: 
Τελικά να χρησιμοποιούμε τον όρο "indie"? 
Ο "trendy" όρος "indie", λόγω της γενικότητάς του, δεν είναι σε καμία περίπτωση ικανός να περιγράψει, πόσο μάλιστα να ταυτοποιήσει, μουσικά τον ήχο, το ρυθμό και το στυλ ενός κομματιού ή μιας μπάντας. Άλλωστε, αν ανατρέξει κανείς στην ετοιμολογία του όρου (independent), θα διαπιστώσει ότι όλα τα μουσικά σχήματα που ηχογραφούν σε ανεξάρτητες εταιρίες τιτλοφορούνται ως indie.
Τα σημεία των καιρών. Είναι, πράγματι, παράξενο ότι ένα μουσικό στυλ βαφτίζεται με κριτήριο την εταιρία που ηχογραφείται. Στην πραγματικότητα βαφτίζεται μέσα από το οικονομικό και εμπορικό πρίσμα. Ο συνειρμός απλός:
Ηχογραφώ σε ανεξάρτητη εταιρία -> άρα έχω δεν έχω την εμπορική (κατα)πίεση -> άρα εκφράζομαι ελεύθερα -> άρα παράγω ανεξάρτητη (indie) μουσική.
Πόσο πιο πολύ να φωνάζει, από μόνο του, το γεγονός αυτό ότι η μουσική δημιουργία ασφυκτιά υπό το καθεστώς των εταιριών?
Φτάνουμε στο "indie rock". Μετά την αποκαθήλωση της κραταιάς, και αρκετά ομογενούς, brit pop, οι τάσεις της rock σκηνής, όπως καθορίστηκαν και καθορίζονται από το νησί (Αγγλία) είναι πάρα πολλές.



Indie rock είναι οι Placebo είναι και οι New Young Pony Club και από τους Subways πηγαίνουμε στους Cut Copy... Η απόσταση μεταξύ αυτών των συγκροτημάτων είναι χαώδης. Θα μπορούσε, κανείς, να πει ότι ανάμεσα στον ήχο και το στυλ τους μεσολαβούν παραπάνω από ένα ήδη μουσικής.
Μία πιο προσεκτική προσέγγιση μπορεί να γίνει μέσα από τα sub-genres (υπο-κατηγορίες), τα οποία είναι πολλά και, κατά κάποιο τρόπο, προσπαθούν, τις περισσότερες φορές ανεπιτυχώς, να ταξινομήσουν τις μπάντες. Και χρησιμοποιώ τη λέξη "ανεπιτυχώς" διότι η ελευθερία της σκηνής είναι τόσο μεγάλη που από μπάντα σε μπάντα το στυλ αλλάζει έντονα.
Που να ταξινομήσεις τους Kasabian? Η σωστή ερώτηση είναι που να ταξινομήσεις κάθε ένα τραγούδι ξεχωριστά των Kasabian?...
Όντως, δηλαδή, να που, τελικά, το κοινό χαρακτηριστικό της σκηνής και το σημείο αναφοράς είναι η ελευθερία και η ανεξαρτησία στον ήχο. Αυτή η διαπίστωση μας οδηγεί στο να υιοθετούμε τον, γενικότατο, όρο "indie" και τον αποδεχόμαστε ως μουσικό προσδιορισμό.
Σήμερα, λοιπόν, θα δούμε μια μπάντα η οποία είναι:
indie rock, math rock, dance-punk... Όλα αυτά μαζί... Παρεμπιπτόντως "math rock" ονομάζεται το είδος εκείνο του rock του οποίου οι ρυθμοί κυλούν και εναλλάσσονται με σύνθετες (σχεδόν "μαθηματικές") λογικές που ξεφεύγουν από τα κλασικά 4/4. Αν έπρεπε να δώσω εγώ μία ταμπέλα, για το συγκρότημα που θα παρουσιάσουμε, αυτή θα ήταν "Rapture-like". Νομίζω ότι αυτό τα λέει όλα.

Καλλιτέχνης: Foals
Δίσκος: Antidotes
Έτος: 2008
Είδος: indie rock / math rock / dance-punk
Χώρα προέλευσης καλλιτέχνη: Αγγλία
Label: Transgressive Records








Track listing
   1. "The French Open" – 3:46
   2. "Cassius" – 3:50 (video)
   3. "Red Socks Pugie" – 5:09 (video)
   4. "Olympic Airways" – 4:19 (video)
   5. "Electric Bloom" – 4:55
   6. "Balloons" – 3:01 (video)
   7. "Heavy Water" – 4:32
   8. "Two Steps, Twice" – 4:39
   9. "Big Big Love (Fig. 2)" – 5:47
  10. "Like Swimming" – 1:58
  11. "Tron" – 4:48

Δεν είναι κρυφή η ιδιαίτερη αγάπη που έχει το blog στο συγκεκριμένο στυλ που υπηρετούν και οι Foals. Ήχος που ξεκινάει με αναφορά το σύγχρονο rock και ντύνεται με pop, 80's, funk, πνευστά και ηλεκτρονικούς ήχους. Το μείγμα είναι, ήδη, αρκετά δοκιμασμένο (βλέπε Rapture, Poni Hoax, LCD Soundsystem κ.α.) και το αποτέλεσμα, όπως πάντα, ιδιαίτερα ελκυστικό.
Η διάθεση του δίσκου είναι ανέμελη και σε πολλές περιπτώσεις ιδιαίτερα χορευτική.  Ο ακροατής θα έρθει σε επαφή τόσο με γνώριμους και οικείους ήχους όσο, όμως, και με σύνθετους (μαθηματικούς) ρυθμούς που, μάλλον, θέλουν το χρόνο τους για να "κάτσουν".
Τα φωνητικά είναι καλά αλλά μέχρι εκεί... Δεν μπορούμε να πούμε ότι έχουμε να κάνουμε με κάτι ξεχωριστό, όπως και δεν μπορούμε να πούμε ότι ο τραγουδιστής αποτελεί το δυνατό σημείο της μπάντας. Απλά καλός, με χροιά που θυμίζει Rapture και προσομοιάζει Smiths δεν θα κουράσει αλλά δεν θα ενθουσιάσει κιόλας.
Και φτάνουμε στην παραγωγή... Και μόνο το όνομα της δισκογραφικής εταιρίας λέει πολλά. Ανάμεσα στην ατελείωτη λίστα αγαπημένων καλλιτεχνών που έχουν κοσμήσει το studio της Transgressive Records  (αναφορικά The Subways, Regina Spektor, The Shins), και ο "δικός μας" Γιάννης Φιλλιπάκης (κιθαρίστας - τραγουδιστής της μπάντας) με την παρέα του. Μάλιστα! Έλληνας.
Ένας Έλληνας που ξεκίνησε σπουδές στην Οξφόρδη (που είναι και η γενέτηρα της μπάντας) και στον πρώτο, κιόλας, χρόνο παρατάει τα πάντα και ασχολείται (ευτυχώς για όλους) με τη μουσική. Δεν είναι τυχαίο, λοιπόν, και το τραγούδι "Olympic Airways" που μιλάει "με τα καλύτερα λόγια" για τον εθνικό μας αερομεταφορέα...

Τραγούδια από τον δίσκο



Ολοκληρώνοντας, αξίζει να ακούσει κανείς τον δίσκο. Μία από τις καλές προτάσεις για το 2008.

Καλή ακρόαση!